Car­na­val! In Hel­mond nota bene. Hoe lang is het gele­den dat ik daar car­na­val gevierd heb? Zo’n der­tig jaar als ik het goed heb. En vol­gens mij ook de laat­ste keer dat ik gegaan ben.

Van­daag ben ik er op uit­no­di­ging van het ver­zor­gings­huis waar mijn moe­der tegen­woor­dig ver­blijft. Een week voor­dat het ‘ech­te’ car­na­val los­barst wordt er een zoge­naam­de boe­ren­brui­loft geor­ga­ni­seerd en om het per­so­neel te ont­las­ten is er gevraagd of er fami­lie­le­den aan­we­zig kun­nen zijn. Mijn jon­ge­re broer zit in Rot­ter­dam voor het film­fes­ti­val aldaar dus ben ik gegaan samen met onze doch­ter.

We arri­veer­den op het moment dat de mees­te bewo­ners al bene­den waren en mijn moe­der net in haar rol­stoel de lift uit werd gere­den. Ze was blij ver­rast ons te zien. Ik nam de rol­stoel over van een vrij­wil­lig­ster en zocht een plek in de gemeen­schap­pe­lij­ke ruimt waar het feest plaats zou vin­den. Niet veel later kwa­men de raad van elf en de dans­ma­riet­jes bin­nen gemar­cheerd en knal­de de car­na­vals­mu­ziek uit de luid­spre­kers. Mijn moe­der had het pri­ma naar de zin. Elk num­mer dat voor­bij kwam pre­vel­de ze zacht voor zich uit en soms deed ze een poging haar han­den op te til­len om iets te doen wat leek op applaus of het mee­zwaai­en op de maat van de muziek. Prach­tig om te zien.

Zelfs toen ik voor­stel­de om aan te slui­ten bij de rol­stoel­po­lo­nai­se die op een gege­vent moment was inge­zet knik­te ze instem­mend. Ter­wijl ze in het ver­le­den toch altijd niets moest heb­ben van car­na­val. Veel te veel her­rie en dron­ken men­sen. Daar bleef ze lie­ver ver van weg. Nu genoot ze met vol­le teu­gen.

Na twee uur was het wel­le­tjes. Je kon zien dat de ver­moeid­heid toe­sloeg. Ter­wijl het feest nog even door­ging namen wij de lift naar de eer­ste ver­die­ping en klet­sten wat na voor­dat we ons weer rich­ting Arn­hem bega­ven. Het was mooi geweest. Voor­lo­pig kan ik er weer der­tig jaar tegen­aan.