So the story goes


22196 — donderdag

Het ver­blijf in Sta­van­ger zit er weer op. Nor­maal gespro­ken zou ik gis­ter­avond naar huis zijn gevlo­gen maar omdat ik waar­schijn­lijk nog­al laat was met het boe­ken van deze trip was de prijs voor de terug­reis op woens­dag­avond te bela­che­lijk voor woor­den. Van­daar een extra nacht­je in het hotel en nu een vlucht om 10:15 uur. Dat werd uit­ein­de­lijk een half uur later van­we­ge het slech­te weer. Ver­moed ik.

Een­maal boven de wol­ken was het weer een stuk beter.

Rond half twee was ik op kan­toor, maar nu in Ede. Net op tijd voor het maan­de­lijk­se team­over­leg waar ik zo kon aan­schui­ven met een ver­se kop kof­fie. De rest van de dag bleef het een opeen­vol­ging van calls voor­dat ik om zes uur in de file kon aan­slui­ten. Mijn voor­ne­men om naar Hel­mond te gaan liet ik varen omdat ik toch te laat zou arri­ve­ren om nog even met mijn moe­der te klet­sen. Die wordt nor­maal gespro­ken niet al te lang na de avond­maal­tijd naar haar kamer gebracht om te gaan rus­ten.

Zelf lag ik er na een lan­ge dag ook niet al te laat in. Jam­mer dat ik mor­gen ook nog moet gaan wer­ken in plaats van vrij te zijn voor ruim een week vakan­tie.