Welkom en tot ziens!

De 4-daagse is weer begonnen. Ooit heb ik wel eens over­wogen om ‘m ook een keer te willen uit­lopen, maar dat is al weer heel lang gele­den. Inmid­dels ‘ver­heug’ ik me meer op de lies­breuk­op­er­atie die voor eind vol­gende week gep­land staat zodat ik daar­na ein­delijk eens een nor­maal stuk­je kan wan­de­len zon­der opspe­lende onder­lies­gevoe­lens.

Hoe dan ook, de 4-daagse is dus van start gegaan en dat betekent dat wij voor een dag­je inges­loten zijn want de route gaat in alle win­drichtin­gen aan ons voor­bij. Helaas niet aan ons huis zelf want dan had ik wel een dag­je vri­jgenomen en een kraam­p­je in de voor­tu­in neergezet om de wan­de­laars van eten en drinken te voorzien of gewoon een rust­plaats aan te bieden voor hen die het even nodig hebben.

En daarom vertrok ik vanocht­end op het gebruike­lijke tijd­stip naar mijn werk, zag het grote welkom­st­bord staan in afwacht­ing van de rap naderende wan­delmeute en reed niet veel lat­er bij Val­burg onder het viaduct waar de eerste fanatiekelin­gen al over­heen liepen. Ze waren er zoals gewoon­lijk weer vroeg bij. Ik knip­perde met m’n licht­en en enke­len zwaaiden ent­hou­si­ast terug. Tot zover mijn bij­drage om de moed er bij hen in te houden.

In de avond stond het het welkom­st­bord er nog steeds maar herin­nerde er verder weinig aan dat er duizen­den mensen gepasseerd waren. De opruim­ploe­gen had­den hun werk goed gedaan of iedereen had zich net­jes gedra­gen en geen afval op de grond gegooid. Dat kon natu­urlijk ook.

Pas op twit­ter zag ik lat­er een foto van het welkom­st­bord waarin sub­tiel aangestipt werd dat we de Fransen liev­er zien gaan dan komen. Het was me heel eerlijk gezegd niet opgevallen. Grap­pig was het wel.

~ ~ ~

Nieuwe traditie?

In plaats van recht­streeks naar huis reed ik deze avond naar het cen­trum van Arn­hem en par­keerde mijn auto in de immense garage onder het sta­tion. Zon­der waarde­volle spullen achter te lat­en liep ik ver­vol­gens richt­ing bin­nen­stad en zocht op de routeplan­ner naar de locatie van Mantra, het Indi­aase restau­rant waar ik afge­spro­ken had met drie collega’s uit Ede.

Hoewel, uit Ede…

Het eten­t­je was in eerste instantie om een externe con­sul­tant uit India gezelschap te houden. Al jaren werkt hij voor ons vanu­it Enge­land, maar het komende jaar zit hij in Ede en heeft nu woon­ruimte gevon­den in Wagenin­gen. Een goed restau­rant had hij echter daar nog niet weten te ont­dekken dus leek het ons wel leuk om een van de drie Indi­aase restau­rants die Arn­hem rijk is uit te proberen.

De keuze viel op Mantra.

Ik was een kwartiert­je te vroeg en ter­wi­jl ik alvast iets te drinken en te knabbe­len kreeg voorgeschoteld bedacht ik me dat niet veel lat­er aan dit zelfde tafelt­je drie mensen zouden aan­schuiv­en met een zeer diverse achter­grond. Zoals gezegd was daar dus de con­sul­tant uit India, maar daar­naast bestond het nog niet aan­wezige gezelschap uit een Poolse vrouw en een man uit de Achter­hoek die echter een geboren Iraniër is.

Over diver­siteit gespro­ken.

Niet veel lat­er diende de eerste gast aan tafel zich aan en vol­gde de rest daar kort achter­aan. Onmid­del­lijk ontspon zich een uiterst geanimeerde con­ver­sa­tie die alle kan­ten op ging en zeer fre­quent afgewis­seld werd door een overvloedig aan­bod van spi­jzen en drank. Na afloop was het dan ook niet meer dan logisch dat wij er het allen volledig mee eens waren dat dit voor meerdere her­hal­ing vat­baar was.

