Laatste dag in Berlijn. Eerst een halve dag op kantoor en na de lunch met de trein naar het vliegveld. Net als de vorige keer nam ik de S7 naar station Ostkreuz. Volgens de routeplanner zou de trein die ik hier moest nemen slechts tweemaal stoppen onderweg. Eerst ging ik kijken op het perron waar ik de vorige keer was overgestapt. Daar stond wel een trein vermeld die naar het vliegveld zou gaan, maar niet de RB32 waar ik naar op zoek was. Ik besloot terug te gaan naar een lager gelegen perron waar ik met de S7 was aangekomen. Nu pas zag ik dat er een stuk verderop een trap was die me naar een ander perron bracht. Daar zag ik op de borden wel de RB32 staan die op datzelfde moment het station kwam binnengereden.
Op het vliegveld was het redelijk rustig. Ik zocht een plekje waar ik voor mijn laatste call van de dag kon inbellen en kocht een cappuccino en een broodje. Tijdens de call zag ik een bericht binnenkomen dat de gate bekend was waar vandaan ik zou vertrekken. En dat het boarden in vijf minuten zou beginnen. Dat vond ik best wel vroeg. Ik keek nog eens goed naar het vluchtschema. Het vertrek stond gepland voor 16.30 uur. Terwijl ik de hele tijd had gedacht dat we om 17.30 uur zouden vertrekken. Hoe ik daar nu bij kwam is me een raadsel. Gelukkig geen man overboord. Ik gaf aan in de call dat ik moest uitloggen en zocht de gate op.
Bij de gate aangekomen hoorde ik tot mijn verbazing een bekende stem. Nee, geen collega, vriend, familie of iets dergelijks, maar een passagier die ik op het traject Amsterdam-Berlijn wel vaker had gezien, en vooral gehoord. Het was een Nederlander die ik niet anders heb meegemaakt dan continu aan de telefoon. Met luide stem het ene verhaal na het andere verkondigend. Zonder onderbreking. Alsof hij geen tegenspraak duldde of in ieder geval wie hij dan ook aan de telefoon had geen ruimte gaf voor interruptie. Daarnaast had hij de gewoonte om naar de balie te gaan wanneer zich de rijen hadden gevormd voor het boarden en daar dan iets te vragen (zonder zijn telefoongesprek te onderbreken) om vervolgens zich dan vooraan in de rij te mengen.
Afijn, niet veel later zat ik op mijn plaats in het vliegtuig en nam een paar foto’s nu ik toch bij het raam zat, zodat ik er eentje kon gebruiken bij het berichtje dat ik altijd stuur vooraleer ik vertrek. Mijn keuze viel op een soort van kunstwerk(?) bij een gate naast die van ons. Het waren bolvormige objecten die als een slinger over de gate waren gedrapeerd. Het zag er mysterieus uit, en ik zag het ook nergens anders dan alleen bij deze gate. Erg vreemd.
Toen ik nog even de andere foto’s bekeek die ik genomen had, zag ik plots dat ik vanaf waar ik zat in de verte de tv-toren kon zien die in het centrum van Berlijn staat. Deze toren is ongeveer 370 meter hoog, en de afstand tussen het vliegveld en het centrum is rond de 20 kilometer. Waarschijnlijk omdat het zo helder was kon ik de toren zien. Op de foto hieronder zie je ‘m boven de letter E van SunExpress. Op het kaartje heb ik een rechte rode lijn getrokken zodat je een idee hebt hoe ver de tv toren van het vliegveld verwijderd is.
