22965 — woensdag

Offi­ci­eel is mijn vakan­tie vori­ge week begon­nen. Op vrij­dag. Alleen had ik in de och­tend toch nog een paar uur­tjes gewerkt. Onder de radar. Ver­der had ik het plan om tij­dens het week­end ook nog wat te doen aan mijn werk. Dat is er niet van geko­men. De mees­te tijd heb ik in de tuin door­ge­bracht. Een ech­te tui­nier ben ik (nog steeds) niet ondanks dat we sinds de ver­hui­zing in 2017 een lap van een tuin heb­ben. Mijn bij­dra­ge beperkt zich tot de hand- en span­dien­sten die voor­na­me­lijk gericht zijn op het zwaar­de­re werk of waar­bij ik geen scha­de kan aan­rich­ten door bij­voor­beeld de ver­keer­de plan­ten per onge­luk te ver­wij­de­ren. Daar ben ik des­on­danks vol­doen­de tijd mee kwijt om de hele dag mee te vul­len en ik moet toe­ge­ven dat het (meest­al) ook nog leuk is om te doen. En rust­ge­vend.

Zon­dag­och­tend ben ik ein­de­lijk weer eens gaan hard­lo­pen. Nadat ik beslo­ten had om me af te mel­den voor de 28 km Air­bor­ne Free­dom trail­run omdat ik onvol­doen­de had kun­nen trai­nen, was tege­lij­ker­tijd de ani­mo ver­dwe­nen om te gaan lopen. Het weer was heer­lijk en het lopen ging won­der­baar­lijk goed. Na de eer­ste vier kilo­me­ter voel­de ik dat het niet nodig was om het daar­bij te laten en ik liep ver­der naar de Rij­kers­woerd­se Plas­sen waar zo’n vijf keer het water ben in gegaan en uit­ein­de­lijk twaalf kilo­me­ter heb gelo­pen waar­bij de helft over onver­har­de paden. Helaas had ik mijn ipho­ne niet bij me zodat ik geen foto kon maken van de zep­pe­lin die over kwam vlie­gen.

Op maan­dag had ik een afspraak staan met mijn mana­ger die terug is van vakan­tie. Een kor­te call om wat zaken over te dra­gen. Het duur­de al met al toch wat lan­ger omdat we een hoop te bespre­ken had­den. Niet alleen werk­ge­re­la­teerd. Hij is een groot voet­bal­fan van de club uit de plaats waar hij gebo­ren en geto­gen is: Bodø in Noor­we­gen. Zij speel­den afge­lo­pen dins­dag in de voor­ron­des van de Cham­pi­ons Lea­gue. Als ze wis­ten te win­nen dan zou­den ze de vol­gen­de en beslis­sen­de ron­de tegen NEC uit Nij­me­gen spe­len. We spra­ken af dat moch­ten bei­de clubs win­nen dat hij ging pro­be­ren kaart­jes te kopen voor de wed­strijd in Nij­me­gen en dat dan te com­bi­ne­ren met een bezoek bij ons thuis. Inmid­dels is dui­de­lijk dat ze alle­bei gewon­nen heb­ben en dat de wed­strijd in Nij­me­gen gepland staat voor woens­dag, 19 augus­tus. Of het hem lukt kaart­jes te krij­gen is nog niet dui­de­lijk.

Voor­af en na de call heb ik als­nog wat gewerkt, om ’s mid­dags weer in de tuin aan de gang te gaan. Ook de dins­dag heb ik zowat de gehe­le dag in de tuin door­ge­bracht met uit­zon­de­ring van een kor­te run terug naar huis nadat ik ’s och­tends mijn auto naar de gara­ge in Elst had gebracht voor een APK keu­ring. Het is een afstand van 6,5 kilo­me­ter die ik in een rus­tig tem­po gelo­pen heb.

Tij­dens het wer­ken in de tuin heb ik de afge­lo­pen dagen veel afle­ve­rin­gen geluis­terd van de pod­cast Geschie­de­nis voor her­be­gin­ners. Deze pod­cast was een spon­taan idee gebo­ren tij­dens de Covid lock­down als een tij­de­lij­ke bezig­heid tegen de ver­ve­ling van het ver­plicht thuis zit­ten, maar van­af het begin met­een suc­ces­vol en inmid­dels staat afle­ve­ring 130 alweer onli­ne. Zelf ben ik ‘pas’ bij afle­ve­ring 90, een­tje in een reeks over de Romein­se tijd. Ik kan de pod­cast van har­te aan­be­ve­len voor ieder­een die inte­res­se heeft in geschie­de­nis. Het is laag­drem­pe­lig, zeer geva­ri­eerd, onder­hou­dend en niet vies van humor op z’n tijd. Bij de eer­ste afle­ve­rin­gen kun je mer­ken dat de makers nog wat zoe­ken­de zijn, maar allengs wordt het pro­fes­si­o­ne­ler en van een hoge­re kwa­li­teit (althans zo heb ik het erva­ren). Ik ben er alleen maar meer enthou­si­ast door gewor­den met alles wat met geschie­de­nis te maken heeft.

