Auteur: Peter Pellenaars

En weg wassie

Al een aan­tal dagen schit­ter­de een exter­ne con­sul­tant die aan ons pro­ject was toe­ge­we­zen door afwe­zig­heid. Zijn col­le­ga liet in eer­ste instan­tie niet met­een blij­ken dat ook zij geen idee had waar hij was en wan­neer we hem weer kon­den ver­wach­ten. Gis­ter kwam dan ein­de­lijk het hoge woord eruit. Ze zou bij hun geza­men­lij­ke mana­ger navra­gen wat er aan de hand was.

Blijf lezen →

Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen

Voor­dat ik het gras ga maai­en maak ik eerst een rond­je om de mees­te tak­jes, wal­no­ten, den­ne­ap­pels en wat er zoal nog meer het mes van de gras­maai­er kan bescha­di­gen te ver­wij­de­ren. Deze och­tend kwam ik bij deze inspec­tie het eer­ste zwa­luwei­tje van het sei­zoen tegen. Niet dat ik het daar zoals een kie­vits­ei zou moe­ten vin­den. Het was dan ook een half eitje. Beter gezegd, een hal­ve lege eier­schaal.

Blijf lezen →

De Sade weer eens op de leeslijst zetten?

Ooit, in de tijd dat ik nog op de mid­del­ba­re school zat en vei­lig bij mijn ouders in huis woon­de nam mijn moe­der zomaar spon­taan een abon­ne­ment op de ECI. Bij deze boe­ken­club moest je elke maand een boek bestel­len want anders kreeg je er een­tje toe­ge­stuurd die zij voor jou had­den gese­lec­teerd. Ik las in die tijd al alles wat los en vast zat in de plaat­se­lij­ke bibli­o­theek en waar­om mijn moe­der lid werd van de ECI is me eigen­lijk een raad­sel. Mis­schien vond ze het wel goed dat we een eigen ver­za­me­ling boe­ken in huis moesten heb­ben om uit te stal­len in de boe­ken­kast die voor­al dienst deed om foto­lijst­jes en ande­re prul­la­ria ten toon te stel­len.

Blijf lezen →

Eerste woordjes

Deze och­tend las ik pas het inter­view door Tom­my Wie­rin­ga met A.L. Snij­ders in de NRC van 26 april 2019. Ik moest erg lachen hoe de inter­vie­wer, op bezoek bij Snij­ders de hele tijd geze­ten aan de keu­ken­ta­fel een ‘gesta­ge regen van zang­zaad en schel­pen­zand’ over zich heen krijgt uit de par­kie­ten­kooi die boven hem aan de muur is beves­tigd. Het zijn zul­ke details die ik waar­deer.

Blijf lezen →

Wijziging van regels

Het waren zoals gezegd de loven­de woor­den van A.F.Th. van der Heij­den over Boni­ta Ave­nue die me tij­dens de Boe­ken­week deden afwij­ken van de regel om dit jaar eens te pro­be­ren geen nieu­we boe­ken te kopen maar eerst de sta­pel onge­le­zen weg te wer­ken. Om het voor mezelf enigs­zins recht te pra­ten begon ik met­een nadat ik Saty­ri­con had uit­ge­le­zen aan het boe­ken­week­ge­schenk en ver­vol­gens aan het debuut van Peter Buwal­da. Ik las het in één ruk uit en het beviel me enorm.

Blijf lezen →

Groene specht

Bij het ont­wa­ken hoor­de ik van­och­tend zoals gebrui­ke­lijk de vogels al flink tekeer gaan bui­ten. Ik open­de de gor­dij­nen en wierp een blik in de tuin. Er was niet veel te zien. Het geluid van de vogels kwam voor­na­me­lijk uit het bos naast ons huis. Net toen ik me wil­de omdraai­en voor een bezoek­je aan de bad­ka­mer zag ik iets rond­schar­re­len bij de vij­ver. Eerst dacht ik aan een vlaam­se gaai. Maar wat was dan de rode vlek? Bloed? Het was moei­lijk te zien zon­der bril. Hope­lijk was het geen rat.

Blijf lezen →