20210116 — Theezakdilemma, weg met whatsapp en wat De stille kracht ons kan leren

[Twit­ter] Wat denk je zelf, theezak!?

[Twit­ter] “De stil­le kracht ademt dat een land, een plek, een mens niet te bezit­ten is, niet te door­gron­den is. Ze zijn slechts en hoe­ven niet te wor­den ver­klaard en kun­nen juist daar­in wor­den begre­pen.” => De stil­le kracht voor Mark Rut­te — neerlandistiek

[RT Twit­ter] @mirias: Afscheid nemen van Whats­app is echt niet onmo­ge­lijk. Laat weten hoe je bereik­baar bent aan wie dat weten moet, ver­za­mel num­mers om ook te kun­nen sms’en en… tot kijk op Signal/Telegram. Is er een alter­na­tief voor Whats­App? — nrc

Naar aan­lei­ding van de gewij­zig­de gebruiks- en pri­va­cy­voor­waar­den van Whats­app (en de gebro­ken belof­te van Zuc­ker­berg om Whats­app-data niet te ver­bin­den met facebook) een zoveel­ste oproep om deze chat app te ver­la­ten en over te stap­pen naar alter­na­tie­ven die er echt wel zijn. En mis­schien zou de voor­keur wel uit moe­ten gaan naar Three­ma omdat het op Zwit­ser­se ser­vers draait en daar­door net iets betrouw­baar­der is dan Sig­nal (op ame­ri­kaan­se ser­vers) en Tele­gram (in han­den van een Rus­si­sche rijkaard).

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (uit­ge­le­zen): Ik had zoals geschre­ven dit boek al eens eer­der gele­zen. Niet zo heel lang gele­den zelfs, en omdat ik er zo van onder de indruk was had ik met­een het ver­volg besteld dat nie­mand meer ver­wacht had. Eind vorig jaar wil­de ik daar in begin­nen te lezen, maar dacht dat het wel slim zou zijn om dan eerst The handmaid’s tale opnieuw te lezen. Veel kwam me nog heel bekend voor zon­der dat dit het lees­ple­zier wist te beder­ven. Inte­gen­deel, het kwam nog meer bin­nen dan de eer­ste keer. Wat ik vreemd genoeg niet meer wist is dat het boek ein­digt met een ver­slag van een lezing tij­dens het twaalf­de sym­po­si­um ‘on Gilea­dean Stu­dies, held as part of the Inter­na­ti­o­nal His­to­ri­cal Asso­ci­a­tioin Con­ven­ti­on, which took pla­ce at the Uni­ver­si­ty of Denay, Nuna­vit, on June 25, 2195’. De key­no­te spre­ker is Pro­fes­sor James Dar­cy Pieixo­to, Direc­tor, Twen­tieth and Twen­ty-First Cen­tu­ry Archi­ves, Cam­brid­ge Uni­ver­si­ty, Eng­land die ver­telt over het his­to­risch onder­zoek naar de cas­set­te­band­jes met het relaas van Offred:

We held out no hope of tra­cing the nar­ra­tor herself direct­ly. It was clear from inter­nal evi­den­ce that she was among the first wave of women recrui­ted for repro­duc­ti­ve pur­po­ses and allot­ted to tho­se who both requi­red such ser­vi­ces and could lay claim to them through their posi­ti­on in the elite.

blz. 466

Fijn­tjes wijst Mar­ga­ret Atwood in een naschrift erop dat ze voor haar dysto­pi­sche beschrij­ving van een samen­le­ving waar vrou­wen alle rech­ten zijn ont­no­men hele­maal niet zover terug hoef­de te gaan in het verleden:

The dysto­pi­an soci­e­ty I pro­po­sed would con­tain no fea­tu­re that human beings had not alrea­dy put into prac­ti­ce, some­whe­re, some­ti­me, or that they lack­ed the tech­no­lo­gy for. All tota­li­ta­ri­an regimes have had an inte­rest in con­trol­ling women — espe­ci­al­ly their sexu­al acti­vi­ty and repro­duc­ti­ve capa­ci­ty — but they also con­trol men, alt­hough in other ways. The struc­tu­re is like a pyramid: power con­cen­tra­ted at the apex con­trol­ling a lar­ge base of the power­less, with repro­duc­ti­ve and other advan­ta­ges hoar­ded by tho­se at the top.