En het helpt me om meer te lezen. Er is zoveel wat mijn inte­res­se heeft en toch ver­lies ik veel teveel tijd met bij­voor­beeld soci­al media. Ja, ik pro­beer zoveel moge­lijk weg te blij­ven van de toxic plat­for­men, maar zelfs dan wordt je over­spoeld met ver­wij­zin­gen of screenshots naar dat­ge­ne waar je bewust voor geko­zen hebt om er niet mee in aan­ra­king te komen. Of het nu mas­to­don of blues­ky is, uit­ein­de­lijk moet ik con­clu­de­ren dat soci­al media mij (allang) niet (meer) ligt. Daar­om maak ik het mij­zelf moei­lij­ker om er tijd in te ste­ken door de apps te ver­wij­de­ren zodat ik alleen via de brow­ser kan inlog­gen wat een drem­pel is die me in veel geval­len weer­houdt om ver­der te gaan.

In plaats daar­van neem ik een boek of (onli­ne) tijd­schrift ter hand. Was mijn lees­tem­po laag aan het begin van dit jaar, in de laat­ste twee maan­den heb ik dan toch mooi enke­le boe­ken uit weten te lezen. Niet de aller­mak­ke­lijk­ste en ook nog eens een flin­ke dik­ke pil (van Hila­ry Man­tel) ertus­sen:

• The Eth­nic Clean­sing of Pales­ti­ne — Ilan Pap­pé
• A Pla­ce of Gre­a­ter Safe­ty — Hila­ry Man­tel
• Kai­ros. — Jen­ny Erpen­beck
• The world after Gaza — Pan­kaj Mishra

Het doet me goed dat ik het ple­zier in lezen her­von­den heb en ook mijn aan­dacht er lang bij kan hou­den. Momen­teel lees ik afwis­se­lend in enke­le boe­ken waar­van er mini­maal een­tje is waar ik al ooit eer­der in ben begon­nen maar nog niet heb uit­ge­le­zen. Ik ga pro­be­ren als vol­gen­de stap om er hier wat vaker over te blog­gen. Want dat is iets anders wat ik ga pro­be­ren op te pak­ken (voor de zoveel­ste keer).

Van­daag ben ik trou­wens ook een stuk­je gaan fiet­sen. Bij toe­val de afstand van (iets­jes meer dan) een hal­ve mara­thon. Dus mis­schien kan ik de rou­te later dit jaar eens gaan lopen in plaats van fiet­sen. Hal­ver­we­ge de tocht stond ik op de Rijn­dijk bij het pon­tje bij Fort Pan­ner­den.

Dat was tij­de­lijk uit de vaart van­we­ge de lage water­stand. Een een­za­me wan­de­laar ging van dicht­bij een kijk­je nemen maar de slag­bo­men ble­ven dicht. Enke­le tien­tal­len meters ver­der viel me nu pas een bord op (ik was er name­lijk al eens eer­der voor­bij­ge­ko­men) dat hier het begin­punt van de Lin­ge gesi­tu­eerd is. Het was tevens het keer­punt van mijn kor­te fiets­tocht­je. Met de wind in de rug ging ik huis­waarts.

Op de radio had ik gis­ter gehoord over de ont­sta­ne hype rond­om de zons­ver­duis­te­ring van­daag. Er wer­den nog een hoop last-minu­te vlieg­rei­zen geboekt naar plaat­sen waar dit feno­meen beter te zien zou zijn. En natuur­lijk was de ver­slag­ge­ver ter plaat­se op Schip­hol om wat rei­zi­gers te onder­vra­gen. Zo ook een groep­je vrien­den dat nog een tic­ket had weten te boe­ken naar IJs­land. Of ze goed voor­be­reid waren, was de vraag. Het ant­woord laat zich raden. Zeker weten, alleen een eclips-bril­le­tje, daar had­den ze niet aan gedacht. Hope­lijk had­den ze die nog op de plaats van bestem­ming. Op mijn plaats van bestem­ming (ach­ter het huis) was er wei­nig te zien van de zons­ver­duis­te­ring. De zon ver­dween ach­ter de bomen, zon­der dat ik kon zien of ze niet tege­lij­ker­tijd ook ach­ter de maan ver­dween. Het was een zons­on­der­gang zoals nor­maal elke avond.