De regels van het spel

Het spel der verhoudingen dat de meester en zijn slavin spelen kent subtiele en verfijnde regels. De slavin moet haar meester kunnen aangeven waar de grenzen liggen die niet overschreden mogen worden. […] Elk mens heeft zijn grenzen, dus ook de slavin. Geen enkele meester mag de morele of fysieke limiet overschrijden die zijn slavin vastgesteld heeft. Elke afwijking van die regel kan dodelijk zijn.
[De leiband, Vanessa Duriès]

 

Nog dezelfde dag dat David vernam dat zijn voormalige au-pair was overleden wurgde hij ‘s avonds zijn kat. Het beestje was nietsvermoedend op zijn schoot gesprongen en nestelde zich tevreden tussen zijn benen. David streek hem zacht over de rug voordat hij beide handen om de smalle nek legde.  Langzaam begon hij te knijpen. Het spinnen ging abrupt over in klaaglijk gejank. Wild spartelend probeerde het dier zich aan de wurggreep te ontsnappen maar hij had geen enkele kans. David bleef de kat al die tijd diep in de ogen kijken. en zelfs nadat het lijfje volledig geknakt in zijn handen hing kon David zich niet losmaken uit de nu lege blik van de kat. Angstvallig concentreerde hij zich onderwijl op elke geluidje. Niets. Er heerste een volledige stilte in huis. Geen teken van leven buiten het zachte gehijg van David. Niemand die hem bij de kraag pakte. Toen zijn ademhaling tot rust was gekomen stond hij op, legde de kat op tafel en ging naar boven, een schone broek aantrekken. Hij was opgelucht. De ban leek gebroken.

Hij had het nieuws vernomen via zijn moeder. Het was het eerste wat ze zei toen hij haar die middag tijdens de lunch aan de telefoon had. Elke week belde hij haar volgens een stilzwijgende afspraak op de maandag. In het weekend kwam hij er nooit aan toe. Hij kon het niet opbrengen om dan met haar te praten. Het zou zijn vrije dagen alleen maar verpesten. Sinds zijn vroegste jeugd was hun relatie koel en oppervlakkig geweest. De succesvolle zakenvrouw wilde of kon toen geen tijd voor hem vrijmaken. Nu ze gepensioneerd was probeerde ze dit te compenseren door overdreven veel aandacht aan hem te besteden, maar voor David was dit te laat. Hij was teveel van haar vervreemd geraakt.

De au pair was ernstig gewond geraakt toen ze een ruzie op straat probeerde te sussen. De agressie tussen de twee vechtende mannen had zich plotseling op haar gericht en nadat ze haar allebei verscheidene messteken hadden toegediend waren ze op de vlucht geslagen. Zij bleef bloedend achter op het trottoir. Een ambulance was snel ter plekke, maar al tijdens de rit naar het ziekenhuis kwam ze te overlijden.
Terwijl zijn moeder dit vertelde kon David een hardvochtige opmerking maar net voor zich houden. Wat typisch voor haar om juist op deze manier het loodje te leggen, dacht hij bij zichzelf.

Een bemoeial was de au pair vanaf het allereerste begin geweest. Zolang David zich kon herinneren was haar aanwezigheid continu op de achtergrond voelbaar. Haar priemende kilblauwe ogen volgden hem overal. Alsof hij zich in een concentratiekamp bevond en zij hoog boven in de uitkijktoren de schijnwerper op hem gericht hield. De strak naar achteren gekamde haren in een knot en haar sobere kleding versterkten dit beeld alleen nog maar. Daarnaast had ze nog de hatelijke gewoonte om hem bij elke gelegenheid die zich aanbood hard in de bovenarm te knijpen of hem een pets om de oren te geven. ‘Wie niet luisteren wil, moet maar voelen!’, was haar devies. Zijn geklaag bij zijn moeder bracht daar geen verandering in.
“Je zult het er wel naar gemaakt hebben”, zo deed zij zich er makkelijk vanaf, en verborg zich weer achter de stapels dossiers die haar werk vormden.

De volgende ochtend, nadat David de kat in de groencontainer had gedumpt, zocht hij het telefoonnummer op van Tanja. Hij had haar leren kennen via het gespecialiseerde datingbureau waar hij al sinds tijden stond ingeschreven. Tanja was op zoek naar een meester die samen met haar haar grenzen kon verleggen. Bij hun eerste ontmoeting had zij aangegeven ver te willen gaan, verder dan zij zelf voor mogelijk hield.
“Maar”, zo had zij daar met rollende r op laten volgen, [en David had haar meteen vervloekt vanwege die altijd weer aangehaalde ‘maar’] “maar, we spreken wel een teken af. Wanneer ik dat geef, dan moet je stoppen.”
En ze had hem een briefje in de hand gestopt met daarop een citaat over de regels van het spel alsook het afgesproken teken.