Wordt dus ver­vol­gd.

~ ~ ~

Luistervink

Ik ben soms nogal goedgelovig. Of lui aan­gelegd, dat kan ook. Lui in de zin dat ik niet even door­denk wan­neer ik iets te horen kri­jg dat mijn arg­waan zou moeten opweken. Miss­chien vertrouw ik de mensen wel te veel ondanks alle bericht­en die het tegen­deel bewi­jzen.

Zo maak­te een col­le­ga mij ooit eens duidelijk dat een com­put­er nooit ran­dom een getal kan doorgeven. Willekeur bestaat niet. Er zit alti­jd een for­mule achter. Dus voor mij kan het een volkomen uit de lucht gegrepen getal zijn in een verder eerlijk pro­ces (alsof de com­put­er een paar dobbel­ste­nen gooit), maar uitein­delijk is het tot stand gekomen door een bereken­ing met aller­lei vari­abe­len (of iets dergelijks). In principe zou je dus het vol­gende getal in de reeks kun­nen voor­spellen (lees: bereke­nen) indi­en je inzage zou hebben in het achterliggende pro­gram­ma.

Iets dergelijks had ik met de hand­i­ge gad­gets zoals Alexa van Ama­zon en de Google Assis­tent. Of Siri van Apple. Buiten het gegeven dat ze, zek­er in de begin­fase, verre van hand­ig zijn (met mijn licht bra­bantse tong­val hebben ze nog steeds grote moeite) had ik er nooit bij stilges­taan dat deze appa­rat­en tech­nisch gezien alti­jd moeten meeluis­teren, ook als hun niets gevraagd wordt. Een andere col­le­ga haalde me uit mijn droom toen ik eens tussen neus en lip­pen vertelde te over­we­gen iets dergelijks in huis te halen.

Want hoe weet het anders te rea­geren indi­en er wel om hulp gevraagd wordt? Er zit geen knop op om ze aan te zetten wan­neer je ze nodig hebt. Nee, je zegt bijvoor­beeld ‘Siri, bel mijn moed­er’ en Siri begint (in mijn geval) vanalles te doen behalve mijn moed­er te bellen. Maar het gaat om dat eerste con­tact. Hoe kan Siri zo alert rea­geren? Heel sim­pel. Door con­tinu mee te luis­teren om pas in actie te komen wan­neer een com­man­do herk­end wordt wat in haar data­base staat. Al het andere wordt genegeerd. Logisch toch?

Logisch miss­chien, maar ook wel veron­trustend. Want in the­o­rie betekent het dat je dus een afluis­ter­ap­pa­raat in huis hebt staan dat alles opneemt wat er qua gelu­id voor­bij komt. Alles. Laat dat even door­drin­gen. Voor mij was het reden om alle op stemherken­ning gebaseerde tech­nolo­gie die ik al in mijn huis had toege­lat­en te deac­tiv­eren.

Decem­ber vorig jaar was ik op zoek naar een nieuwe set speak­ers en per toe­val kwam ik in een winkel terecht waar ze een stand had­den ingericht voor een bepaald merk met tevens een medew­erk­ster van het bedri­jf dat demo’s ver­zorgde en uit­leg gaf. Zij probeerde mij te over­tu­igen om een mod­el aan te schaf­fen met stemherken­ning. Lekker makke­lijk, zo was haar verkoop­praat­je samen te vat­ten. Op ’t eind van het gesprek dat we had­den deelde ze stiekem de zor­gen die ze zelf ook wel had bij deze tech­niek en zou er zek­er zelf geen in huis halen.

En nu komt daar dan ook die onthulling van Google dat zij net als Ama­zon al eerder moeten toegeven dat er daad­w­erke­lijk medew­erk­ers meeluis­teren naar de gesprekken die wij voeren indi­en we zo’n slimme speak­er in huis hebben staan. Niet op het moment zelf, maar lat­er. Ze kri­j­gen de opgenomen gesprekken doorges­tu­urd ter analyse.

De inge­hu­urde ‘taal­ex­perts’, zoals Google ze aan­duidt, kri­j­gen ook audio te horen van gesprekken die onbe­doeld zijn opgenomen. Bijvoor­beeld als de knop van Google Assis­tant op de tele­foon onge­merkt is inge­drukt, of als een smart speak­er een de acti­vatiewo­or­den — ‘OK Google’ of ‘Hey Google’ denkt te herken­nen. De medew­erk­ers wor­den geacht deze gesprekken ‘niet te tran­scriberen’. Toch wor­den die beluis­terd.

Lees hier verder bij NRC => Hey Google, nu even niet meeluis­teren.

~ ~ ~

pho­to cred­it:  Charles 🇵🇭 on Unsplash

~ ~ ~

Lijster afvinken

Omdat het zo lang licht is ’s avonds bli­jft het na een lange werkdag geni­eten van alle vogels die ons met een bezoek­je ver­eren. Niet dat ik iedere keer opnieuw de foto­cam­era erbij pak om ze vast te leggen, maar in het geval ik een soort zie die ik nog niet ken of nog niet eerder hier op mijn blog heb ver­meld dan maak ik graag een uit­zon­der­ing.

En zo was er dan deze avond opeens weer een lijster. Al vaak gezien en nog vak­er geho­ord sinds we hier wonen, en ook al een paar keer geprobeerd om ‘m te fotografer­en echter hij was iedere keer gevlo­gen op het moment suprème. Nu was het raak, hoewel ik opnieuw niet de kans kreeg om echt scherpe foto’s te mak­en. Opnieuw was ie snel verd­we­nen toen hij zag waarmee ik bezig was.

~ ~ ~

Glasvezel — poging 2 (en een beetje)

Van­daag zouden ze weer komen voor de glasvezel. Na de eerste poging eind juni had het nog heel wat voeten in aarde (no pun intend­ed) om de afspraak voor van­daag gep­land te kri­j­gen. Zo zouden ze een week gele­den alweer gekomen zijn maar na een dag onver­richterza­ke thuis te zijn gebleven werd lat­er duidelijk dat de aan­nemer op vakantie was.

Daar­na kreeg ik een tele­foon­t­je van iemand waar­van ik aan­nam dat hij een kijk­je kwam nemen hoe het gazon erbij lag omdat we dit als klacht had­den doorgegeven bij Dig­i­tale Stad. Dat zou gis­ter zijn geweest. Ook nu bleef Inge weer de hele dag bij huis zon­der dat er iemand kwam opda­gen. Toen ik hem ’s avonds aan de lijn had kreeg ik te horen dat hij nu op vakantie was. Het bleek om de ver­vanger van de aan­nemer te gaan die inmid­dels weer terug was. En die zou dus van­daag komen.

Hij is echter niet geweest zo kreeg ik bij thuiskomst van Inge te horen. Wel een ploeg Bul­gar­en die dit­maal uit vier per­so­n­en bestond waar­van er een­t­je in ieder geval Engels sprak. Dat scheelde een hoop. Zon­der al te veel over­hoop te halen werd de kabel op een diepte van 30 cm aan­gelegd want wij had­den wat foto’s opge­duikeld van tij­dens de ver­bouwing waarop te zien was dat de rio­ler­ing niet al te diep inge­graven was.

Toen de klus geklaard was kreeg Inge naast excus­es ook een doos grasza­ad over­handigd. Nu maar hopen dat het bin­nenko­rt weer eens een beet­je gaat rege­nen want voor­lop­ig wor­den wij net­jes overges­la­gen wat neer­slag betre­ft.

~ ~ ~

De witte motor

Inge vroeg me om wat foto’s te mak­en van de bloe­men in de tuin en natu­urlijk pak ik dan de cam­era en ga aan de slag. Bij een pluizige witte bloem (ik heb dus duidelijk geen ver­stand van bloe­men en planten) aangekomen die ik van bove­naf fotografeerde zag ik in eerste instantie niet dat er een grote hom­mel flink aan het gras­duinen was om zoveel mogelijk wit stu­ifmeel te verza­me­len.

Het leverde een mooi plaat­je op toen ik wat meer inzoomde.

~ ~ ~