50books – jaar 2015 – vraag 18

Deze blog­post is deel 18 van 49 in de serie 50books — 2015

Wan­neer ik mijn lees­ge­drag onder de loep neem dan valt me op dat ik me wei­nig laat beïn­vloe­den door wat er om mij heen gebeurt. Ik bedoel daar­mee te zeg­gen dat de boe­ken die ik lees wei­nig te maken heb­ben met wat er zich op dat moment in de wereld afspeelt. Komt een beroemd schrij­ver te over­lij­den dan ga ik niet ineens iets uit zijn of haar oeu­vre lezen. De kerst­pe­ri­o­de is voor mij geen aan­lei­ding boe­ken met een kerst­ge­dach­te uit de kast te pak­ken. Wel schaf ik con­ti­nu boe­ken aan die inha­ken op spe­ci­fie­ke gebeur­te­nis­sen in onze samen­le­ving en geschie­de­nis. Maar ik lees ze vaak pas veel later.

Er is ech­ter één uit­zon­de­ring te ver­mel­den. Ieder jaar rond­om de dagen die in het teken staan van Bevrij­ding en Doden­her­den­king neem ik de tijd om me te ver­die­pen in lite­ra­tuur (zowel fic­tie als non-fic­tie) die op de een of ande­re manier ver­bon­den is met de thema’s van oor­log, ver­vol­ging en geweld. Het is mijn per­soon­lij­ke invul­ling van deze bij­zon­de­re peri­o­de. Je zult mij niet zien fees­ten op de vele fes­ti­vals die over­al geor­ga­ni­seerd wor­den om te vie­ren wat voor een groot goed vrij­heid is. En de stil­le her­den­king van zij die slacht­of­fer zijn gewor­den van het almaar voort­du­ren­de oor­logs­ge­weld vindt in beslo­ten kring plaats. Dat wil zeg­gen, thuis.

En thuis is waar ik mij terug­trek in een wereld die ogen­schijn­lijk zo ver van mij af staat en tege­lij­ker­tijd angst­val­lig dicht­bij komt. Wan­neer ik bij­voor­beeld lees over hoe het anti-semi­tis­me in Duits­land in de jaren voor WO-II zich kon ver­sprei­den en daar­bij denk aan de berich­ten op soci­al media die jui­chend gewag maken van dat er alweer een hon­der­tal boot­vluch­te­lin­gen ver­dron­ken zijn, dan lopen de ril­lin­gen mij over de rug. Opdat wij nooit mogen ver­ge­ten, wordt er gezegd. Maar daar­voor is het wel belang­rijk te weten wat er zich nog niet zo heel lang gele­den heeft afge­speeld. En in vele ande­re vor­men nog steeds afspeelt. Daar­om lees ik juist rond­om deze dagen met meer dan nor­ma­le belang­stel­ling over deze belang­wek­ken­de zaken die mis­schien wel de kern vor­men van ons bestaan hier op aar­de en in hoe­ver­re wij in staat zijn vreed­zaam met elkaar te kun­nen samen­le­ven.

Hoe is dat met jou? Heb jij ook de nei­ging om juist nu iets te lezen wat stil­staat bij de gro­te thema’s die de komen­de dagen aan bod komen? Daar ben ik deze week benieuwd naar.

vraag 18:
Wat lees jij rond­om 4 en 5 mei?

Ben jij zo iemand die ieder jaar bij­voor­beeld het dag­boek van Anne Frank uit de kast pakt om daar wat uit te lezen? Of lees je ieder jaar wat anders maar wel iets dat voor jou sym­bool staat voor deze peri­o­de? Doe je dat bewust of is het bij­na als van­zelf gegaan? Het kan natuur­lijk ook dat je los van hoe je in deze dagen staat er ver­der in je lees­ge­drag niet mee bezig bent. Ook dan ben ik wel benieuwd te weten of dat mis­schien een spe­ci­a­le reden heeft. Zijn de onder­wer­pen te zwaar om over te lezen? Grijpt het je teveel aan? Of staat je lees­ge­drag (net als bij mij voor de rest van het jaar) los van wat er om je heen aan de hand is? Graag hoor ik jul­lie ver­haal.

~ ~ ~

Is Parchment de ideale bloglayout?

Parchment

In mijn zoek­tocht naar de ide­a­le blog­lay­out vond ik vori­ge week Par­ch­ment. Met­een geïn­stal­leerd en al enke­le posi­tie­ve reac­ties gekre­gen. Van­och­tend zat ik wat door de style.css file te scrol­len toen mijn oog opeens op een flin­ke lap ver­dach­te code viel. In eer­ste instan­tie moest ik den­ken aan het xss-lek in de com­men­taar sec­tie van Word­Press. Zou ik als­nog geïn­fec­teerd zijn?