Lezen — Non-fic­tie:
Ik weet je wacht­woord — Dani­ël Ver­laan (blz. 235–266): Voor het sla­pen gaan nog even een hoofd­stuk gele­zen in Ik weet je wacht­woord, dit­maal over spy­wa­re en stal­ker­wa­re. Natuur­lijk vol­gen er aan het eind van het hoofd­stuk weer de nodi­ge tips hoe je jezelf kunt bescher­men tegen deze vorm van digi­taal voy­eu­ris­me. Iets gerus­ter ga ik naar bed.

Bij spy­wa­re den­ken we altijd aan een onbe­kend per­soon die mee­g­luurt met onze came­ra. Maar het pro­bleem ligt vaak veel dich­ter bij huis. Een van de gevaar­lijk­ste vor­men van spy­wa­re wordt vaak ver­ge­ten: stal­ker­wa­re. Net als nor­ma­le spy­wa­re kun je met stal­ker­wa­re een tele­foon bespi­o­ne­ren. Maar bij stal­ker­wa­re is de dader een (ex-)partner of beken­de in plaats van een onbe­ken­de hacker. 

blz. 255

Hard­lo­pen en fiet­sen: 
Het zou gaan sneeu­wen deze namid­dag. Daar­om trok ik kort voor het mid­dag­uur al mijn hard­loop­schoe­nen aan voor rond­je ren­nen. Nu ik dit schrijf (laat in de avond) dalen de eer­ste sneeuw­vlok­jes ein­de­lijk neer. Benieuwd of ze er mor­gen nog lig­gen want echt koud gaat het niet worden.

Totaal kilo­me­ters hard­lo­pen in 2021: 24 + 5 = 29 km.

20210113 — Steun je boekhandel

[RT Twit­ter] @IrisVerhulsdonk: Voor de men­sen die dit nog niet wis­ten: je kunt via http://Libris.nl héél veel boe­ken bestel­len en dan ook nog aan­ge­ven naar wel­ke loka­le boek­win­kel jouw geld gaat. Vast al genoeg gedeeld, maar ik ben erg tevre­den (gis­te­ren besteld en van­mor­gen al binnen!)

[RT Twit­ter] @Fixditnu: Koop van­daag een boek bij de loka­le boek­han­del, bij­voor­beeld van een vrouw. #steun­je­boek­han­del #fix­dit­nu #lees­een­vrouw

[RT Twit­ter] @ILFUtrecht: Dit zou niet nodig hoe­ven zijn, men­sen; koop nu als­je­blieft even niet bij de blau­we gigant, maar bij je loka­le boek­win­kel. Koop gewoon van­daag nog een boek! #steun­je­boek­han­del => Een op de drie boek­han­dels in Neder­land dreigt fail­liet te gaan — nu.nl

Boek­han­dels heb­ben meer per­so­neel in dienst dan ande­re retai­lers, wat te maken heeft met de advies­func­tie van de boek­han­de­laar. Intus­sen mogen de klan­ten die nog wél komen een boek niet oppak­ken of erdoor­heen bla­de­ren, ter­wijl dat erg belang­rijk is.

Flink wat steun­be­tui­gin­gen de afge­lo­pen dagen voor­bij zien komen voor de loka­le boek­han­del. Van­we­ge de lock­down en de gedwon­gen win­kel­slui­ting gaan veel lezers toch eer­der hun ‘essen­ti­ë­le’ boe­ken bestel­len bij bol of ama­zon dan via de web­shop van de boek­han­del. Ter­wijl dit eigen­lijk niet zo heel veel extra moei­te kost maar voor de boek­han­del wel essen­ti­eel is voor hun voort­be­staan. Dus bij deze, pro­beer het eens.

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (blz. 344–388): Offred wordt mee­ge­no­men naar een voor haar onbe­ken­de bestemming.

‘Tonight I’m taking you out.
‘Out?’ It’s an archaic phra­se. Sure­ly the­re is now­he­re, any more, whe­re a man can take a woman, out.
‘Out of here,’ he says.

blz. 357

20210111 — Go and fund die actie!

[RT Twit­ter] @locuta: De GoFund­me actie staat per nu LIVE! Mor­gen pers­be­richt, maar dona­ties per nu wel­kom: Vac­cins red­den levens => Wat kies jij?

Een groep Neder­land­se Twit­te­raars zamelt geld in voor een onli­ne cam­pag­ne vóór corona­vac­ci­na­ties. Aan­lei­ding hier­voor zijn de vlieg­tuig­jes die eer­der deze week over Amster­dam en ande­re plaat­sen vlo­gen met mis­lei­den­de tek­sten over vac­ci­ne­ren. Hier­bij wordt zon­der enig weten­schap­pe­lijk bewijs gesug­geereerd dat vac­ci­ne­ren gevaar­lijk zou zijn voor de volks­ge­zond­heid.
De Twit­te­raars wil­len niet zelf ook een vlieg­tuig met ban­ner de lucht in stu­ren van­we­ge de mili­eu­scha­de die dat ople­vert en heb­ben daar­om geko­zen voor een onli­ne cam­pag­ne vóór coronavaccinaties. 

