Categorie: Fictief

De vijfde dag

Op de vijf­de dag na het over­lij­den van zijn vader ging Joep weer naar kan­toor. Vroeg in de och­tend. Zoals hij gewoon was te doen ook toen zijn vader nog leef­de. Geen reden tot ver­an­de­ring wat hem betrof.

Er lag een sta­pel­tje post op zijn bureau. Niet zo heel veel meer dan anders na enke­le dagen afwe­zig­heid door bij­voor­beeld vakan­tie of een zaken­reis. Ver­der leek alles het­zelf­de. Nee, alles was het­zelf­de. Behal­ve de ther­mo­staat. Die had iemand weer stie­kem wat hoger gezet. Maar Joep had van­daag geen zin om dat te cor­ri­ge­ren.

Blijf lezen →

Derde kerstdag

Deze blog­post is deel 7 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

[Het is zater­dag­och­tend. Suzan en Lau­rens zit­ten aan de keu­ken­ta­fel.]

Waar­om begon je gis­te­ren toch weer over poli­tiek?

Nou?
[Iemand staat op.]
Wil je nog wat kof­fie?
Ja begin maar over iets anders. Negeer me maar.
Kof­fie?
Nee ik hoef geen kof­fie.
[Iemand gaat weer zit­ten.]
Nou?
Wat nou?
Nou als in ga ik nog ant­woord krij­gen.

[Iemand staat op en schenkt zich kof­fie in.]
Ik dacht dat je geen kof­fie hoef­de.
Klopt. Net niet nu wel.
Lek­ker kin­der­ach­tig.
Nee jij met je geen ant­woord geven op mijn vraag. Dat is pas vol­was­sen gedrag.

Nou?
Ik ga me aan­kle­den. We moe­ten nog bood­schap­pen doen.
Jezus! Wat ben jij een eikel!
Nee die broer van jou. Dat is een fij­ne vent.
Wat heeft dat er nu weer mee te maken?
Je wil­de het toch over gis­te­ren heb­ben? Dan kun je het krij­gen ook. Van­af nu ga ik naar geen enkel fami­lie­feest­je als ik weet dat die huf­ter van een broer van jou er ook is.
Het is anders ook jouw fami­lie!
Huh? Waar heb je het over?
Ooit gehoord van schoon­fa­mi­lie? Denk toch na voor­dat je zomaar wat roept.
Wha­te­ver. Ik ga me aan­kle­den.
[Iemand staat op.]
Wha­te­ver wha­te­ver. Praat toch nor­maal. We zijn hier in Neder­land.
Dat zei je broer ook.
Wat? Wat zei je?

Blijf lezen →

Druk

Deze blog­post is deel 6 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Suzan keek uit het raam. Bui­ten ston­den alle­maal auto’s naast elkaar. Er was slechts één plek­je vrij. Maar omdat links en rechts van het vak nog­al slor­dig was gepar­keerd zou het niet mee­val­len om daar nog een auto tus­sen te krij­gen. Mis­schien een heel klein­tje. Zo een­tje die je steeds vaker zag. Met een 45 km stic­ker op de ach­ter­kant geplakt. Ze had zich al ver­schei­de­ne keren afge­vraagd of daar alleen gehan­di­cap­ten in moch­ten rij­den. Vroe­ger had er bij hen in het dorp ook iemand gewoond die gehan­di­capt was. Maar die ging over­al met de rol­stoel naar toe. Bin­nen­kort moest ze toch maar weer eens de par­keer­re­gels op de agen­da zet­ten.

Blijf lezen →

Sorry

Deze blog­post is deel 4 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Vrij­dag­avond.
[Lau­rens bekijkt foto’s op een tablet. Suzan leest een tijd­lijn op haar mobiel­tje.]
Zul­len we dit week­end iets leuks gaan doen?
Mis­schien. Waar heb je zin in?
[Iemand staat op en loopt naar de keu­ken. Er wor­den kop­jes in de vaat­was­ser gezet.]
Gewoon. Weer eens een keer­tje op zater­dag­avond de stad in of …
We zijn al een hele tijd niet bij mijn ouders op bezoek geweest.
Ook niet bij mijn ouders.
Klopt. Maar daar begin jij zelf nooit over.
[De ene na de ande­re zen­der zapt voor­bij op tv.]
Ook niet om naar jouw ouders te gaan wat dat betreft.
Ik wel.
Dat weet ik maar ik bedoel­de iets anders met leuk.
Snap ik. Dan zit er niets anders op dan naar de stad te gaan.
Laat maar. Als het zo moet hoeft het voor mij niet niet meer.
[Het volu­me op tv gaat har­der.]
Ook goed. Ga ik wel in mijn een­tje.
[Het volu­me gaat nog wat har­der zodat het dicht­slaan van een deur een ver­die­ping hoger bij­na niet is te horen.]

Blijf lezen →

Niemand thuis

Deze blog­post is deel 3 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Van­daag is Suzan weer naar haar werk gegaan. Niet dat ze zich anders of beter voel­de dan de voor­gaan­de dagen, maar ze vond dat ze het niet lan­ger kon maken om thuis te blij­ven. Ten opzich­te van haar collega’s, zo houdt ze zich­zelf voor. Of speelt er nog iets anders mee? Was het mis­schien om van het gezeur van Lau­rens ver­lost te zijn? Waar­om het zo’n ben­de in huis was. Waar­om zij de hele dag op de bank voor zich uit zat te sta­ren. Waar­om dit en waar­om dat. Waar­om waar­om waar­om.

Blijf lezen →

Ziek

Deze blog­post is deel 2 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Van­och­tend is Suzan in bed geble­ven. Ze voelt zich niet goed. Lau­rens heeft haar ziek gemeld bij haar werk­ge­ver. Daar­na heeft hij een kop­je thee voor Suzan gemaakt en een beschuit met kaas. Suzan sliep alweer toen hij het ont­bijt naar boven bracht. Even over­woog Lau­rens om zelf de beschuit dan maar op te eten. Bene­den in de lade van het kast­je waar de tv op staat zocht hij naar een ansicht­kaart met Beter­schap. Ik hoop dat je weer snel opknapt lie­ve schat xxx, schreef hij op de ach­ter­kant. De kaart plaatst hij tegen het kop­je thee voor­dat hij naar zijn werk ver­trekt. Suzan slaapt nog steeds.

Blijf lezen →