Wat speur­werk in de vori­ge ver­sies van dit the­ma liet zien dat dit vreem­de stuk code er al van­af het begin in zit. Dus vei­lig­heids­hal­ve heb ik het the­ma gede­ac­ti­veerd en ver­wij­derd en een sup­port topic gepost op het wordpress.org forum. Pas wan­neer ik beves­ti­ging heb dat de code geen kwaad kan of dat het bron­be­stand aan­ge­past is ga ik het the­ma opnieuw instal­le­ren. Want het beviel me wel.

Parchmentcode

~ ~ ~

Upda­te: Inmid­dels heb ik beves­ti­ging gekre­gen via het wordpress.org forum dat er niets aan de hand is. De code die ik zag is een soort van ver­sleu­te­ling om te voor­ko­men dat bepaal­de com­mer­ci­ë­le fonts al te mak­ke­lijk geco­pi­eerd kun­nen wor­den en ver­vol­gens voor eigen gebruik wor­den inge­zet1. Dus ik heb de lay­out weer terug­ge­zet en nu maar eens zien hoe­lang het voor mij de ide­a­le blog­lay­out zal blij­ken te zijn.


  1. Lees hier ver­der voor meer infor­ma­tie over base64 deco­ded fonts. 

Stappen

Ruim zes jaar later mocht ik me weer bij de Arbo bedrijfs­arts mel­den voor een nieu­we medi­sche keu­ring. Ik was nog steeds gezond. En mijn con­di­tie was er op voor­uit gegaan. Heeft al dat gehol toch bewe­zen nut te heb­ben. We raak­ten daar­om al snel aan de praat over gene­tisch gema­ni­pu­leer­de koe­tjes en kunst­ma­tig ver­wek­te kalf­jes naar aan­lei­ding van de vra­gen­lijst die ik voor­af had moe­ten invul­len.

Al klet­send kwa­men we erach­ter dat we bei­den uit Bra­bant kwa­men en ook nog eens het­zelf­de bouw­jaar als over­een­komst had­den. Ze vroeg waar ik altijd ging stap­pen toen ik nog in Bra­bant woon­de (we waren op de vra­gen­lijst aan­ge­ko­men bij mijn drink­ge­drag). Op Stra­tum­seind in Eind­ho­ven was mijn ant­woord. Daar bleek zij toen­ter­tijd ook vaak de zater­dag­nacht door­ge­bracht te heb­ben. We lie­ten wat namen van café’s de revue pas­se­ren. Opnieuw veel gemeen­schap­pe­lijks. Wie weet had­den we elkaar wel eens ont­moet op zo’n sta­p­avond. Of zelfs gespro­ken. Niets is onmo­ge­lijk. Maar de destruc­tie­ve kracht van over­vloe­dig alco­hol­ge­bruik tij­dens het stap­pen heeft al die vele unie­ke uit­gaan­gs­er­va­rin­gen alle­maal op één groot hoop gegooid waar­door het zo goed als onmo­ge­lijk is om daar nog indi­vi­du­e­le gezich­ten en gesprek­ken uit te voor­schijn te tove­ren. Ik moest het ant­woord daar­om schul­dig blij­ven of ik haar van vroe­ger ken­de. Zij vond name­lijk dat ik een bekend gezicht had.

Ik ben blij dat ik tegen­woor­dig ga hol­len in plaats van stap­pen.

Helaas

ik weet dat

als ik kon zin­gen dan klonk nu mijn lied

en

als ik kon rij­men dan stond hier wat anders

maar helaas

ben ik goed in ande­re din­gen

Wie dicht die blijft

Deze blog­post is deel 31 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur
heytzevader

bray­den 13 days | pho­to­p­in (licen­se)

Wie schrijft die blijft. Dus wat doet een dich­ter die het gevoel heeft als man te ver­dwij­nen? Juist. Die dicht zich de wereld in als vader. Dat is de macht van de taal. En Ingmar Heyt­ze is de taal opper­mach­tig:

… Wan­neer je met de lief­ste ligt

en merkt dit gaat te snel en ik ben ook niet meer zo jong
dat ik met­een opnieuw — denk dan aan wat je afstoot,
ver­leer je begeer­te, mom­pel in je ach­ter­hoofd: niet­ma­chi­ne,

lap­top, pro­the­se. Vaar nog één keer heen en weer door
je bestaan, her­in­ner je die avond, doof je gedach­ten,
leg bij haar aan. Ver­wek, wie weet, een kind.