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (blz. 326–344):

We’­re off to the Pray­va­gan­za, to demon­stra­te how obe­dient and pious we are.

blz. 327

20210110 — Trump, Baudet, Napoleon en Anne Frank; ze kwamen allemaal voorbij in mijn twitter tijdlijn vandaag

[Twit­ter] Food for thought: “Mr. Trump would rather lose his pre­si­d­en­cy than his pos­ting pri­vi­le­ges…” => In Pul­ling Trump’s Megap­ho­ne, Twit­ter Shows Whe­re Power Now Lies => In Pul­ling Trump’s Megap­ho­ne, Twit­ter Shows Whe­re Power Now Lies — nytimes

[RT Twit­ter] @JafariPeyman: This is why we need his­to­ri­ans, the assault on the Capi­tol is not as uni­que as some like to think and the oppo­si­ti­on to demo­cra­cy is dee­ply root­ed in the US, par­ti­cu­lar­ly on raci­al grounds => Was the assault on the Capi­tol real­ly ‘unpre­ce­den­ted’? His­to­ri­ans weigh in — nationalgeographic

[Twit­ter] Tho­mas Mann: “de demo­cra­tie steunt als staats- en bescha­vings­vorm op de onver­bre­ke­lij­ke trits ‘vrij­heid, waar­heid en recht’.” => In een demo­cra­tie kun­nen niet twee elkaar uit­slui­ten­de wer­ke­lijk­he­den naast elkaar bestaan — trouw

[RT Twit­ter] @LRoorda: Ik kan echt de woor­den niet meer vin­den voor het ein­de­lo­ze wit­was­sen van FvD in lan­de­lij­ke media, de NPO voor­op. Geen grap, geen cyni­sche opmer­king. Alleen maar verbijstering.

[RT Twit­ter] @rvdb51: Napo­le­on­ti­sche erfe­nis aan de Sarp­ha­ti­straat — We’ll always have Paris

[Twit­ter] “Von Ben­da-Beck­mann dook diep in alle his­to­ri­sche bron­nen en komt tot een gede­tail­leer­de raam­ver­tel­ling van alle ver­schrik­kin­gen waar­aan deze onder­dui­kers zijn bezwe­ken…” => Dit ondraag­lij­ke moet toch gele­zen wor­den — trouw

Stu­de­ren:
Manie­ren van kij­ken — samen­stel­ling en redac­tie: Mie­ke Rijn­ders & Patri­cia van Ulzen (blz. 36–55): Begon­nen in hoofd­stuk 2 — Rubri­ce­ring, door Jan de Jong.

Wie een kunst­werk wil begrij­pen, zoekt naar een kader waar­bin­nen het bestu­deerd kan wor­den. […] In dit hoofd­stuk dient De offer­ga­ve van Joa­chim in de tem­pel gewei­gerd van Ghir­landaio als uit­gangs­punt voor diver­se manie­ren van rubri­ce­ring en de uit­een­lo­pen­de inzich­ten waar­toe die lei­den. Daar­bij zal dui­de­lijk wor­den dat het ene inzicht het ande­re niet hoeft uit te sluiten.

blz. 37
De offer­ga­ve van Joa­chim in de tem­pel gewei­gerd (1486–1490) | Dome­ni­co Ghirlandaio

Hard­lo­pen en fiet­sen: 
Mor­gen moet mijn auto naar de gara­ge voor de APK keu­ring. Alleen heb­ben we die al een tijd­je uit­ge­leend aan onze doch­ter. Dus deze namid­dag maar beslo­ten om er even naar toe te ren­nen zodat ik met­een m’n spor­tie­ve plicht gedaan heb. Ter hoog­te van de Rij­kers­woerd­se plas­sen even blij­ven han­gen bij het gym­plaats­je om wat oefe­nin­gen te doen. 

Totaal kilo­me­ters hard­lo­pen in 2021: 24 km.

~ ~ ~

20210106 — Totale anarchie

Na een vol­le en lan­ge werk­dag besloot ik na de avond­maal­tijd eerst even op twit­ter te chec­ken hoe het cere­mo­ni­ë­le tel­len van de stem­men voor de pre­si­dents­ver­kie­zing ver­liep in de VS. Ik wist dat er flink wat bezwa­ren zou­den wor­den inge­bracht door Trump-repu­bli­kei­nen die zo bang zijn voor hun baas dat ze niet anders dur­ven dan volg­zaam zijn beve­len te vol­gen, en zo gebeur­de. Bij de uit­slag van Ari­zo­na was het al raak. Het totaal zin­lo­ze tijd­rek­ken voor de büh­ne kon beginnen.

