Dag winterzon, welkom winterslaap

06:05 uur
Verbaasd staar ik vanuit de slaapkamer naar het laagje ijs op de carport. Nu al? De tuinset is nog niet eens opgeborgen!
Het zolderraam heeft op een kier gestaan en er komt een wolkje uit m’n mond wanneer ik uitadem.

06:50 uur
Met verkleumde handen sta ik het ijs van de autoruit te krabben. Eenmaal gezeten in de auto zijn binnen korte tijd de ruiten en achteruitkijkspiegel beslagen. Het stuur voelt aan als koud ijzer in plaats van kunststof. De cd speler weigert dienst.

06:55 uur
Vloekend parkeer ik de auto aan de rand van de straat en stap uit. In de kofferbak vind ik uiteindelijk een zeem om de beslagen ramen definitief schoon te maken. Eenmaal weer aan het rijden schijnt de laaghangende zon recht in m’n gezicht. Op de radio klinkt het weerbericht. Vooralsnog de komende dagen meer van hetzelfde (dus nachtvorst).

07:45 uur
De pc is opgestart en een kopje koffie staat klaar. Alleen schijnt de zon recht in het scherm. Geïrriteerd doe ik de luxaflex dicht. Het kopje koffie voelt lekker warm aan in m’n handen. Andere collega’s komen binnen en de meesten klagen over de plotselinge koude.

09:00 uur
Het afdelingsoverleg begint met terugkoppeling uit het MT. Iemand klaagt dat de zon te fel naar binnen schijnt en dat het ook nog te warm wordt. Of ook hier de luxaflex niet dicht kan.

09:48 uur
Het laatste agendapunt betreft de interne verhuizing. Verhuizing?
Ja, naar een tijdelijke plek ergens diep in het gebouw. En. Oja. Een ruimte zonder buitenlicht. Wel ramen. Maar die kijken uit op de productievloer.
Geen buitenlicht?
Nee, geen buitenlicht.

Mag de luxaflex nog even open aub?

 

~ ~ ~

The girl next door – Jack Ketchum

Chapter Forty-Two

“I’m not going to tell you about this.
I refuse to.
There are things you know you’ll die before telling, things you know you should have died before ever having seen.
I watched and saw.”

Aan het woord is de jonge David, de 12-jarige verteller in de roman The girl next door. Het boek is dan inmiddels gevorderd tot pagina 291 en we naderen de eindfase van het verhaal. En op dat moment weet ik niet wat erger is; het niet willen vertellen door David wat er op dat moment te gebeuren staat zodat ikzelf (met de hele aanloop naar deze scene nog vers in het geheugen) overspoeld wordt door alle gruwelijkheden die (volgens mijn ‘dirty mind’) gaan plaatsvinden, of toch een plastische beschrijving door de ik-persoon die tot nu toe óók aankwamen als opeenvolgende stompen in de maag.

Uiteindelijk maakt het niet uit. Na dit korte hoofdstuk gaat het verhaal verder nadat datgene heeft plaatsgevonden wat David niet wil beschrijven. En wordt bladzijde na bladzijde duidelijk tot wat voor extreem geweld kinderen en een volwassene in staat zijn, en of je voorstellingsvermogen in staat was om dit kunnen (willen?) voorspellen. Tergend langzaam ontrolt zich de ontknoping die je ziet aankomen, maar die je probeert te ontkennen. Want dat mag niet, dat kan niet, dat hoort niet, dat wil je niet. Maar gebeurt toch.

Ondanks dat Jack Ketchum het roman-einde ietwat heeft aangepast met een heel klein beetje rechtvaardigheid er in, gaan m’n gedachten telkens naar de meisjes Sylvia en Jenny Likens die model hebben gestaan voor dit verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen.

The girl next door is het relaas van de jonge David die eind jaren ’50 ergens aan de buitengrenzen van New Jersey woont en meegezogen wordt in een draaikolk van geweld. Geweld gericht tegen twee weeskinderen die in de zomer van 1958 plotseling hun intrede doen in de bijna gesloten gemeenschap van enkele gezinnen aan het eind van een doodlopende straat. De meisjes komen te wonen in het buurgezin van David, welke bestaat uit een alleenstaande moeder en haar drie zonen.

