Categorie: Persoonlijk

Fris

zo fris als water, zo lek­ker als fris

Ik krijg die zin maar niet uit mijn hoofd.
Is het omdat ik moet den­ken aan de voor­bije nat­te en kou­de juni­maand?
Dat kan het niet zijn, want aan weer stoor ik me door­gaans niet.
Maar ik stoor me weer wel aan de zin.
Voor­al het laat­ste gedeel­te steekt:
zo lek­ker als fris
als fris
als fris zo lek­ker
als fris
Nee,
het wil maar niet bek­ken.
Maar het smaakt wel!

Blijf lezen →

Experimenteerdrift

Ik ver­vang novel, roman en boek  door blog:

God, wat haat ik het well-made blog, waar­in natuur­kun­di­ge wet­ten moe­ten gel­den. Ik ver­acht het blog als een uur­werk, een mees­ter­proef die appel­eert aan die aller­sim­pel­ste vorm van kunst­waar­de­ring: wat knap gedaan.
Een blog zou altijd gevaar­lijk moe­ten zijn.
Niet zozeer inhou­de­lijk, maar in het stre­ven van de blog­ger om ver­der te gaan, om het illu­soi­re van de klop­pen­de wereld te tonen en daar­door juist die wereld weer heel te maken.

Blijf lezen →

Etentje

Ze zaten een tafel­tje ver­der­op. Met z’n twee­tjes. Van­uit mijn posi­tie keek ik op de rug van de man. Zij zat niet tegen­over hem, maar rechts van hem. Ik her­ken­de hen niet als hotel­gas­ten. Mis­schien kwa­men zij van­uit de stad hier eten. Of werk­ten ze op het nabij­ge­le­gen indu­strie­ter­rein. Ik had niet het idee dat ze zich spe­ci­aal voor deze avond had­den omge­kleed.

Blijf lezen →

Fifty shades of Black & Blue

Een beken­te­nis van­daag:

Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lij­den.

Van die pijn­scheu­ten die je alles doen ver­ge­ten.

Pijn die het kip­pen­vel over je lichaam doet gol­ven. Klei­ne knoop­jes in je maag legt. Tra­nen uit je oog­hoe­ken weet op te wel­len.

Zo’n pijn waar­naar je kunt uit­kij­ken. Ver­wach­tings­vol. Ter­wijl het altijd onver­wachts dient te komen. Wan­neer je heel even ont­spant.

Blijf lezen →

Treinen

Van­mid­dag zat ik weer eens in de trein. Nadat ik jaren dage­lijks van dit ver­voer­mid­del gebruik heb gemaakt, stap ik sinds 2004 elke och­tend en avond in de auto om me in te voe­gen in het het woon­werk­ver­keer tus­sen Arn­hem en Ede.

En dan is het soms weer eens lek­ker wan­neer je de kans krijgt om je een keer­tje over het spoor te laten ver­voe­ren.

Blijf lezen →

Arrogant

Daar zaten we dan. Voor de twee­de keer bin­nen enke­le weken. Ter­wijl we d’r eigen­lijk nooit had­den wil­len zit­ten. Maar voor­uit, die ene keer, enke­le weken gele­den dus, dat zou vol­doen­de moe­ten zijn.

Net als toen had hij ook van­daag moei­te met de pc. Nu kreeg hij het ding (zo noem­de hij het) niet opge­start. Ver­woed bleef hij op aller­lei knop­jes duwen. Lamp­jes gin­gen aan en uit, er ratel­de vanal­les diep bin­nen in het appa­raat, maar dat maak­te hem alle­maal nog onge­dul­di­ger. Hij besloot dat het tijd werd dat we met z’n allen maar een ande­re kamer moesten opzoe­ken. Het goe­de nieuws had hij toen al mede­ge­deeld. Tus­sen neus en lip­pen. Bij het naar bin­nen gaan van de kamer. Net als toen.

Blijf lezen →