Wat ik ook wist was dat Trump zijn die-hard fans had opge­roe­pen naar Was­hing­ton DC te komen om eens flink tekeer te gaan en hun onvre­de dui­de­lijk te maken in woord en voor­al gebaar. Om het vuur­tje nog eens goed op te sto­ken hield de Trump-kliek enke­le ophit­sen­de toe­spra­ken die hun uit­wer­king niet mis­ten. De meu­te trok op rich­ting het Capi­tool waar veel min­der poli­tie op de been was dan eer­der dit jaar rond de Black Lives Mat­ter pro­tes­ten en wist zon­der niet al te veel slag en stoot mak­ke­lijk bin­nen te drin­gen. Als een hor­de op hol gesla­gen hoo­li­gans dron­gen ze ver­vol­gens door tot in de ver­ga­der­ruim­te waar het tel­len van de stem­men al was gestaakt en de sena­to­ren in vei­lig­heid waren gebracht. 

Het was tota­le anar­chie. En Trump zag toe dat het goed was.

~ ~ ~

20210104 — Een nieuw werkjaar

Na de laat­ste dag van de kerst­va­kan­tie was het van­daag de eer­ste werk­dag van het nieu­we jaar. Voor de ver­an­de­ring geen geza­men­lijk nieuw­jaars­ont­bijt (zelfs niet vir­tu­eel) en niet voor de ver­an­de­ring van­uit huis in mijn inmid­dels ver­trouw­de stu­deer­ka­mer die ik tij­dens de afge­lo­pen vrije dagen opnieuw heb inge­richt om beter de balans tus­sen werk en pri­vé in deze ruim­te te kun­nen bewa­ren. Ik had nog­al de nei­ging om con­ti­nu onli­ne te blij­ven voor het werk wat soms ten kos­te ging van de niet werk­ge­re­la­teer­de zaken die ik ook wil/moet doen. Eens kiji­ken of me dat nu beter gaat lukken. 

Het was in iede­re geval een lan­ge dag en het kost­te me wat moei­te om er weer hele­maal in te komen. De ‘gre­at reset’ gedu­ren­de de vakan­tie­pe­ri­o­de had z’n werk goed gedaan. Op ’t eind van de werk­dag nam ik uit­ge­breid de tijd om het avond­eten te berei­den. Sinds we een abon­ne­ment heb­ben geno­men op Hel­lo Fresh heb ik de ‘smaak van het koken’ te pak­ken gekre­gen. Ik ben er niet goed in, maar met de sim­pe­le en dui­de­lijk omschre­ven recep­ten lukt het zelfs mij om een fat­soen­lij­ke maal­tijd te ser­ve­ren. De tijd die ik nor­maal kwijt ben aan woon-werk­ver­keer sta ik nu in de keu­ken. En Inge zag dat het goed was. 

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (blz. 303–326): Offred heeft een ont­moe­ting met de vrouw des hui­zes die onge­dul­dig begint te worden.

‘Nothing yet?‘
I know what she’s tal­king about. The­re are not that many sub­jects that could be spo­ken about, bet­ween us; there’s not much com­mon ground, except this one mys­te­rious and chan­cy thing.
‘No,’ I say. ‘Nothing.’
‘Too bad,’ she says. It’s hard to ima­gi­ne her with a baby. But the Mart­has would take care of it most­ly.
She’d like me preg­nant though, over and done with and out of the way, no more humi­li­a­ting swea­ty tang­les, no more fle­sh tri­ang­les under her star­ry cano­py of sil­ver flo­wers. Pea­ce and qui­et. I can’t ima­gi­ne she’d want such good luck, for me, for any other rea­son.
‘Your time’s run­ning out,’ she says. Not a ques­ti­on, a mat­ter of fact.

blz. 313–314

~ ~ ~

20210103 — Laatste dag van de vakantie was een echte vakantiedag

Een rus­tig laat­ste dag­je van de vakan­tie. ’s Och­tends begon­nen met stu­de­ren. Rond het mid­dag­uur een rond­je ren­nen. En daar­na lek­ker de rest van de dag nog wat gestu­deerd, gele­zen en tv geke­ken. De vakan­tie zit er nu echt op.

