Het mocht dan wel Goede Vrijdag zijn en bovendien een verplichte vrije dag bij mijn werkgever, dat betekende niet dat ik me erg goed voelde. Inge was gisteravond thuisgekomen met een flinke verkoudheid die gedurende de dag zo verzekerde ze mij, alleen maar erger was geworden. Zelf was mij hetzelfde overkomen. Even dacht ik na het opstaan dat wat mijn verkoudheid betreft het ergste achter de rug was, maar dat bleek schone schijn. Niet veel later had ik mijn eerste pakje zakdoekjes volgesnoten en liet ik me op de bank zakken met mijn laptop op schoot. De rest van de dag bleef het bij wat wisselend op internet en in een fysiek tijdschrift bladeren. Echt concentreren lukte me niet. Vandaag was het niet veel beter.
Nadat we in de ochtend wat in huis hadden rondgerommeld, onder het mom dat we huishoudelijke klusjes aan het uitvoeren waren, besloten we na de lunch dat we voor niemand iets te bewijzen hadden en als we ons ziek voelden we dat dan ook maar gewoon moesten accepteren. Inge pakte haar breiwerk en zette een film op, zelf nam ik mijn laptop erbij om wat aan mijn website te gaan werken. Ik las de blogpost die ik gister gepubliceerd had. Eentje met een verplichting plus deadline: dit jaar minimaal één blogpost per week publiceren, en lukt me dat niet dat stop ik met deze website. Klonk simpel. Haalbaar ook wel. Maar als ik de laatste jaren doorneem dan geeft het verleden heel weinig garantie tot succes. Hoe erg zou het zijn als het me niet lukt? En voor wie doe ik het? Net als met de klusjes deze ochtend, voor wie denk ik iets te moeten bewijzen?
Ik moet denken aan jaren terug toen ik geen moeite had om meerdere keren per week een nieuwe blogpost te schrijven. De kinderen woonden nog thuis en mijn werk voelde minstens zo druk als nu. Het was niet zo dat ik toen meer vrije tijd had. Toch lukt het al jaren niet meer over een langere periode regelmatig nieuwe content te plaatsen. Waarom denk ik dat het nu wel zal gaan lukken? Of geloof ik daar eigenlijk helemaal niet in, maar stel ik de beslissing om de stekker uit mijn website iedere keer weer uit. Omdat ik er zo aan gehecht ben? Als een online dagboek heeft het weinig waarde gezien de grote hiaten die er zijn, en ook wat ik schrijf is verre van bijzonder op een incidentele uitschieter na. Het is niet zo dat er een groot verlies ontstaat mocht ik afstand doen van mijn website en blogarchief.
Nu ik zo zit te piekeren valt me de vergelijking op met hoeveel moeite het mij kost om een boek weg te doen a) dat ik gelezen heb, b) dat ik niet weet te waarderen, c) waarvan ik zeker weet dat ik het nooit opnieuw zal lezen, d) dat ook nog eens lelijk is qua uitvoering, e) waarbij ik zo nog minstens vijf andere redenen kan opnoemen waarom ik het boek niet meer in mijn verzameling hoef te bewaren. Toch blijk ik in bijna alle gevallen dat ik het boek niet wegdoe. En zo is het met mijn website misschien ook wel. Voldoende redenen om de stekker eruit te trekken. Maar ik weet mezelf toch iedere keer weer te overtuigen dat het nu nog niet hoeft. We kijken het nog eventjes aan. Je weet maar nooit.
Zal ik in december sterk genoeg zijn om mijn website te deactiveren mocht ik niet voldoende hebben geschreven? Of weet ik de beslissing uit te stellen door lafjes iedere week een nietszeggende blogpost te plaatsen?