De kogel is door de kerk. Na weer een week waarin ik nauwelijks ben gaan hardlopen heb ik vanavond de beslissing genomen om me af te melden voor de Airborne Freedom Run waar ik me ingeschreven had voor de 28 km trailrun. Gezien mijn ervaring van vorig jaar weet ik dat ik goed voorbereid moet zijn om de run niet alleen uit te lopen, maar ook in een enigszins aanvaardbaar tempo. Het heeft geen zin om aan de start te verschijnen en dan halverwege over te gaan op wandelen, of erger af te haken. En om heel eerlijk te zijn, ik denk dat afhaken meer in de lijn der verwachting ligt dan het wandelen. Dus voelde het alleen maar goed toen ik op het knopje ‘Weet u het zeker’ klikte om mijn ticket in de verkoop te gooien. Ik heb er dit jaar niets te zoeken.
Hoe het komt dat het met mijn voorbereiding niet gegaan is zoals gepland? Voornamelijk de vele business trips naar Berlijn dit jaar. In totaal heb ik tot nu toe al tegen de 50 werkdagen in onze Berlijnse vestiging doorgebracht. Niet altijd had ik mijn hardloopkleding bij me, en zelfs als ik het wel meegenomen had dan waren de werkdagen lang en ’s avonds nog eens gevuld met de verplichte gezamenlijke etentjes en dergelijke. Ook het weer zat vaak niet mee. Lange tijd lag er veel sneeuw en ijs (gestrooid wordt er nauwelijks vanwege het milieu), en daarna ging het naadloos over in veel te warme/hete dagen/avonden. Het bleef bij incidenteel een rondje rennen.
Idem thuis. Ook hier lange werkdagen waardoor ik meestal alleen in het weekend wat tijd overhad om erop uit te gaan. Al met al kwam ik niet in het gewenste ritme of vond in ieder geval niet de benodigde discipline om te blijven lopen en zo mijn conditie op te bouwen en de loopafstanden te verlengen en zwaarder te maken. Bij deze is de druk er nu af en kan ik hopelijk weer de motivatie vinden om wat vaker te gaan lopen. Ook al is het dan ‘slechts’ 5 tot 10 kilometer.