Categorie: Informatief

Wonder

Een won­der.
Dat is wat we nodig heb­ben.
En wel nu.
Op afroep.
Niet voor al het leed in de wereld te ver­zach­ten.
Niet om de cri­sis die velen treft te doen ver­dwij­nen.
Niet als laat­ste red­mid­del om de opwar­ming van de aar­de te voor­ko­men.
Nee.
Niet van dat al.
We heb­ben een won­der nodig.
Om te over­le­ven.
In de eer­ste ron­de.
Van het EK.
Voet­bal.
Daar­na.
Zien we wel ver­der.
De bal rolt nog even­tjes door.
Ter­wijl de wereld is stil­ge­val­len.

Blijf lezen →

Schuldig

Hij zat er maar mee.
Had hij gefaald? Trof hem alle blaam?
Maar nu kan ik ‘m gerust­stel­len. Het hoort er bij.
Niet lan­ger getreurd. Tijd om weer voor­uit te kij­ken.
En de boel goed te mana­gen.

~ ~ ~

Foto van een arti­kel uit het NRC (hoe­zo omslach­tig) van 4 mei 2012, wel­ke ik van­daag pas tij­dens de lunch onder ogen kreeg.
Het vol­le­di­ge arti­kel kan hier aan­ge­schaft wor­den. 

Blijf lezen →

Overgave

Pas­sie:
Het lij­dens­ver­haal van Chris­tus of de mar­tel­dood van een hei­li­ge.

Ik gaf me aan deze kas­tij­ding over met een bij­na mys­tie­ke vreug­de, met het geloof van een hei­li­ge. Omdat mijn over­ver­hit­te geest door de opeen­vol­ging van angst, pijn en ple­zier in de war was geraakt, kon ik geen onder­scheid meer maken tus­sen het een of het ander. Beel­den van offer­ga­ven flit­sten aan mijn ogen voor­bij: ik wil­de het offer­lam op het altaar zijn. Ik betrap­te me erop dat ik ‘dank u’ fluis­ter­de bij elke nieu­we slag en het deed er niet toe of mijn vlees scheur­de, of mijn bloed vloei­de, of mijn benen het plot­se­ling bega­ven zodat het gewicht van mijn gemar­tel­de lichaam ruw aan mijn schou­ders en mijn bro­ze pol­sen kwam te han­gen.
[p.34, De lei­band, door Vanes­sa Duri­ès]

Blijf lezen →

Oeverloosheid

Gis­ter las ik een recen­sie over De man zon­der ziek­te, een nieuw boek door Arnon Grun­berg. Het boek zelf heb ik nog niet gele­zen, dus of ik het met de strek­king van de recen­sie eens ben kan ik nu niet zeg­gen. Maar daar wil ik het ook niet over heb­ben. Tij­dens het lezen viel me name­lijk iets op waar­van ik niet weet of het me erger­de of dat ik me er hoog­uit over ver­baas­de. De eer­ste keer dat mijn wenk­brau­wen zich licht­jes omhoog bewo­gen was bij de vol­gen­de pas­sa­ge:

Blijf lezen →

Nummertjes

Van­daag ben ik begon­nen in Super­freak­ono­mics, het ver­volg op Freak­ono­mics. Geschre­ven door opnieuw dezelf­de twee auteurs, weten­schap­per Ste­ven D. Levitt en jour­na­list Step­hen J. Dub­ner. Het boek staat bol van de getal­len­reek­sen die met veel gevoel voor humor gebruikt wor­den voor de onder­bou­wing van aan­van­ke­lijk nog­al bela­che­lijk klin­ken­de the­o­ri­ën.
Wat te den­ken van het gege­ven dat het vei­li­ger is om met een bor­rel­tje teveel toch de auto te nemen dan naar huis te lopen.

Blijf lezen →

Vrij zijn…

[…] Hij stak zijn hand uit en doof­de de kaars. De duis­ter­nis palm­de hen weer in. Je hoor­de de mug­gen weg­vlie­gen toen ze het ver­lok­ke­lij­ke kaars­licht niet meer zagen. Je hoor­de ze nog even zoe­men, daar­na ver­stom­de het gegons van hun vleu­gels. Door een kier­tje waren ze de vrij­heid in geglipt.
‘Zag je dat, zag je dat?’ klonk Augusts stem van­uit het don­ker. ‘Heb je goed opge­let, mijn jon­gen?’ her­haal­de hij, ter­wijl hij het dek­sel van de kist schoof.
‘Nog een spel­le­tje, Fla­ma­ri­on.’ Dat was de kapi­tein die kaart­speel­de. Zijn stem leek van ergens uit de onein­dig­heid te komen.
‘Vrij zijn…’ fluis­ter­de August. Hij strek­te zijn arm en wierp een bran­den­de luci­fer in de kist met bus­kruit.
Een enor­me flits ver­licht­te het ver­trek en in het vuur van de explo­sie zag Petr de gro­te een­wor­ding oplich­ten.

Blijf lezen →