Ruth, de alleenstaande moeder, is een vrouw waarvan bijna iedereen er ook wel een kent uit vroeger tijden. Een moeder waarbij je altijd iets meer mocht dan thuis. Langer tv kijken, een biertje drinken, een sigaretje roken, vloeken. Als jongen kijk je daar met bewondering naar, net zoals David uit het verhaal. En vooral in het begin van de roman krijgt o.a. dit aspect veel aandacht. Het lijkt een coming-of-age verhaal van David, zich afspelend in een lange zomervakantie, en gevuld met alle bekende nostalgische details die we kennen uit vergelijkbare films die zich afspelen in die tijd.

Maar er sluimert al dreiging voordat de weeskinderen hun intrede hebben gedaan. Netjes worden door Jack Ketchum de ingrediënten klaargezet voor het huiveringwekkende verhaal wat zich later zal gaan voltrekken. Elke beschreven gebeurtenis herbergt een detail wat later terugkomt, en waarvan je dan denkt “zie je wel, ik zag het al van verre aankomen”, zonder dat het te gemaakt wordt. Want tenslotte is het David die als ik-persoon terugblikt op deze traumatische episode uit zijn leven en daarbij zoekende is naar antwoorden/tekens/verklaringen voor datgene waarvan hij getuige is geweest.

En over datgene wat zich heeft afgespeeld kan ook ik hier kort zijn. Want wat heb je met alles wat tegenwoordig in de krant bijna dagelijks aan gruwelijk nieuws te lezen is, nog meer nodig dan de volgende aanwijzingen:

  • 2x ongewenste weesmeisjes in een gezin van moeder met 3x zonen;
  • een vrouw die langzaamaan de grip op de realiteit verliest en al haar frustatie richt op de meisjes;
  • een kelder die oorspronkelijk bedoeld was als schuilkelder tegen een nucleaire aanval;
  • buurtkinderen die de kans krijgen om ongestoord en aangemoedigd door een volwassene hun wrede onderlinge spelletjes te mogen botvieren op deze meisjes;
  • een doodlopende straat.

Uiteindelijk valt alles samen te vatten in het hierboven reeds beschreven hoofdstuk 42. Wil je toch met eigen ogen lezen wat er in die kelder gebeurt is, aarzel dan niet en schaf dit boek aan.

Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.

Suburbia. Shady, tree-lined streets, well-tended lawns and cozy homes. A nice, quiet place to grow up. Unless you are teenage Meg or her crippled sister, Susan. On a dead-end street, in the dark, damp basement of the Chandler house, Meg and Susan are left captive to the savage whims and rages of a distant aunt who is rapidly descending into madness. It is a madness that infects all three of her sons – and finally the entire neighborhood. Only one troubled boy stands hesitantly between Meg and Susan and their cruel, torturous deaths. A boy with a very adult decision to make.

Jack Ketchum
The girl next door
Uitgever Leisure Fiction
ISBN 9780843960976

~ ~ ~

NOW A MAJOR MOTION PICTURE

~ ~ ~

The Poe Shadow – Matthew Pearl

Dit is de tweede historische thriller geschreven door Matthew Pearl, die z’n debuut maakte met The Dante Club.

Deze keer verdiept hij zich in de mysterieuze omstandigheden rondom de dood van de Amerikaanse dichter en schrijver Edgar Allan Poe in oktober 1849. Deze kwam te overlijden in de stad Baltimore (waar hij ook geboren was) zonder dat de meesten van zijn familie en vrienden wisten dat hij daar vertoefde. Hij verkeerde toen al in een deplorabele staat en overleed enkele dagen later. Men hield het op overmatig gebruik van drank en verdovende middelen. Maar al snel verschenen er ook andere verhalen met betrekking tot zijn laatste dagen in de lokale en landelijke kranten. Het feit dat Poe tijdens zijn leven een nogal turbulent leven leidde, plus de aard van de verhalen die hij schreef (mysterie, horror, thriller, etc.) gaf genoeg voedingsbodem voor allerlei speculaties.

