22996 — zaterdag

Het was een onrus­ti­ge ander­hal­ve week die ik ach­ter de rug heb. Werk­ge­re­la­teerd. De vrij­dag voor­af­gaand aan vorig week­end kwam de vraag of ik even­tu­eel na het week­end op dins­dag naar Ber­lijn kon gaan. Om dan daar met het loka­le pro­ject­team aan het opscho­nen van gege­vens in hun hui­di­ge sys­teem te wer­ken zodat de data over­ge­zet kon wor­den naar een testom­ge­ving van het nieu­we sys­teem. Ze lig­gen ach­ter op sche­ma met deze opscho­nings­ac­ti­vi­tei­ten en het dreigt nu impact te heb­ben op het gehe­le pro­ject. Ik gaf aan dat ik waar­schijn­lijk wel kon gaan en indien nodig ook het week­end (nu dus) zou kun­nen blij­ven. We spra­ken af dat we op maan­dag een beslis­sing zou­den nemen.

Op maan­dag kwam er geen beslis­sing. Ook niet op dins­dag. Woens­dag was er even spra­ke van dat ik op don­der­dag zou gaan. Later op de dag toch weer niet. En op don­der­dag werd dui­de­lijk dat ze nog lang niet ver genoeg gevor­derd waren om met een extra push gedu­ren­de het week­end alles ver genoeg zou­den af krij­gen om komen­de week een nieu­we data-migra­tie te orga­ni­se­ren. Ik hoef­de niet meer te gaan. Alleen had ik al die tijd wel in mijn agen­da staan dat ik komen­de week in Ber­lijn zou zijn. Vol­gens de oor­spron­ke­lij­ke plan­ning. Ik had hier­voor nog niets geboekt. Toch maar even op vrij­dag gecheckt of dit als­nog moest door­gaan. Uit­ein­de­lijk leek het ons beter om deze trip uit de plan­ning te halen. Het had wei­nig toe­ge­voeg­de waar­de in de pro­ject­fa­se waar­in we ons momen­teel bevin­den als de data toch nog niet klaar is.

Dus ben ik nu thuis in plaats van in Ber­lijn. En werk ik vol­gen­de week van­uit Ede en niet van­uit Ber­lijn. Fijn, maar ik had wel tig keer mijn pri­vé-plan­ning lopen aan­pas­sen. Omdat we ook lan­ge werk­da­gen ach­ter de rug heb­ben ben ik ach­ter­af wel blij dat er ver­der geen ver­plich­tin­gen zijn, maar het voelt tege­lij­ker­tijd leeg en onbe­vre­di­gend aan. Dit week­end staat de Air­bor­ne Free­dom Run gepland en ik had al eer­der beslo­ten mijn tic­ket in te leve­ren omdat mijn hele voor­be­rei­ding van­we­ge het pro­ject in Ber­lijn niet echt voor­spoe­dig ver­liep. Ook ande­re zaken thuis zijn erbij inge­scho­ten door de vele wij­zi­gin­gen in de pro­ject­plan­nen en de daar­mee samen­han­gen­de trip­jes naar Ber­lijn. Ergens zal ik opge­lucht zijn als dit pro­ject ergens in de eer­ste helft van vol­gend jaar z’n ein­de krijgt want het vergt zoveel tijd en inspan­ning dat er wei­nig over­blijft voor iets anders.

Wat ik merk, en afge­lo­pen week meer dan nor­maal van­daar deze blog­post, is dat door al het con­ti­nu schui­ven met de pro­ject­ac­ti­vi­tei­ten en ‑rei­zen ik thuis de rust niet kan vin­den om iets struc­tu­reels op te pak­ken en daar tijd in te ste­ken. Omdat het elk moment onder­bro­ken kan wor­den en ik het ter­zij­de moet leg­gen. Daar­door begin ik gewoon­weg niet meer aan een aan­tal hob­by- of sport­ac­ti­vi­tei­ten, wat natuur­lijk hele­maal niet goed is. Iede­re avond wat (onli­ne) tijd­schrif­ten door­bla­de­ren of doel­loos op inter­net rond­han­gen schiet ook niet op. Dus wordt het tijd voor wat dis­ci­pli­ne en de avon­den dat ik thuis ben van wat meer inhoud te voor­zien. Een mooie stok ach­ter de deur zou kun­nen zijn hier op mijn blog wat vaker ‘reken­schap’ af te geven van wat ik zoal gedaan en gedacht heb. Al die mooie plan­nen waar ik het regel­ma­tig over heb (zoals het lezen van en blog­gen over de Ili­as) moe­ten natuur­lijk wel uit­ge­voerd wor­den.