Snap dan toch dat ik allang op die ele­men­tai­re deel­tjes van jou ben uit­ge­ke­ken!Wat? Hoe bedoel je? Waar heb je het over? [Wacht. Stuk­je terug­spoe­len en dan opnieuw.] Ik was dus al een tijd lang aan het chat­ten met een Tsje­chi­sche col­le­ga over haar ele­men­tai­re deel­tjes.[…]Je weet toch dat ik daar onder­zoek naar doe? Dat…

[Lees eerst: Weer­zien­wek­kend — door Moni­que] “Nou nou, wat een warm wel­kom.“Zacht­jes duwt Arjan Jes­si­ca naar ach­ter om zich zo met moei­te los te maken uit haar omhel­zing. Dit is hij niet van haar gewend. Ze lijkt in niets meer op de wel­is­waar altijd vro­lij­ke Jes­si­ca, maar iemand die toch altijd erg geremd was geweest…

[Lees eerst: Weer­zien II — door Jol­ka] Ze voel­de hoe Arjan toe­gaf onder haar zoe­nen. Hij was geen spat ver­an­derd. Nog altijd als was in haar han­den. Er viel hele­maal niets meer te mer­ken van zijn aan­van­ke­lij­ke tegen­strib­be­len. Hij had zich terug laten zak­ken en stond met zijn rug geleund tegen de kap­stok. Zijn armen…

‘Sta je al lang te wach­ten?‘Het is de stem van Arjan. Zijn zach­te stem die haar altijd zo tot rust bracht.‘Ik was heel even nog wat lek­kers gaan halen voor bij de kof­fie.‘Jes­si­ca voelt hoe de woor­den haar omhel­zen. Een niet te stel­pen vloed die onstuit­baar door haar pori­ën naar bin­nen­trekt en haar ver­kleum­de ziel…

Pre­cies een week later stond ik er weer. Met één belang­rijk ver­schil. Dit­maal had ik de vol­le aan­dacht van haar. Ik voel­de hoe ik los­ge­raak­te uit de scha­duw­kant van het bestaan. Nooit eer­der had ze zo intens naar me geke­ken. Zelfs niet op dat voor mij zo spe­ci­a­le moment toen ik haar ten huwe­lijk vroeg.…