Pearl heeft voor zijn boek een hoop research gedaan en komt in zijn boek met nieuwe ontdekkingen en bewijslast voor een alternatieve uitleg van Poe’s dood. In zijn verhaal voert hij een hoop historische personages op die betrokken waren bij de gebeurtenissen in deze jaren. Maar het verhaal wordt verteld door een niet-historische persoon. Het is een jongeman van rijke afkomst, Quentin Clark genaamd, die bij toeval getuige is van de sobere begrafenis van Poe. Omdat hij een fervent lezer en bewonderaar is van Poe, alsook het feit dat hij een correspondentie gestart was met hem, vat hij het idee op om de ware toedracht te onthullen over de laatste dagen van Edgar Allan Poe. Zeker wanneer er (in zijn ogen) onjuiste verhalen over Poe in de krant verschijnen.

Het originele in het verloop van deze zoektocht, is dat Clark op zoek gaat naar de persoon die model heeft gestaan voor de super-detective die Poe opvoerde in enkele van zijn verhalen (de illustere C. August Dupin uit The Murders in the Rue Morgue). Deze persoon weet hij uiteindelijk te vinden in Parijs, maar deze man heeft in eerste instantie geen zin om mee te werken aan het onderzoek van Clark. Hierna neemt het verhaal een volgende wending wanneer er zich een nieuwe gegadigde aandient die beweert model te hebben gestaan voor C. August Dupin. Op dat moment begint het verhaal wat meer vaart te krijgen en raakt tegelijkertijd Quentin Clark de grip op de gebeurtenissen kwijt. In de strijd die er ontstaat tussen de twee rivalen, dreigt Clark het onderspit te moeten delven en staan het voortbestaan van zijn goede naam en toekomst op het spel.

Zo beschreven lijkt het een vlot en spannend verhaal te zijn, maar in de praktijk was zeker de eerste helft van het boek een tamelijk langzaam voortkabbelend geheel. Weliswaar mooie sfeerbeelden van de tijd en gewoontes in 1849 en later, maar voor een thriller valt er niet veel spannends te beleven. Pas met de introductie van de tweede gegadigde voor C. Augist Dupin (een flamboyante man met schulden en een dievegge/moordenares als vrouw) komt het verhaal los en volgen de gebeurtenissen zich wat sneller op. En toch blijft het verhaal hier en daar toch weer steken in langere uitweidingen of te langzaam opgebouwde aanlopen naar een volgende gebeurtenis.

En daarom blijf ik dan ook met een onbestemd en onbevredigend gevoel achter. Het einde is weliswaar spannend beschreven en de meeste lijnen komen netjes bij elkaar, maar het overtuigd niet helemaal.

Kortom, een ruime voldoende voor het historische aspect van deze roman alsook de nieuwe onthullingen door Pearl. Maar als thriller net niet spannend genoeg naar mijn zin.

Pluspunt: het stimuleert wel om weer eens de oorspronkelijke verhalen van Poe op te pakken en te (her)lezen!

 

Baltimore, 1849. The body of Edgar Allan Poe has been buried in an unmarked grave. The conclusion that Poe was a second-rate writer who died a drunkard is accepted by all. But none of this deters Quentin Clark, an ardent admirer who risks his own career and reputation in a passionate crusade to salvage Poe’s.

The Poe Shadow
Matthew Pearl
Vintage Books
ISBN 978-0-099-47822-5

~ ~ ~

Eitje

Sorry Tristan.

Sorry dat ik het stom vond dat je de eiersnijder gebruikte om bijvoorbeeld ook champignons te snijden (en zo dat nuttige keukengereedschap naar z’n mallemoer hielp).

Het is alweer een tijdje geleden dat dit gebeurde, maar ik zag vandaag een advertentie1 voor IT personeel in een tijdschrift en zag dat je eigenlijk je tijd ver vooruit was. Je kunt er zo gaan solliciteren.