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (blz. 263–302): Offred pro­beert te recon­stru­e­ren hoe het zover heeft kun­nen komen dat vrou­wen zo goed als van de ene op de ande­re dag al hun rech­ten kwijt zijn geraakt.

It was after the cata­strop­he, when they shot the Pre­si­dent and machi­ne-gun­ned the Con­gress and the army decla­red a sta­te of emer­g­en­cy. They bla­med it on the Isla­mic fana­tics, at the time.
Keep calm, they said on tele­vi­si­on. Eve­ry­thing is under con­trol.
I was stun­ned. Eve­ry­o­ne was, I know that. It was hard to belie­ve. The enti­re govern­ment, gone like that. How did they get in, how did it hap­pen?
That was when they sus­pen­ded the Con­sti­tu­ti­on. They said it would be tem­po­ra­ry. The­re wasn’t even any rio­ting in the streets. Peo­p­le stay­ed home at night, wat­ching tele­vi­si­on, loo­king for some direc­ti­on. The­re wasn’t even an ene­my you could put your fin­ger on.
Look out, said Moi­ra to me, over the pho­ne. Here it comes.
Here what comes? I said.
You wait, she said. 

blz. 267–268

Lezen — Non-fic­tie:
Ik weet je wacht­woord — Dani­ël Ver­laan (blz. 195–234): Van­daag een hoofd­stuk over Ransom­wa­re en hoe twee Neder­lan­ders de cri­mi­ne­len ach­ter deze digi­ta­le afper­sings­za­ken regel­ma­tig dwars zit­ten met hun pro­ject No More Ransom.

Lan­ge tijd was ransom­wa­re niet popu­lair omdat het las­tig was om het los­geld te innen. Met de komst van digi­ta­le valu­ta als de bit­coin werd dat ineens een stuk mak­ke­lij­ker, en sinds 2009 zie je een enor­me toe­na­me in de hoe­veel­heid ransom­wa­re. […] de laat­ste tijd focus­sen cyber­cri­mi­ne­len zich steeds meer op gro­te bedrij­ven en orga­ni­sa­ties. Want waar­om zou je pro­be­ren alle­maal indi­vi­du­e­le com­pu­ters van men­sen te besmet­ten, als je in één klap alle com­pu­ters van een orga­ni­sa­tie kunt plat­leg­gen? Dat is pas cas­hen, want bedrij­ven beta­len graag om weer aan het werk te kun­nen. Of om te ver­doe­ze­len dat ze hun pri­va­cy­zaak­jes niet op orde heb­ben, iets wat straf­baar is sinds de invoe­ring van de Euro­pe­se privacywet. 

blz. 205–206

Stu­de­ren:
Lite­rair mecha­niek — Inlei­ding tot de ana­ly­se van ver­ha­len en gedich­ten, door Eri­ca van Boven en Gil­lis Dor­leijn (blz. 303–321). Het laat­ste hoofd­stuk van de ver­plich­te leer­stof gaat het over motieven:

Con­cre­te motie­ven, waar­bin­nen we de vol­gen­de onder­ver­de­ling kun­nen maken:
- ver­haal­mo­tie­ven (ofwel gebon­den motie­ven), die deel uit­ma­ken van de fabel;
- vrije motie­ven, die geen rol spe­len in de fabel maar natuur­lijk wel onder­deel zijn van het sujet en dus van de bete­ke­nis­struc­tuur van de tekst;
- leid­mo­tie­ven.
Abstrac­te motie­ven, die een rol spe­len op een abstrac­ter niveau van inter­pre­ta­tie met als meest abstrac­te motief:
- het hoofd­mo­tief of grondmotief

blz. 305

Hard­lo­pen en fiet­sen: 
Toen ik ver­trok was het idee om een rond­je van 10 km te gaan lopen. Maar een­maal onder­weg bij het brug­ge­tje over de A325 aan­ge­ko­men besloot ik een aan­tal keer naar boven en weer naar bene­den te ren­nen. Daar­na ben ik wat oefe­nin­gen gaan doen (push ups, lun­ges, plan­ken, en der­ge­lij­ke) en toen dezelf­de rou­te terug­ge­lo­pen. De rest van de dag had ik wei­nig puf meer over.

Totaal kilo­me­ters hard­lo­pen in 2021: 12 km.

~ ~ ~

20210102 — Vakantieopruimacties

Deze vakan­tie was er weer een­tje waar veel tijd gesto­ken is in het oprui­men van aller­lei ver­schil­len­de din­gen. Zo zijn we bezig geweest een gro­te doos met gebruiks­aan­wij­zin­gen en garan­tie­be­wij­zen door te spit­ten om alles weg te gooi­en waar we de aan­ge­schaf­te spul­len al niet meer had­den, en van de ove­ri­ge hand­lei­din­gen alle niet-Neder­lands­ta­li­ge tek­sten eruit te scheu­ren. Uit­ein­de­lijk kon alles opge­bor­gen wor­den in slechts één map.

