Verjaardagsbowling

Onze jong­ste klein­zoon viert zijn ver­jaar­dag en heeft ieder­een uit­ge­no­digd om te komen bow­len. Wij zijn van de par­tij. Het bow­len ver­loopt bij mij altijd (de wei­ni­ge keren dat ik het doe) als volgt: in het begin moet ik zoe­ken naar de juis­te bal en de juis­te tech­niek. Als ik dat een­maal weer door­heb dan lukt het me om regel­ma­tig alles om te gooi­en. Maar op het moment dat ik in de flow zit begint de ver­moeid­heid toe te slaan en gaan mijn sco­res weer naar bene­den. Frus­tra­tie dat het niet meer lukt krijgt dan de overhand. 

Van­daag ging het ech­ter anders. Ook nu was het in het begin zoe­ken naar het juis­te gevoel en de bes­te tech­niek. Daar bleef ik alleen veel lan­ger in han­gen dan nor­maal. Ik kon voor­al de geschik­te bal niet vin­den. Ze waren ofwel te licht of te zwaar. Slecht af en toe luk­te het me om alle kegels of pin­nen om te gooi­en. Pas hele­maal op het ein­de begon het te lopen maar toen was de tijd voor­bij. Het voor­deel was dat ik niet afsloot met een gefrus­treerd gevoel. Eer­der dat ik bin­nen­kort weer eens moest gaan omdat ik de smaak te pak­ken had. Wat er waar­schijn­lijk niet van gaat komen.


0