Airborne Freedom Run — 28km trailrun

Van­daag was dan ein­de­lijk de ‘gro­te’ dag aan­ge­bro­ken dat ik een afstand ging hard­lo­pen die ver­der gaat dan ik tot nu toe ooit ren­nend heb afge­legd. En dan ook nog eens een trail­run. Voor­af had ik niet zozeer de zenu­wen of ik ‘m ging uit­lo­pen, maar meer hoe. Want de laat­ste weken was het trai­nen er een beet­je bij inge­scho­ten.

Ik was ruim op tijd om mijn auto te par­ke­ren bij Papen­dal waar de start zou zijn en een her­den­kings­kruis­je in ont­vangst te nemen. Na een kor­te war­ming up en een moti­va­ti­o­nal speech plus video ver­trok­ken we vol goe­de moed.

De rou­te was de eer­ste kilo­me­ters erg goed te doen, want wei­nig hoog­te­me­ters.

Dat werd na een kor­te stop in Oos­ter­beek wel anders. De rou­te werd al snel een stuk zwaar­der en regel­ma­tig moest ik een stuk­je wan­de­len bij de stei­le­re stuk­ken om mijn hart­slag wat onder con­tro­le te hou­den. Ik was niet de eni­ge geluk­kig.

Voor de brood­no­di­ge moti­va­tie had ik het geluk dat ik regel­ma­tig aan­ge­moe­digd werd door trou­we fans/familieleden. Dat zorg­de ervoor dat ik bleef door­lo­pen ondanks de opko­men­de pijn­tjes.

Na zo’n twin­tig kilo­me­ter gelo­pen te heb­ben namen we een afslag rich­ting het oor­logs­kerk­hof waar ik opnieuw opge­wacht werd door mijn fans. Zij lie­pen mee naar het graf van Robert Hen­ry Dent, die hier in 1944 als 23-jari­ge was gesneu­veld tij­dens de poging van de geal­li­eer­den om Arn­hem te bevrij­den. Dit was best wel een indruk­wek­kend moment om bij stil te staan.

De laat­ste acht kilo­me­ters waren zwaar­den dan gedacht. Maar toen ik een­maal op ‘ver­trouwd’ ter­rein bij het Ten­net gebouw was (daar was de start vorig jaar voor de vijf kilo­me­ter), kon ik voor mijn gevoel gaan aftel­len. Bij de laat­ste kilo­me­ter werd ik opnieuw opge­wacht en aan­ge­moe­digd door mijn fami­lie. En toen was de finish al in zicht voor­dat ik het door had (ook omdat het deze keer op een ande­re plek dan al die voor­gaan­de jaren was).

Na een hand­druk en feli­ci­ta­ties zat de run erop. Het was zwaar geweest, maar ik ga het zeker vol­gen­de jaar opnieuw doen. En wie weet, mis­schien wel een lan­ge­re afstand mocht ik vol­doen­de kun­nen trai­nen.

~ ~ ~

Veel meer foto’s van alle runs zijn HIER te zien.