Berlijn

Nor­maal gespro­ken heb ik niet zoveel pro­ble­men om in een vreemd bed te sla­pen en ook gis­ter­avond sliep ik eigen­lijk met­een in toen ik het licht uit­deed. Maar ik slaap wel lich­ter dan thuis. Ik had een hotel­ka­mer aan de ach­ter­kant van het hotel waar wei­nig tot geen ver­keer was, en ook geko­zen voor een kamer niet naast of in de buurt van de lift. Toch schrok ik van­nacht wak­ker van een inko­mend bericht op mijn pri­vé­te­le­foon. Op mijn werk­te­le­foon heb ik stan­daard het geluid voor bin­nen­ko­men­de berich­ten uit­staan omdat die anders con­ti­nu mel­din­gen geeft. Met mijn priv´etelefoon is dat anders. Zoveel berich­ten krijg ik niet en zeker niet gedu­ren­de de nacht.

Nu dus wel. Het was een bericht van het reis­bu­reau van Emer­son. Dat heb ik ook aan mijn pri­vé­te­le­foon toe­ge­voegd omdat het wel han­dig kan zijn om tij­dig op de hoog­te te zijn van de waar­schu­win­gen die ver­stuurd wor­den. Deze keer betrof het een schiet­par­tij in het cen­trum van Ber­lijn, niet zo ver van het hotel waar ik ver­bleef. Ik las het met een half oog en viel al snel weer in slaap. Of de schiet­par­tij en het even­tu­e­le ver­volg met poli­tie en ambu­lan­ce bui­ten te horen was heb ik niet mee­ge­kre­gen, wat bete­kent dat ik toch vas­ter sliep dan nor­maal.

’s Och­tends ver­trok ik op tijd naar kan­toor. Ik had een hotel geboekt zon­der ont­bijt en onder­weg kocht ik beleg­de brood­jes op het trein­sta­ti­on van Alexan­der­platz om die op kan­toor op te eten. Bij­na was ik trou­wens ver­ge­ten een kaartje te kopen. Nor­maal gespro­ken koop ik een week­kaart en dan hoef je ver­der ner­gens naar om te kij­ken. Maar omdat ik nu slechts enke­le dagen in Ber­lijn ben was het goed­ko­per om elke dag een heen- en terug­reis­kaart­je te kopen. Moet je dat wel doen natuur­lijk. Ik over­woog nog even om de gok te nemen en er geen te kopen. Con­tro­le heb ik nooit eer­der gezien, maar natuur­lijk wel van­daag. Geluk­kig had ik al beslo­ten de gok niet te nemen en kon een gel­dig ver­voers­be­wijs laten zien.

Op kan­toor kreeg ik een werk­plaats toe­ge­we­zen aan de voor­kant van het gebouw. Aan de over­kant stond in het ver­le­den (althans toen ik hier voor de eer­ste keer een bezoek bracht in 2024) een fabrieks­ge­bouw, dat sinds­dien ont­ruimd en ver­wij­derd is. Wat ervoor in de plaats komt is mij niet bekend.

Het bete­kent wel dat het een iet­wat troos­te­lo­ze aan­blik biedt zolang er nog niet een of ande­re invul­ling aan het lege ter­rein gege­ven is. Niet dat ik daar mee kon zit­ten. Nadat ik mijn ont­bijt genut­tigd had werd ik opge­haald voor mijn eer­ste ver­ga­de­ring van de dag en ben ver­der niet meer op mijn werk­plek geweest tot laat in de avond om mijn spul­len op te halen en de trein terug naar het hotel te nemen. Onder­weg kocht ik een piz­za om die op mijn kamer op te eten omdat ik nog wat late calls met de VS had. Niet lang daar­na hield ik het weer voor gezien en zocht mijn bed op.