22933 — zaterdag

Na een week­je vrij (hoe­wel, woens­dag­och­tend toch even naar kan­toor geweest en opge­teld door de week heen in totaal meer dan acht uur aan werk besteed) was het van­daag week­end! Om zes uur ‘s och­tends alle deu­ren en ramen open­ge­zet zodat we vol­op kon­den pro­fi­te­ren van de koe­le bui­ten­lucht. Daar­na al snel aan het ont­bijt begon­nen en het kin­der­stoel­tje in m’n auto geplaatst, want om 8.30 uur werd ik in Velp ver­wacht om onze jong­ste klein­doch­ter op te halen, zodat de ouders een dag­je met vrien­den kun­nen door­bren­gen. Zoals gebrui­ke­lijk stond ze al klaar met twee tas­sen vol spul­len die ze alle­maal dacht nodig te heb­ben bij ons.

Het werd een dag vol afwis­se­ling. Er werd gete­kend, gekleurd, gezon­gen, gedanst en natuur­lijk wer­den er voor­al veel spel­le­tjes gespeeld. En dat alles samen, want daar­voor is ze voor­al bij ons; om te zor­gen dat wij ons niet hoe­ven te ver­ve­len. Ook brach­ten we vol­doen­de tijd bui­ten door. Eerst luk­te het nog om haar te betrek­ken bij het tui­nie­ren, maar na de eer­ste drink­pau­ze (met ook een wel­ver­diend ijs­je) kwam het voor­stel om ver­der te gaan met bal­spel­le­tjes. En zo vloog de dag voor­bij.

Het resul­taat was wel dat ze flin­ke hon­ger had en goed moe was. De ‘nor­ma­le’ rou­ti­ne van kies­keu­rig zijn met eten en het als­maar vin­den van excu­ses om op tijd naar bed te gaan bleef ach­ter­we­ge. Zon­der dat het eni­ge moei­te kost­te lag ze op de voor­af over­een­ge­ko­men tijd in bed en voor­dat we zacht­jes de deur op een kier zet­ten was ze al in die­pe slaap ver­zon­ken.

Wat bleef er over voor ons? Uit­ein­de­lijk niet veel meer dan het oprui­men van alles wat we van­daag gebruikt had­den voor het enter­tai­nen van onze klein­doch­ter en de aller­droog­ste plek­ken in de tuin te bewa­te­ren. De vis­sen in de vij­ver kre­gen te eten, de kip­pen wer­den naar hun ren gestuurd en de bui­ten­kat­ten kwa­men nog even langs toen we op het ter­ras een laat­ste drank­je namen op een goed ver­loop van de dag. Niet veel later beslo­ten we zelf ons bed op te zoe­ken.