20220917

Bruiloftsfeest in Cluj

Zo mooi als het weer gis­ter was voor de tijd van het jaar, zo mis­troos­tig zag het er van­och­tend uit toen ik de gor­dij­nen open­de van mijn hotel­ka­mer. Ook de tem­pe­ra­tuur was flink gezakt. Geen aan­ge­na­me start voor wat een bij­zon­de­re dag moet wor­den voor mijn Neder­land­se col­le­ga en zijn Roe­meen­se vrien­din die van­daag hun huwe­lijk vie­ren. En wij zijn van de partij!

Na het ont­bijt waar we een aan­tal fami­lie­le­den en vrien­den uit Neder­land heb­ben ont­moet van de brui­de­gom die ook in het hotel ver­blij­ven, gin­gen we ons alle­maal omkle­den. We wer­den rond half twaalf in de hotel­lob­by ver­wach­ten en dan zou­den we te voet naar de kerk wan­de­len. Dat had nog wel wat voe­ten in de (nat­te) aar­de want de bruids­meis­jes had­den moei­te om de sleep van hun jurk droog te houden.

De cere­mo­nie in de kerk duur­de onge­veer een uur en was vol­strekt niet te vol­gen omdat het alle­maal in soort van Latijns/Roemeens ging. Zowel de gedra­gen voor­drach­ten door de twee pries­ters(?) als­ook het gezang door een klein koor­tje bestaan­de uit één vrouw en twee man­nen. Wat ik ervan mee­kreeg was dat er veel her­ha­ling in zat. In mijn bele­ving wer­den veel han­de­lin­gen drie keer her­haald (de vader, de zoon en de hei­li­ge geest?). Ook moest er veel gekust wor­den. Niet elkaar, maar aller­lei voor­wer­pen en afbeel­din­gen. Er viel genoeg te zien, en voor we het wis­ten was de huwe­lijks­vol­trek­king voorbij.

In een bij­zaal­tje van de (zeer klei­ne) kerk kre­gen we hier­na een ver­sna­pe­ring en een drank­je. Ver­vol­gens lie­pen we terug naar het hotel ter­wijl de fotoploeg een repor­ta­ge maak­te met het bruids­paar en aan­ver­wan­ten. Bij het hotel aan­ge­ko­men kre­gen we een kor­te pau­ze alvo­rens we uit­ge­no­digd wer­den plaats te nemen in de feest­zaal. De tafel­schik­king gaf aan dat we de tafel deel­den met collega’s van de bruid die ook uit Neder­land kwa­men. Voor hen was het de eer­ste keer dat ze in Cluj/Roemenië waren.

Niet lang nadat we plaats­ge­no­men had­den werd de eer­ste gang van in totaal vijf gan­gen die we zou­den gaan krij­gen voor ons neer­ge­zet. Op de foto hier­on­der kun je zien dat het niet zomaar een klein voor­ge­recht­je was. Nee, een vol bord per per­soon en zo zou ook de rest van de gan­gen zijn. Voed­sel in over­vloed en ook nog eens erg goed van smaak. 

Ter­wijl we geno­ten van deze eer­ste gang arri­veer­den het bruids­paar en de getui­gen. Met lui­de muziek en onder veel applaus betra­den ze de fee­st­ruim­te om plaats te nemen aan een gro­te tafel in het mid­den. Na wat cere­mo­ni­eel gedoe kon­den zij ook aan hun eten beginnen. 

Toen de eer­ste gang opge­haald werd en we zoet­jes­aan al aan onze ‘der­de gang’ van drank­jes bezig waren werd het bruids­paar ver­zocht de ope­nings­dans uit te voe­ren. Het was het start­sein voor het feest (inmid­dels was het rond drie uur in de mid­dag) dat bij­na con­ti­nu voort zou duren tot mid­der­nacht. Alleen af en toe onder­bro­ken voor een nieu­we ron­de met eten. 

Voor het enter­tain­ment was er een band en een dj die het over­nam tij­dens de pau­zes van de band. Ook was er op een gege­ven moment een zan­ge­res die tra­di­ti­o­ne­le Roe­meen­se lie­de­ren zong en waar­bij de mees­te feest­gan­gers in een kring rond­om haar pro­beer­den tra­di­ti­o­ne­le dans­pas­sen uit te voe­ren. Tot alge­he­le hila­ri­teit natuurlijk. 

Ook waren er gedu­ren­de avond enke­le ver­ras­sings­op­tre­dens zoals van een jon­ge­re broer van de bruid en een jong meis­je in rode jurk waar­van ik me niet meer kan her­in­ne­ren wie ze was en wat ze pre­cies zong. We had­den in ieder geval een hoop plezier.

In het laat­ste uur rich­ting mid­der­nacht zag je dat de ver­moeid­heid zich deed gevoe­len. Al enke­le gas­ten had­den afscheid geno­men en ook een van mijn collega’s die even naar boven was gegaan om zich op te fris­sen was niet meer terug­ge­ko­men. Later bleek dat hij in slaap was geval­len op zijn hotelkamer. 

Zelf haak­te ik af klok­slag mid­der­nacht. Nam afscheid van het bruids­paar en hun fami­lie en stom­mel­de naar boven waar ik opnieuw als de dag hier­voor als een blok in slaap viel. Het was wat mij betreft een gewel­dig feest geweest.

Toen op 17 september

2020

2019

2017

2013

2010

0