Ver­der zijn we begon­nen met alle foto­lijst­jes die tij­de­lijk op zol­der had­den staan door te nemen wel­ke we waar­schijn­lijk op gaan han­gen nu we een beter beeld heb­ben hoe we som­mi­ge ruim­tes defi­ni­tief wil­len inrich­ten. Natuur­lijk kwa­men we ook een hoop foto’s tegen waar we gerui­me tijd bij ble­ven han­gen van­we­ge het opha­len van aller­lei her­in­ne­rin­gen. Erg tijd­ro­vend maar ont­zet­tend leuk.

Ook ben ik vol­op bezig geweest, en dat zal nog wel even door­gaan, met het door­ne­men van oude tijd­schrif­ten (o.a. de Groe­ne, Spie­gel His­to­riael, Geschie­de­nis maga­zi­ne) en kran­ten om daar de arti­ke­len uit te scheu­ren die ik wil bewa­ren en de rest weg te gooi­en. Al die arti­ke­len lig­gen nu op een gro­te sta­pel, maar eigen­lijk wil ik ze ook nog sor­te­ren en groe­pe­ren. Of dat er bin­nen­kort van gaat komen is nog maar de vraag.

En tus­sen­door de digi­ta­le foto’s van 2020 ver­der uit­zoe­ken en in dag­map­jes stop­pen. Dat had ik vorig jaar al voor alle voor­gaan­de jaren gedaan, dus dit gaat niet meer zo’n gro­te klus wor­den maar des­on­danks heb ik het nog niet af nu het ein­de van de kerst­va­kan­tie is aan­ge­bro­ken. Daar blijkt toch weer meer tijd in gaan te zit­ten dan voor­af inge­schat. Zelfs met han­di­ge digi­ta­le opruim­hulp­jes.

Van­daag zijn we met dit alles vlij­tig door­ge­gaan, in het vol­le besef dat de klus nog lang niet is geklaard. Want er lig­gen boven­dien nog meer van dit soort opruim­ac­ties in het ver­schiet. Dus we rui­men vol­doen­de tijd in voor ont­span­ning, want het is ten­slot­te (nog even­tjes) vakan­tie. Van­daag ging die tijd voor­na­me­lijk op aan lezen en studeren.

Lezen — Fic­tie: 
The handmaid’s tale, Mar­ga­ret Atwood (blz. 219–262): Tij­dens hun bood­schap­pen­rond­je komen Offred en Off­g­len langs een hal die vol staat met print­ma­chi­nes die je op afstand kunt bedie­nen door ze een gebed uit te laten prin­ten dat tege­lij­ker­tijd machi­naal wordt voorgelezen.

The­re are five dif­fe­rent pray­ers: for health, wealth, a death, a birth, a sin. You pick the one you want, punch in the num­ber, then punch in your own num­ber so your account will be debi­ted, and punch in the num­ber of times you want the pray­er repe­a­ted.
The machi­nes talk as they print out the pray­ers; if you like, you can go insi­de and lis­ten to them, the tone­less metal­lic voi­ces repe­a­ting the same thing over and over. Once the pray­ers have been prin­ted out and said, the paper rolls back through ano­ther slot and is recy­cled into fresh paper again. The­re are no peo­p­le insi­de the bui­ling: the machi­nes run by them­sel­ves. You can’t hear the voi­ces from out­si­de; only a mur­mur, a hum, like a devout crowd, on its knees. Each machi­ne has an eye pain­ted in gold on the side, flan­ked by two small gol­den wings.

blz. 257

Lezen — Non-fic­tie:
Ik weet je wacht­woord — Dani­ël Ver­laan (blz. 161–194): Een hoofd­stuk over phis­hing en soci­al engi­nee­ring. Ook hier geldt opnieuw:

[…] denk niet dat het jou niet kan over­ko­men. Jong of oud, geschoold of onge­schoold, met ken­nis van tech­no­lo­gie of juist een enor­me digi­beet: ook jij kunt erin trappen.

blz. 190

Geluk­kig volgt aan het eind van het hoofd­stuk een over­zicht van nut­ti­ge tips hoe je je kunt wape­nen tegen deze digi­ta­le aanvallen.

