Tussen het stapeltje boeken dat ik afgelopen zaterdag als kerstcadeau kreeg zat een boek van Olivier Verhaege met als titel Het hoofd weegt zwaarder dan de benen. Toen ik het uitpakte dacht ik heel even dat het een filosofisch getint boek was. Totdat ik de hardloper op de foto zag en de ondertitel ‘Waarom hardlopen gelukkig maakt’. Een boek over hardlopen dus.
Kwam dat mooi uit, want ik kon wel een stok achter de deur gebruiken. Sinds ik mijn kleine teen flink gekneusd heb zo’n zes weken geleden, ben ik niet meer gaan lopen. De teen voelt inmiddels weer goed maar op de een of andere manier is de animo er niet.
Op zondagochtend bladerde ik wat door het boek (geschreven door een Belg die op z’n dertigste in een opwelling een marathon gaat lopen en vervolgens de smaak van het langeafstand lopen te pakken krijgt) en kreeg meteen weer zin om m’n hardloopschoenen aan te trekken.
Zo gezegd, zo gedaan. Omdat het voor mijn gevoel eeuwen geleden was deed ik het rustig aan en rende ik slechts zo’n drie kilometer voordat ik overschakelde naar wandeltempo voor de resterende kilometer van het kleine rondje. Het was heerlijk en ik vroeg me af waarom ik zolang niet was gegaan. Gister ben ik opnieuw hetzelfde rondje gaan lopen. Tot nu toe heb ik lichte spierpijn in mijn benen, voor de rest nergens last van.
In het boek (dat ik inmiddels voor de helft gelezen heb) vertelt Olivier Verhaege op aanstekelijke wijze hoe hij al snel zijn zinnen zet om aan de zogenaamde Spartathlon te gaan meedoen. Deze run bedraagt 245 kilometer en gaat van Athene naar Sparta. Voortaan staat alles in het teken om goed getraind en voorbereid aan de start te verschijnen met als ultiem doel de run natuurlijk ook daadwerkelijk uit te lopen.
Het zette mij aan het denken wat mijn hardloopdoel voor 2026 zou gaan worden. In 2025 heb ik de midwinter mini-marathon (16 km) in Apeldoorn uitgelopen, een halve marathon in Nijmegen en een trailrun van 28 km rondom Arnhem volbracht. Wat nu? Voorlopig ben ik van plan mij volledig te richten op de Airborne freedom run in Arnhem. De vraag is welke afstand?
Weliswaar heb ik de 28 km trailrun tot een goed einde gebracht, maar het was zwaarder dan ik had verwacht. Zou het me beter afgaan als ik de voorbereiding serieuzer aanpak? Of moet ik realistisch zijn en dit jaar de lat niet zo hoog leggen. Er is tenslotte ook de mogelijkheid om voor 21 km te gaan. Tegelijkertijd lijkt het me (ik geef toe, aangestoken door Olivier Verhaege) ook wel gaaf om juist de lat hoger te leggen en te kiezen voor de 44 km (of de 57 km?).
Ik heb tot 1 februari de tijd want dan pas kan men zich inschrijven. Dus laat ik eerst maar eens bewijzen dat het me de komende weken lukt regelmatig te gaan lopen en de afstanden en snelheid weet op te krikken. Dromen is leuk, maar daarop loop je geen run uit. Het is wel fijn in ieder geval weer iets concreter na te kunnen gaan denken over hoe ik me zal gaan voorbereiden op deze bijzondere trailrun in september.
Voor nu wens ik iedereen een voorspoedig uiteinde en een sportief 2026 toe! Maak er iets moois van.
Geef een reactie