22905 — zaterdag

Er is een ver­schil tus­sen vroeg opstaan omdat het kan, en omdat het moet. Van­och­tend was het een moetje op deze zater­dag­och­tend. Ik was dan wel vol­gens plan (en zoals gewoon­lijk) rond vijf uur wak­ker gewor­den, het voel­de toch anders toen ik met m’n eer­ste kop­je kof­fie van de dag aan de eet­ta­fel zat. Of ik anders was blij­ven lig­gen? Waar­schijn­lijk niet.

Het moe­ten opstaan had te maken met een ver­jaar­dags­ca­deau. Een waar­de­bon om de tuin (voor en ach­ter) een gron­di­ge beurt te geven. De geluk­ki­ge ont­van­ger had van­af haar vakan­tie­adres door­ge­ge­ven dat ze de bon wil­de ver­zil­ve­ren. En dus had ik gis­te­ren al een begin gemaakt en zou ik van­daag hulp krij­gen om de klus tij­dig af te krij­gen want van­avond keert de vakan­tie­gan­ger weer huis­waarts.

Leave a comment

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.