[frag­ment uit: Ente­ren, p.13]

Hoe het is om vader te wor­den. Ik ken het slechts ten dele. Toen ik mijn Inge leer­de ken­nen in 1995 bleek zij niet alleen te zijn. In haar kiel­zog kwa­men twee kin­de­ren mee. Plots was ik vader. Stief wel­is­waar, maar toch. Later (ik mocht ‘mijn kin­de­ren’ zeg­gen) dien­de zich van dicht­bij een klein­zoon aan. Door omstan­dig­he­den bracht hij zijn eer­ste levens­maan­den bij ons door. Even was ik als­nog vader. Groot wel­is­waar, maar toch.

Het is niet dit vader­schap waar Heyt­ze over dicht. Hij heeft zich de fysie­ke inspan­ning getroost (zie: Kor­te samen­vat­ting van het voor­af­gaan­de op blad­zij­de 10 voor alle loca­ties) een eigen nako­me­ling te ver­wek­ken. Met alle bij­ko­men­de ang­sten en ellen­de die daar­mee gepaard gaat eens het dui­de­lijk is dat zaad­jes en eicel­len een vrucht­ba­re ver­bin­ding zijn aan­ge­gaan:

Je maakt een kind om te ver­gaan.
Ik was er zelfs soms lie­ver niet geweest.
Maar dan, wie weet wie later naar
de ster­ren springt, de rede­lo­ze aar­de
redt. Wie de nieu­we Brei­vik baart.

[frag­ment uit: Nek­plooi, p.27]

Gelijk de stem­mings­wis­se­lin­gen van een zwan­ge­re vrouw zo schie­ten de gedich­ten van Heyt­ze in deze bun­del alle kan­ten uit. Soms teder en ont­roe­rend om dan met­een droog­ko­misch het gehe­le aan­staan­de vader­schap te rela­ti­ve­ren voor­dat de vele dwang­neu­ro­ses hem ’s nachts weer over­val­len en aan alles laten twij­fe­len. Het gaat van laag naar hoog, doet alle tus­sen­sta­ti­ons aan en dui­kelt ver­vol­gens weer even vro­lijk naar bene­den. Het zal voor vele vaders (en moe­ders) her­ken­baar zijn en even­zo­ve­le aan­staan­de vaders (en moe­ders) aan het den­ken zet­ten. Er is iets bereikt, maar er zal ook iets inge­le­verd moe­ten wor­den:

Nog twin­tig weken en er stapt een vader uit mijn as.

[frag­ment uit: Twee­de echo, p.28]

Niet dat het doem­den­ken over­heerst. Eer­der de vrees voor het onbe­ken­de. De twij­fel of de ver­ant­woor­de­lijk­heid geno­men kan wor­den. Bin­nen­kort zal dui­de­lijk wor­den of ‘de man die was’ sterk genoeg is om het vader­schap te kun­nen dra­gen.

Het is over deze wan­ke­le stap­pen in onbe­kend gebied waar­van Heyt­ze hier inle­vend ver­slag doet. Zet hij door zon­der pre­cies te weten wat hem wacht omdat hij nu een­maal A gezegd heeft? Wie kan hem daar­bij hel­pen? Wat te doen met alle angst­dro­men die hem inbeel­den dat hij hier niet voor in de wieg gelegd is? Houdt lief­de en aan­staand geluk hem op de been?

Ondanks de wan­hoop en ont­ken­ning die in som­mi­ge gedich­ten aan­we­zig is, heb ik de bun­del toch als posi­tief erva­ren. Op veel meer plek­ken las ik name­lijk een accep­ta­tie van de nieuw ont­sta­ne situ­a­tie tus­sen de dicht­re­gels door. Eerst en voor­al natuur­lijk de ver­won­de­ring over het niet te bevat­ten feno­meen in de buik van zijn vrouw maar boven­al is daar het groei­en­de inzicht dat dit iets geza­men­lijks is. En samen sta je er niet alleen voor:

Lang­zaam­aan begin ik te begrij­pen
dat we alle drie tege­lijk gebo­ren wor­den.

[frag­ment uit: Doch­ter, p.35]

De man die ophield te bestaan_lr

Ingmar Heyt­ze werd onlangs vader. In de vele door­waak­te nach­ten die volg­den dicht­te hij open­har­tig over zijn nieu­we rol. Met ver­won­de­ring slaat hij gade wat dit nieu­we leven bij hem teweeg­brengt. Als pril­le vader, maar ook als gelief­de, man en boven­al als dich­ter.

De man die ophield te bestaan
Ingmar Heyt­ze
Uit­ge­ver Podi­um
ISBN 9789057596988

~ ~ ~