Bij het ontwaken

Bij het ont­wa­ken wist ik gedu­ren­de een kort moment niet waar ik was. In een tota­le don­ker­te waar­op mijn ogen geen vat kon­den krij­gen drong van ergens bui­ten­af luid­ruch­tig motor­ge­ronk naar bin­nen. Lang­zaam kwa­men de beel­den terug van gis­ter­avond toen ik na de hike in Fla­ti­rons bij het hotel arri­veer­de en daar een gro­te ver­za­me­ling moto­ren stond gepar­keerd. Een span­doek kon­dig­de aan dat er dit week­end een bij­een­komst stond gepland van de Chris­ti­an Motor­cy­clists Association. 

Toen ik de hotel­re­ke­ning had vol­daan en naar mijn huur­au­to liep zag ik dat veel motor­rij­ders bezig waren met onder­houd aan hun motor en dat ande­ren mee­hiel­pen een gro­te kraam op te bou­wen. Ik groet­te hen en ver­trok naar het vlieg­veld in Den­ver. Daar was ik ruim op tijd maar stond ik toch de mees­te tijd in de rij van­we­ge Labour Day op maan­dag, aan­lei­ding voor veel Ame­ri­ka­nen een lang week­end vrij­af te nemen en met het vlieg­tuig erop uit te trekken.

Tegen de avond kwam ik aan in Bos­ton waar ik moest over­stap­pen met vol­doen­de tijd voor een hap­je eten. De vlucht zou loka­le tijd 19 uur ’s avonds ver­trek­ken. Helaas ble­ken er tech­ni­sche pro­ble­men met het vlieg­tuig dat ons naar Neder­land zou bren­gen. Uit­ein­de­lijk ver­trok­ken we pas na middernacht.

Op mijn vlieg­tic­ket stond dui­de­lijk aan­ge­ge­ven dat de ver­trek­hal voor rei­zi­gers naar Neder­land (en waar­schijn­lijk ande­re Euro­pe­se bestem­min­gen) onlangs was ver­an­derd. Bij het uit­stap­pen zag ik in de ver­te de sky­li­ne van Boston.

Toen ik via een over­dek­te brug over de snel­weg naar de nieu­we ver­trek­hal liep zag ik dat dit deel van het vlieg­veld uit­keek over de kant van Bos­ton die aan de kust is gele­gen. De lan­ding had voor mijn gevoel op een baan plaats­ge­von­den die zowat in het water lag. Ik had wat foto’s wil­len maken maar had geen stoel­tje dicht bij het raam. Dat had ik wel met de vol­gen­de vlucht, dus ik nam me voor om bij het ver­trek enke­le foto’s te maken. De zes uur duren­de ver­ta­ging gooi­de roet in het eten. Het was pik­don­ker toen we ver­trok­ken. Er werd een avond­maal­tijd geser­veerd, maar die sloeg bij­na ieder­een over, blij dat we waren dat we ein­de­lijk in het vlieg­tuig zaten op weg naar Neder­land. Tijd om te sla­pen (wat mij ove­ri­gens nooit lukt).

Toen op 3 september

2015

2014

2013

2011

0