22520 — zaterdag

Dromen over verlies

Van­nacht droom­de ik dat ik in Enge­land was voor het werk. Daar ben ik in het echt al een hele tijd niet meer geweest en waar­om ik er was werd me niet dui­de­lijk. Wel dat me werd uit­ge­legd dat ik niet moest ingaan op een voor­stel om een bepaald stuk soft­wa­re in onze loca­tie te imple­men­te­ren. Ik begreep dat goed zo liet ik weten ter­wijl tege­lij­ker­tijd op een hoger meta-niveau in deze droom ik niet wist waar het pre­cies over ging. Kort daar­na ver­lie­ten we met een groep collega’s het gebouw dat toen ik nog eens omkeek lang­zaam als in slow-moti­on, in elkaar zak­te. Het deed pijn om te zien. Ik wil­de vra­gen wat mijn collega’s ervan von­den maar die ble­ken door­ge­lo­pen te zijn en ik zag ze aan het eind van de straat om de hoek ver­dwij­nen. Snel ren­de ik ach­ter hen aan. Ze waren ech­ter ver­dwe­nen toen ook ik de hoek om ging. Ner­gens meer te zien. Alle gebou­wen waren nu ver­dwe­nen en ik stond in een com­pleet leeg land­schap.

In de loop van de dag ble­ven flar­den van deze droom terug­ko­men ter­wijl ik bezig was met de klus­sen die door­gaans tot het week­end lig­gen te wach­ten om afge­han­deld te wor­den. Ik rea­li­seer­de me dat ik de hele week al ver­ge­lijk­ba­re dro­men had gehad. Men­sen en/of din­gen die (uit het zicht) ver­dwe­nen gaan­de­weg het dro­men. Om dan te ein­di­gen in leeg­te. Alleen op de wereld.

Hardlopen — 6 km

Het was ’s mid­dags gaan rege­nen. Zin om te gaan hard­lo­pen had ik al de hele week niet gehad, en ook nu zocht ik naar een excuus om niet te gaan. Ik vond wel wat maar ze waren alle­maal te slap, van­daar dat ik iets na vier uur toch naar bui­ten ging in mijn hard­loop­kle­ding. Kor­te broek en t‑shirt, maar wel een regen­jack tegen de regen. Had ik al ver­wacht dat het tegen zou val­len na een week niet gelo­pen te heb­ben dan viel dat alles­zins mee. De zes kilo­me­ter had ik er zo opzit­ten ondanks de fel­le wind die ik een groot deel tegen had. Klets­nat kwam ik vol­daan thuis en na een hete dou­che voel­de ik me hele­maal opge­knapt.

Moby-Dick, Herman Melville

Link naar Wiki­pe­dia (NL)

Gis­ter schreef ik dat in plaats van het kij­ken naar een film op Net­flix ik naar de boe­ken­kast liep om Moby-Dick te zoe­ken. Nog dezelf­de avond begon ik erin te lezen, alleen niet in het ver­haal zelf maar de intro­duc­tie door David Herd in de engels­ta­li­ge uit­ga­ve die ik heb ¹.

Deze avond ben ik dan in het ver­haal zelf begon­nen. De ope­nings­zin luidt als volgt: “Call me Ish­mael.”, en wordt gevolgd door een noot die aan­geeft dat deze naam een ver­wij­zing is naar een van de zonen van Abra­ham: “Ish­mael was cast out in favour of his bro­ther Isaac, and in the pro­cess dis­in­heri­ted. The name was com­mon­ly used to sig­ni­fy an out­cast.” Zie ook Gene­sis 16:11–12 en 21:14–17. Ik moest den­ken aan de peri­o­de dat ik de stu­die Alge­me­ne cul­tuur­we­ten­schap­pen stu­deer­de aan de Open Uni­ver­si­teit (inmid­dels (tij­de­lijk?) gestaakt van­we­ge niet te com­bi­ne­ren met mijn werk) en het plan had opge­pakt om dage­lijks een stuk­je in de bij­bel te lezen en daar­over te blog­gen om mijn ont­bre­ken­de ken­nis wat bij te scha­ven. Voor ik het wist had ik de bij­bel erbij geno­men en zat ik afwis­se­lend in Moby-Dick en de bij­bel te lezen van­we­ge de vele ver­wij­zin­gen die ver­werkt zijn in in ieder geval de eer­ste kor­te hoofd­stuk­jes in het boek. Ik vroeg me af of ik mis­schien toch weer met die dage­lijk­se lees­oe­fe­ning in de bij­bel moest ver­der gaan.

Legend, Brian Helgeland

Ik sloot de avond af met het zoe­ken naar een film op Net­flix. Mijn keu­ze viel op Legend, gere­gis­seerd door Bri­an Hel­ge­land (uit 2015). Het is een film geba­seerd op het boek The Pro­fes­si­on of Vio­len­ce: The Rise and Fall of the Kray Twins van John Pear­son (uit 1972), en deze keer liep ik niet naar de boe­ken­kast om dit boek op te zoe­ken, maar keek ik de film. Ik ben een fan van Tom Har­dy en werd niet teleur­ge­steld. Wat ik me niet met­een rea­li­seer­de is dat deze gang­ster-twee­ling uit de film daad­wer­ke­lijk Lon­don in de jaren vijf­tig en zes­tig van de vori­ge eeuw onvei­lig had gemaakt. Zie de Kray twins op Wiki­pe­dia (UK).

Meer info over de film: Link naar Wiki­pe­dia (NL)

1. Ondanks de aan­be­ve­ling die in de ‘Gene­ral Intro­duc­ti­on’ staat om dit juist niet te doen: “[…] becau­se the plea­su­res of rea­ding are inse­pa­ra­ble from the sur­pri­ses, secrets and reve­la­ti­ons that all nar­ra­ti­ves con­tain, we stron­gly advi­se you to enjoy this book befo­re turning to the Intro­duc­ti­on.”[↩]