20221011

De voor­naams­te reden dat ik deze week opnieuw in Cluj ben is het afscheid van mijn mana­ger. Ze gaat Emer­son ver­la­ten voor een nieu­we uit­da­ging elders. Het bete­kent voor mij dat in ons Busi­ness Sys­tems Team nu de laat­ste col­le­ga van de voor­ma­li­ge Flow Busi­ness Unit ons gaat ver­la­ten. Sinds eco­no­mi­sche tegen­wind alweer enke­le jaren gele­den aan­lei­ding vorm­de voor het her­struc­tu­ren van de com­ple­te orga­ni­sa­tie, heb­ben we gaan­de­weg collega’s zien ver­trek­ken (al dan niet gedwon­gen). Na de samen­voe­ging van twee bedrijfs­on­der­de­len zagen we in ons team een­zelf­de ver­smel­ting waar­bij lang­zaam­aan het gro­te­re bedrijfs­on­der­deel de over­hand kreeg gecom­bi­neerd met veel­al nieu­we mede­wer­kers die we het laat­ste jaar weer moch­ten binnenhalen. 

En van­af mor­gen ben ik dan de laat­ste der mohi­ka­nen voor wat de Flow unit betreft. Om dit te ‘vie­ren’ ging ik deze avond uit eten met mijn nu-niet-meer-mana­ger en haar gezin. Het was een res­tau­rant op loop­af­stand van het hotel. De tem­pe­ra­tuur was helaas net niet meer com­for­ta­bel genoeg om aan de ach­ter­zij­de bui­ten op het ter­ras te gaan zit­ten, maar dat maak­te het niet min­der gezel­lig. We had­den de groot­ste lol en zul­len elkaar zeker in de toe­komst blij­ven ont­moe­ten wan­neer ik voor het werk Cluj bezoek.

Toen op 11 oktober

2020–2

2020–1

2015

2012

2011

0

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *