Rondje Lingezegenpark

Toen ik nog lid was van de Survivalrunvereniging in Arnhem Zuid liepen we vaak een opwarmrondje op zondagochtend rondom de Rijkerswoerdse Plassen. Dat was ooit. Nu kom ik daar eigenlijk nog maar zelden. Tot vandaag.

Ik had afgesproken dat Luella mijn auto dit weekend kon lenen zodat ze wat meer mobiel was met twee kinderen die allebei op zaterdagochtend op verschillende plekken moesten voetballen. Het plan was om na mijn werk vanuit Ede naar haar toe te rijden. Helaas hadden de andere weggebruikers op de A12, A50 en N224 daar anders over gedacht. Zij deden erg hun best en slaagden daar wonderwel in om alle wegen vast te laten lopen nog voordat de avondspits goed en wel op gang gekomen was.

Omdat zij in de vroege avond al wat andere afspraken had staan en mij niet naar huis kon brengen reed ik daarom rechtstreeks door naar Bemmel en eenmaal thuis trok ik mijn hardloopkleren aan en at een banaan. Toen reed ik alsnog terug naar Arnhem Zuid waar ik de autosleutel aan onze oudste kleinzoon gaf en een korte warming up deed bij hen in de straat.

Niet veel later liep ik voor de eerste keer door het nieuw aangelegde park Lingezegen naast de Rijkerswoerdse Plassen. Het is er nog redelijk kaal maar dat het een mooi stukje natuur wordt is wel duidelijk. Net zoals het gedeelte park dat bij ons in de buurt is aangelegd zijn ook hier veel harde en onverharde paden gekomen waarover je lekker kunt hardlopen zonder last te hebben van verkeer. Alleen zo af en toe een wandelaar soms vergezeld van een hond.

En ondanks dat mijn conditie nog steeds te wensen overlaat heb ik opnieuw heerlijk gelopen en vroeg ik me af wanneer ik toch in staat ga zijn de frequentie van het lopen gedurende de week omhoog te krijgen want mijn vorige run was afgelopen zondag en nu is het alweer vrijdagavond terwijl ik minimaal twee keer per werkweek wilde gaan. Ik moet beter mijn best doen om die gewoonte er weer in te krijgen.

~ ~ ~

Heimwee

Op het kantoor van onze Director Digital Customer Experience (niet z’n echte titel) hangt een analoge klok. Die ook nog eens zeven minuten achterloopt. Daar breek ik dus mijn hoofd over.

Is het heimwee naar een tijd toen het leven nog een stuk langzamer en gemoedelijker leek te gaan? Moet hij daar wel eens aan denken wanneer er zich weer een zoveelste nieuwe hype of trend had aangediend waarvan verwacht werd dat hij er zich in zou verdiepen en het bedrijf op sleeptouw zou nemen om toch vooral bij de early adaptors te horen?

Nee, niets van dat al. De klok was achtergelaten door een oud-collega die eerder dit kantoor had gebruikt. Het zei uiteindelijk meer over mij dat ik deze invulling gaf. Omdat het ook wel iets had kunnen zijn wat ik zelf zou doen in die positie. Beetje recalcitrant. Of, wie weet, toch echt heimwee.

Zoals ik dat ook voelde bij het zien van de Light Phone II.

Het is een telefoon teruggebracht naar de ‘bare basics’. Je kunt er mee bellen, tekstberichten versturen en muziek luisteren. Er zit een rekenmachine op en een navigatiesysteem. En dan heb je het wel zo’n beetje gehad.

designed to be used as little as possible

Wel wifi en bluetooth maar geen internet browser. Ook geen camera en al helemaal geen enkele social media app. Plus de garantie dat die er ook nooit gaan komen.

Geen afleiding, kortom.

Zodat je je kostbare tijd op andere zaken kunt richten. Zoals vroeger, toen het leven nog een stuk langzamer en gemoedelijker was.

Ik overweeg om er eentje aan te schaffen. Misschien niet om mijn huidige iPhone te vervangen, maar wel om die regelmatig(er) uit te zetten en dan tijdelijk met de Light Phone voor wat ‘quality time’ onder de radar te gaan.

Maar bovenal vind ik ‘m ook nog eens heel erg mooi.

~ ~ ~

De rust wordt verstoord

We zitten weer midden in een verbouwing. De laatste hopelijk. Het is de uitgestelde aanpassing aan de schuur achter die helemaal dicht wordt gemaakt en dienst gaat doen als hobbyruimte. Met de nodige isolatie kunnen we er in alle seizoenen terecht. Voor het echter zover is moet er nog een hoop gebeuren. En hebben we de komende tijd weer regelmatig werkvolk over de vloer.

Was ik even vergeten hoe hinderlijk dat is.

Niet de mensen zelf. Die kennen we ondertussen al goed van eerdere klussen en daar hebben we geen enkel probleem mee. Het gaat me meer om de verstoring van ons leventje dat hier langzaam maar zeker vorm heeft gekregen. Gister las ik bij Elja over wat het met je kan doen wanneer een bepaalde routine wordt doorbroken en vandaag voel ik aan den lijve wat ze ermee bedoelde.

In mijn reactie onder haar blogpost schreef ik wat me spontaan te binnen schoot bij het voorbeeld dat ze aanhaalde. Ik herkende het van mijn eigen ervaring om gaan te hardlopen. Een routine of ritueel kan helpen om op een onbewuste en ‘low-energy’ (vanwege het repetitieve karakter) manier de drukte van alledag achter je te laten om zodoende in de juiste gemoedstoestand te komen voor het hardlopen.

Misschien (zo bedenk ik me nu) is het ook wel zo dat het bijgeloof in de kleedkamer (eerst de linkersok en dan rechtersok, en nooit andersom) niet zozeer dient om geluk af te dwingen maar veel meer een vast onderdeel is van een hele keten van handelingen om in een flow te geraken. Die vervolgens kan leiden tot betere prestaties en vertaalt wordt als geluk (afdwingen).

Helemaal zelf verzonnen (hoop ik).

Geldt dit ook voor de verstoring die ik deze avond voelde? Daar lijkt het wel op. De ‘avondploeg’ die de bekisting gaat aanbrengen voor het beton storten dat later van de week gaat plaatsvinden arriveerde gelijk met mij toen ik van kantoor kwam. Het betekende dat ik mijn normale routine opzij moest zetten en me had aan te passen aan de nieuwe situatie.

Niet onoverkomelijk, maar anders. En anders voelt niet vertrouwd. Althans, zo ervaar ik het.

Tenslotte zijn we hier gaan wonen voor de rust en om ons eigen ding te kunnen doen. Wat dat dan ook is. Nu is het tijdelijk niet rustig en wordt ons eigen ding doen beperkt door de mensen en de rommel om ons heen. We passen ons zo goed mogelijk aan wat ons aldus in een andere situatie brengt dan waar we normaal hadden willen zijn.

Misschien brengt het ons tot nieuwe inzichten die we (onbewust) gaan integreren in de oude routine wanneer de rust is weergekeerd zonder dat we dit beseffen.

Of het allemaal ergens op slaat weet ik niet, maar ik ga het vanavond niet meer teruglezen of wijzigen. Ik ga nog even genieten van de rust zolang het kan.

~ ~ ~

PS. In haar blogpost schreef Elja => Disrupt jezelf, en sindsdien blijf het deuntje van Respect Yourself door mijn hoofd zeuren…

~ ~ ~

Rondje Remember Freedom

Gister liep ik NIET de Freedom Trail. En vandaag NIET de Bridge to Bridge. Want ik had het ticket van Luella kunnen overnemen omdat zij niet ging. Maar 10 EM is veel te ver voor mij. Dus ging ik vanochtend zelf een rondje lopen in de niet zo wijde omgeving.

Onderweg bedacht ik dat het misschien wel grappig zou zijn om de titel van de blogpost over mijn hardlooprondje te linken aan de diverse runs georganiseerd als onderdeel van de Airborne herdenking. Bijvoorbeeld Rondje Brug naar Brug. Want ik realiseerde me dat het startpunt van mijn rondjes vaak bij het bruggetje over de Linge gaat. En ik was van plan om de twee bruggen over de A325 te nemen om van daaruit naar het punt te lopen waar de A15 in een T-splitsing eindigt en er een brug over de Betuwelijn gaat.

Halverwege voelde ik al dat het heel verstandig was geweest dat ik de Freedom Trail en de Bridge to Bridge aan me voorbij had laten gaan, want daar zou ik zeker iedere deelnemer aan me voorbij hebben moeten laten gaan. De geest wilde wel, maar het lichaam denkt daar vooralsnog anders over.

Dus verzon ik ter plekke dat mijn blogposttitel aangepast zou gaan worden naar Rondje Een brug te ver en daar kon ik best wel om lachen. Afgelopen vrijdag tijdens de borrel in het centrum van Arnhem was de gelijknamige film nog ter sprake gekomen. De Russische collega had ‘m van harte aanbevolen aan de Argentijnse collega die er nog nooit van gehoord had. Toen hij hoorde dat de film drie uur duurde maakte dat hem niet echt enthousiast.

Dat ik de titel van mijn blogpost wilde aanpassen sloeg niet zozeer op het feit dat ik drie uur nodig dacht te hebben voor mijn geplande rondje van 10 kilometer, maar op beslissing die ik nam af te zien van door te lopen naar de spoorbrug. Ik nam een afslag eerder en in plaats van 10 liep ik uiteindelijk slechts 8 kilometer. Weliswaar verder dan mijn vorige zondagsrondje, maar toch. Met alle goede bedoelingen bleek mijn route een brug te ver zijn geweest.

Eenmaal thuis veranderde ik toch weer van gedachten. Ik moest denken aan het gevoel tijdens het lopen. Tot aan het moment dat het niet lekker meer ging was het heerlijk geweest. Hier had ik al die tijd voorafgaand en na mijn liesbreukoperatie naar uitgekeken. Het vrijuit kunnen rennen zonder belemmerd te worden door blessures. Die vrijheid, voorheen zo vanzelfsprekend, was nu een kostbaar iets waar ik van moest blijven genieten. Het lichaam wil dan misschien nog niet zo snel en ver als de geest voor ogen heeft, alles is beter dan noodgedwongen thuis te zitten.

~ ~ ~

Oskar met, Oskar zonder

De rode kater die we onlangs Oskar zijn gaan noemen begint steeds meer gewend aan ons te raken. ‘s Ochtends ligt hij vaak al geduldig te wachten tot wij naar buiten komen om hem wat brokjes te geven en tegen de avond vindt hij het heel normaal dat we hem ook een bakje ‘nat voer’ geven net zoals onze huispoezen voorgeschoteld krijgen. Tussendoor duikt hij regelmatig op om ons te begroeten of een hazeslaapje te doen op het terras of onder de kap van de schuur. Langzaam neemt Oskar de plaats over van Miesje die we sinds ze samen met haar kittens door de dierenambulance is meegenomen niet meer hebben gezien.

Afgelopen donderdag zagen we iets raars toen we Oskar wat te eten gaven nadat ‘het werkvolk’ verdwenen was. De hele dag had hij de werkzaamheden onder en rondom de schuur van een veilige afstand in de gaten gehouden. Pas nadat iedereen verdwenen was kwam ze tevoorschijn en ging op haar vertrouwde plekje zitten ten teken dat wat hem betrof het avondeten geserveerd kon worden.

Over teken gesproken. Dat is wat we aan raars zagen in zijn nek. Eerst dachten we dat het een korstje was overgebleven van een eerder gevecht met andere rivalen die hier rondzwerven of misschien dat hij ergens achter was blijven haken. Voor de zekerheid probeerde ik een foto te maken om het plekje wat beter te bestuderen. Het is niet echt goed te zien maar we dachten toch echt dat het een teek was. We namen ons voor het een aantal dagen aan te zien. Katten zijn leniger dan je denkt en wellicht kon hij er zelf bij met z’n achterpoot om de parasiet te verwijderen zonder dat het kopje blijft zitten.

Deze avond dacht ik te zien dat wat er ook meereisde in de nek van Oskar verdwenen was. Opnieuw heb ik een foto gemaakt die opnieuw niet echt definitief uitsluitsel geeft maar het lijkt erop dat indien het een teek was die voorlopig is verdwenen of grotendeels verwijderd. We blijven het in de gaten houden.

Wordt hopelijk niet vervolgd.

~ ~ ~