20221003

Van­zelf­spre­kend heb ik getwij­feld of ik naar de covid prik­lo­ca­tie moest gaan van­daag. Ener­zijds had ik een afspraak­be­ves­ti­ging ont­van­gen, maar ander­zijds was het mis­schien inder­daad zo dat ik een plek­je gere­ser­veerd had dat nu niet meer beschik­baar was voor iemand met een hoge­re urgen­tie. Ik besloot uit­ein­de­lijk toch te gaan en ter plek­ke eer­lijk op te biech­ten dat ik de afspraak had gemaakt zon­der bewust te zijn dat het offi­ci­eel nog niet mocht.

Het was geen enkel pro­bleem. De toe­loop was niet zoda­nig dat men­sen nood­ge­dwon­gen lang moesten wach­ten omdat er geen ruim­te beschik­baar was. Inte­gen­deel, ik was van har­te wel­kom, want hoe meer men­sen zich nu lie­ten prik­ken, hoe beter. Wat de men­sen betrof die deze mid­dag betrok­ken waren bij de orga­ni­sa­tie en uit­voe­ring van het zet­ten van een prik, kon ieder­een langs komen.

De prik zat er zoals gewoon­lijk snel in, en na het ver­plich­te kwar­tier­tje wach­ten kon ik weer naar huis. Daar had ik ver­der geen last van eni­ge bij­wer­king tot laat in de avond toen het tijd werd naar bed te gaan. Ik begon ril­le­rig te wor­den en had het koud. Met een para­ce­ta­mol ben ik gaan sla­pen met de hoop dat het mor­gen wat weg­ge­trok­ken zal zijn.


In okto­ber pro­beer ik regel­ma­tig stil te staan bij de arti­ke­len op de site van de Maand van de Geschie­de­nis die gepu­bli­ceerd wor­den rond het the­ma van 2022: Wat een ramp!

Gebeurt de ech­te ramp wan­neer soli­da­ri­teit niet lan­ger hip is?

In dit arti­kel geschre­ven door Ales­san­dra de Mul­der, werpt zij de vraag op in hoe­ver­re aan­dacht in de media bepa­lend is voor de soli­da­ri­teit met de hulp­be­hoe­ven­den van een ver­schrik­ke­lij­ke gebeurtenis.

Ram­pen wor­den mede door de media-aan­dacht zon­der uit­zon­de­ring gevolgd door een golf aan solidariteitsinitiatieven. 

Dit ver­schijn­sel is niet iets van de hui­di­ge tijd. Ook in het (ver­re) ver­le­den was het zo dat ram­pen die in de krant ver­meld wer­den eer­der of meer hulp­ac­ties gene­reer­den dan zon­der die aan­dacht. De Mul­der geeft enke­le voor­beel­den waar de bericht­ge­ving in som­mi­ge geval­len gezien kan wor­den als inspi­ra­tie voor het opstar­ten van hulp­ac­ties. Maar ook hier geldt dat met het ver­strij­ken van de tijd de aan­dacht in de media ver­schuift naar meer actu­e­le gebeurtenissen. 

Wan­neer we ech­ter een aan­tal weken later zijn, ver­dwijnt elke ramp stee­vast uit de bericht­ge­ving tot een ver­ge­lij­king zich opdringt omdat er alweer een nieu­we ramp had plaats gevon­den. Hoe het ver­der afliep met de slacht­of­fers en hun ver­woes­te hui­zen en oog­sten, lezen we eigen­lijk zo goed als nooit.

De con­clu­sie van De Mul­der is dat met het ‘ver­dwij­nen’ van een ramp in de media wel­is­waar de spon­ta­ne hulp­ac­ties ook afne­men, maar dat het voor de slacht­of­fers en hulp­be­hoe­ven­den uit­ein­de­lijk veel belang­rij­ker is dat er een struc­tu­re­le lan­ge-ter­mijn onder­steu­ning in gang gezet is.

Toen op 3 oktober

2020

2019

2018

2017

2015

2010

0