Stu­de­ren:
Manie­ren van kij­ken — samen­stel­ling en redac­tie: Mie­ke Rijn­ders & Patri­cia van Ulzen (blz. 6–35): Naast de cur­sus Inlei­ding let­ter­kun­de waar­mee ik bezig ben, heb ik me ook al inge­schre­ven voor de cur­sus Inlei­ding kunst­ge­schie­de­nis die in febru­a­ri begint. Nadat ik eer­der al de stof heb door­ge­no­men die voor week 1 staat gepland, heb ik van­daag de stof voor week 2 door­ge­no­men. Het betreft de inlei­ding van Manie­ren van kij­ken door Patri­cia van Ulzen en Irmin Vis­ser, en hoofd­stuk 1 — ‘Van spie­gels en van kra­len. Een inlei­ding op het begrip ‘kunst”, door Jeroen Stumpel.

Beroemd is de uit­spraak van de schil­der Max Lie­ber­mann (1847–1935): ‘Kunst kommt von kön­nen — wenn es von wil­len käm, wür­de es Wullst heis­sen’ (Kunst komt van kun­nen — als het van wil­len kwam, zou het wilst heten).
[…]
Deze kor­te ver­ken­ning van het taal­ge­bruik geeft voor­als­nog de vol­gen­de bete­ke­nis aan kunst: iets wat men­sen doen dat bij­zon­der is, en een zeke­re ken­nis, toe­wij­ding, en ook aan­leg ver­eist. Dit lijkt niet erg ver­ras­send, en is boven­dien nog ruim genoeg om ook sport of hoofd­re­ke­nen te beschrij­ven, maar de con­sta­te­ring helpt toch al een eind­je op weg — voor­al als we ons beper­ken tot de notie van visu­e­le kun­sten. Het gaat dan om bij­zon­de­re din­gen die — ten­min­ste voor een deel — zijn gemaakt om naar te kij­ken en als objec­ten bewaard kun­nen wor­den.
[…]
in het ver­volg zal slechts wor­den bena­drukt dat het bij beel­den­de kunst gaat om pro­duc­ten van twee soor­ten van men­se­lijk gedrag die elkaar gedeel­te­lijk kun­nen over­lap­pen. De eer­ste is ‘bij­zon­der maken’ en de twee­de ‘beel­den maken’.

blz. 19–20

~ ~ ~

20210101 — Nieuw jaar, oude gewoontes

Geen goe­de voor­ne­mens dit jaar. Tot nu toe. Wel de voort­zet­ting van oude gewoon­tes. Zoals lezen, stu­de­ren, hard­lo­pen, fiet­sen en blog­gen. En voor­uit, mis­schien toch een voor­ne­men, wat vaker iets delen op soci­al media. In dit geval twit­ter, want ergens anders ben ik niet aanwezig. 

Om te zien of ik goed bezig blijf met mijn hui­di­ge gewoon­tes ga ik mijn vor­de­rin­gen hier bij­hou­den. Vaak is dat aan­lei­ding om er met­een wat over te blog­gen. Twee vlie­gen in een klap. 

Lezen — Fic­tie:
Ik heb een aan­tal boe­ken lig­gen waar ik momen­teel in begon­nen ben te lezen. Onlangs kreeg ik voor kerst het boek Ik weet je wacht­woord van Dani­ël Ver­laan. Daar­in ben ik gevor­derd tot blad­zij­de 160. En ik was begon­nen met het her­le­zen van The handmaid’s tale van Mar­ga­ret Atwood. Niet zo heel lang gele­den had ik het voor de eer­ste keer gele­zen, en nu dus opnieuw omdat het plan is om daar­na in het ver­volg ver­der te lezen dat alweer een tijd­je klaar­ligt (maar nu door onze doch­ter is mee­ge­no­men). Ver­der heb ik Max Have­laar van Mul­ta­tu­li nog lig­gen waar ik ook hal­ver­we­ge ben met lezen. Van­daag heb ik ech­ter in alle drie niet gelezen

Lezen — Non-fic­tie:
Hier geen sta­pel, maar slechts één boek. Wel met­een een­tje van meer dan zeven­hon­derd blad­zij­des, Wereld­ge­schie­de­nis van Neder­land onder redac­tie van Lex Heer­ma van Voss, Mar­jo­lein ’t Hart, Karel Davids, Kar­wan Fatah-Black, Leo Lucas­sen en Jeroen Tou­wen. Het zijn alle­maal kor­te hoofd­stuk­jes, geschre­ven door een keur van weten­schap­pers die een over­zicht bie­den van de Neder­land­se geschie­de­nis van­af de peri­o­de rond 70.000 voor Chris­tus tot de hui­di­ge 21e eeuw. Regel­ma­tig lees ik een of meer­de­re hoofd­stuk­ken tus­sen­door. Inmid­dels ben ik tot blad­zij­de 132 gevor­derd en aan­be­land in het jaar 1302 waar de Zui­der­zee­ste­den aan de Oost­zee het vol­gen­de onder­werp zijn. Ook hier heb ik van­daag niet in ver­der gelezen.