Die eerste afspraak was uitgelopen op een mislukking. Net als zoveel eerdere ontmoetingen met allerlei andere Tanja’s die soortgelijke experimenten wilden maar ook altijd met regeltjes op de proppen kwamen. Regels die hem belemmerden zijn rol als meester ten volle uit te nutten. Omdat daar altijd op de achtergrond zijn au pair stond. Die hem wel even duidelijk zou maken wat voor straf hѐm zou wachten wanneer hij de regels van het spel zou overtreden. Net zoals ze hem dat vroeger duidelijk had gemaakt. Op het schoolplein. Voor iedereen te zien. De ultieme vernedering.

Tanja had tijd die avond. En gunde hem een herkansing. Mooi. Dat bespaarde hem het gedoe van het zoeken naar een nieuwe geschikte date. Hij verzekerde haar dat het deze keer ging lukken. Dat hij zich niet geremd zou voelen om verder te gaan dan bij de eerste ontmoeting. Hij vermeed het bewust om een toespeling naar de regels te maken, maar verzocht haar zich gereed te maken voor een speciale sessie bij haar thuis. Alle details gaf hij op rustige toon door. Opgewonden verbrak hij daarna het contact.

De regels van het spel. David had zich nooit gerealiseerd dat er regels waren tijdens het stoeien. Na afloop van school was er niets bevrijdender dan buiten op het plein elkaar achterna rennen en proberen tegen de grond te gooien. Alle frustratie van een dag verplicht binnen zitten en luisteren naar de saaie opsommingen door de leraar konden dan een uitweg vinden. David was groot en sterk waardoor hij zelden het onderspit moest delven. Niet altijd had hij door hoeveel kracht hij al op jonge leeftijd in zijn onvolgroeide lichaam had. En zo vond hij zich op een dag terug bovenop het tengere lijf van een van zijn schoolmaatjes. Met zijn knieën drukte hij hem bij de schouders tegen de grond. Afwisselend met links en rechts sloeg hij de jongen in het gezicht. Eerst waren het nog speelse klappen geweest, maar gaandeweg begon hij harder te slaan. Hij zag hoe tranen zich vermengden met bloed. De jongen smeekte hem om te stoppen. Sloeg met vlakke hand op de grond als teken van overgave. Het hitste David alleen nog maar meer op. Prachtig vond hij het. Ongemerkt liet hij elke klap vergezeld gaan van een luide uitroep.

“Hier! En hier! En nog een keer!”

Totdat hij bruut bij zijn kraag werd gegrepen. De au pair sleepte hem dwars over het schoolplein naar de ingang van het gebouw, alwaar zij op de trappen ging zitten en David over haar knieën legde. Resoluut ontdeed ze hem van korte broek en onderbroek om hem vervolgens ongenadig hard ervan langs te geven op zijn blote billen. Dit had nog nooit iemand bij hem gedaan, en de pijn was overweldigend. Ondertussen beet ze hem toe hoe hij zo gemeen kon zijn. Hij had toch gezien dat de jongen zich overgaf? Waarom dan toch doorgaan? Er zijn toch regels? Tekens?

David wist niet waar ze het over had. Met de tranen over zijn gezicht stromend had hij na afloop van de bestraffing beschaamd voor de ogen van de toegesnelde leerlingen zijn broek met moeite weer weten aan te trekken. Strompelend volgde hij haar naar huis onderwijl uitgejoeld door vriendjes van de jongen die hij eerder nog een pak slaag had verkocht.

In het huis van Tanja is alles stil. De voordeur is van het slot maar alleen voor wie het weet vanaf de buitenkant zonder sleutel te openen. Tanja zelf is op zolder. Ze heeft zichzelf vastgeklikt in de boeien die ze daar ooit door een vorige meester heeft laten bevestigen. Op dit moment is ze compleet overgeleverd aan wie er zodadelijk naar boven komt. Nog steeds heeft ze twijfels bij David. De vorige keer ging het niet goed. Het leek of hij niet durfde door te zetten op het kritieke punt. Ze was teleurgesteld in hem en had niet verwacht dat hij nog voor een volgende poging zou gaan. Het feit dat hij zo’n knappe man was had de doorslag gegeven toen hij vanochtend gebeld had.

Ze hoort iemand de trap op komen. Door de prop in haar mond kan ze hem niet laten weten waar ze is. Maar de instructies waren duidelijk geweest. Hij zou haar zonder moeite boven vinden. Niet veel later stapt hij de zolderkamer binnen. Hun blikken kruisen elkaar. Die van hem, koel en leeg. Heel anders dan ze zich herinnerde. Vastberaden loopt hij op haar toe en slaat haar hard in het gezicht.

“Dus je wilt je grenzen opzoeken?” zo bijt hij haar toe. “Wel, bereid je voor op het ergste.” Een volgende stomp, ditmaal in haar maag, doet haar de adem benemen. Tranen wellen op in haar ogen. Ze kijkt hem aan en beseft dat het overeengekomen teken vandaag geen effect zal hebben. De rollen lijken plotseling omgedraaid. En ergens is ze daar niet rouwig om. Ze zal zich gewillig voegen naar de nieuwe, voor haar nog onbekende regels. Van zijn spel.

~ ~ ~

Eerder gepubliceerd in Het Keerpunt.

~ ~ ~