Stu­de­ren:
Vorig jaar ben ik begon­nen met de stu­die Cul­tuur­we­ten­schap­pen aan de Open Uni­ver­si­teit. De eer­ste cur­sus, genaamd ‘Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen’ heb ik in de eer­ste helft van het jaar met goed gevolg afge­rond. De vol­gen­de waar ik aan begon­nen ben is ‘Inlei­ding let­ter­kun­de’. Hier­voor heb ik begin decem­ber een onli­ne thuis­ten­ta­men gedaan. Op 31 decem­ber kwam de beves­ti­ging bin­nen dat de voor­lo­pi­ge uit­slag gehand­haafd blijft. Nu werk ik toe naar een twee­de ten­ta­men waar­voor we een ver­haal­ana­ly­se moe­ten schrij­ven ergens eind janu­a­ri, begin febru­a­ri. De voor­be­rei­ding gaat met behulp van het boek Lite­rair mecha­niek — Inlei­ding tot de ana­ly­se van ver­ha­len en gedich­ten door Eri­ca van Boven en Gil­lis Dor­leijn. Van­daag heb ik het hoofd­stuk 12 ‘Ruim­te’ bestudeerd. 

In veel ver­ha­len draagt de ruim­te bij aan de cen­tra­le bete­ke­nis van de roman. […] In romans van schrijf­sters uit het begin van de twin­stig­ste eeuw speelt de ‘huis­ka­mer’ vaak een cen­tra­le rol. Die typeert het vrou­we­lijk per­so­na­ge, maar geeft ook uit­druk­king aan de the­ma­tiek. De huis­ka­mer is in zul­ke ver­ha­len veel­al de plaats waar de rol en de bestem­ming van het vrou­we­lijk per­so­na­ge tot hun recht komen en die haar geluks­dro­men beli­chaamt. In De opstan­di­gen (1925) van Jo van Ammers-Kül­ler zien we de huis­ka­mer gelei­de­lijk aan leger wor­den, wat een beeld is van de toe­ne­men­de eman­ci­pa­tie van vrou­wen en het uit­een­val­len van het gezin dat daar­mee gepaard gaat, de cen­tra­le kwes­ties in de roman.

p.328

Hard­lo­pen en fiet­sen:
Het stre­ven is om dit jaar in ieder geval elke week meer­de­re keren te gaan hard­lo­pen of op z’n minst ook de home­trai­ner of gewo­ne fiets te bestij­gen (afhan­ke­lijk van het weer) om op die manier aan mijn con­di­tie te blij­ven wer­ken. Van­daag luk­te het me om toch nog even tijd (en de ener­gie) te vin­den om een klein stuk­je te gaan hardlopen.

~ ~ ~

Extra leeswerk in de kerstvakantie

[Twit­ter] En nog wat extra te lezen dank­zij de atten­te kerst­vrouw @Loochah en haar elfjes

Mijn lees­lijst is eigen­lijk al lang genoeg voor deze kerst­va­kan­tie, maar er heeft zich toch nog een boek weten op te drin­gen om gele­zen te wor­den. Een kerst­ca­deau­tje dat ik niet wist weg te leg­gen nadat ik er in was begin­nen te lezen om een beeld te krij­gen waar het zoal over gaat. Het is me onder­tus­sen wel dui­de­lijk gewor­den dat ik gedu­ren­de deze vrije dagen zal moe­ten kie­zen tus­sen ofwel ach­ter­stal­lig (en nieuw) lees­werk weg­wer­ken, ofwel idem voor enke­le tv-series. Alle­bei is onmo­ge­lijk. Voor­lo­pig lij­ken de boe­ken aan de win­nen­de hand.

PS. Een beet­je bla­de­ren door het boek jaagt je al de stui­pen op het lijf wat er zoal kan gebeu­ren indien je niet vol­doen­de bevei­li­ging inbouwt voor al die appa­ra­ten waar­mee je con­tact legt met het inter­net. Daar­om is het ver­stan­dig om regel­ma­tig de laat­ste tips te lezen (en toe te pas­sen!) op de site Laat Je Niet Hack Maken.

Dit is trou­wens ook nog een aar­di­ge lijst met tools, apps en tips van Dani­ël Ver­laan zelf.

~ ~ ~