Tekst bij de advertentie: Anders tegen dingen aankijken – Originele oplossingen die werken

~ ~ ~


  1. De oorspronkelijke foto met de IT consultancy reclame ben ik helaas kwijtgeraakt… 

Shanghai – 26 oktober 2003

Nadat we gister de Bund bezocht hadden besloten we vandaag op goed geluk naar de binnenstad te gaan. Ondanks dat iedereen goed geslapen had waren we best wel moe van de vliegreis en het plan was om gewoon wat door het centrum te slenteren op zoek naar souvenirs en lekker eten.

De souvenirs hebben we gekocht in een grote markthal waar het de kunst was om zoveel mogelijk af te dingen op de prijs zonder dat we wisten of de uitgestalde produkten echt of namaak waren. Daarna kwamen we bij toeval terecht op een plein waar een rondreizend theatergezelschap een voorstelling gaf. Hoewel er geen woord van te verstaan was hebben we onze ogen uitgekeken.

In een megagroot restaurant waar je zo’n beetje elke inheemse diersoort kon eten zonder te weten wat het nu precies was omdat ze al gevild en wel in de vitrine lagen wilden we wat gaan eten, maar uiteindelijk hebben we toch maar gekozen voor een eettentje waar ze voortreffelijke noedelsoep serveerden. Nooit eerder zo lekker gegeten.

De rest van de middag hebben we doorgebracht in een soort van openluchtmuseum voordat we de metro terug naar het hotel namen om op tijd te gaan rusten. Morgen mogen we weer aan het werk.

DSCN0854 DSCN0855 DSCN0857 DSCN0858 DSCN0861 DSCN0863 DSCN0864 DSCN0865 DSCN0866 DSCN0867 DSCN0868 DSCN0869 DSCN0870 DSCN0871 DSCN0873 DSCN0876 DSCN0880 DSCN0885 DSCN0886 DSCN0888 DSCN0889 DSCN0892 DSCN0895 DSCN0896 DSCN0898 DSCN0899

~ ~ ~

Shanghai – 25 oktober 2003

Voor het werk een weekje naar China om een project kick-off te doen bij onze vestiging in Shanghai. De foto’s zijn genomen vanuit mijn hotelkamer dwars door een soort van vitrage heen die ik niet verwijderd kreeg. Vandaar de strepen. De grijze lucht is de smog en heeft verder niets met de vitrage of eventueel vuile ramen (aan de binnenkant dus) te maken.

DSCN0829 DSCN0830 DSCN0831 DSCN0832

We waren op vrijdagavond in Amsterdam vertrokken en kwamen plaatselijke tijd laat op de zaterdagnamiddag aan. Het kon daarom geen kwaad om allereerst onder een gigantische kroonluchter een bescheiden biertje te pakken voordat we op ons gemak nog even de stad gingen verkennen om de jetlag uit onze benen te wandelen.

DSCN0852DSCN0834

De smog was echt enorm. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. We zochten op de tast naar de ingang van de metro die ons naar De Bund bracht. Daar hebben we een tijdje rondgelopen totdat de vermoeidheid toesloeg en we rechtsomkeert richting hotel gingen.

DSCN0836 DSCN0837 DSCN0838 DSCN0839 DSCN0841 DSCN0842 DSCN0843 DSCN0844 DSCN0845 DSCN0846 DSCN0847 DSCN0848 DSCN0849

~ ~ ~

Speurtocht in Den Bosch

Teambuilding…

We wisten allemaal hoe Antoon hierover denkt. Maar desondanks trokken we de loopschoenen aan voor een speurtocht door de binnenstad van Den Bosch. En we hadden er geen seconde spijt van.

db03 db03a

Unknown

Unknown

~ ~ ~

Westerveld Fair

Dit weekend werd de Westerveld Fair in Elden gehouden. Luella had het in haar hoofd gehaald om haar paard Mister voor een karretje te spannen en dan wat rondjes te gaan rijden. Tot nu toe had ze dit alleen nog maar gedaan in de veilige beslotenheid van de manege. Maar ook hier, in het open (Wester)veld, bracht ze het er goed vanaf.

~ ~ ~

Einde zomervakantie

Na de korte vakantie in Zeeland besloten we via Antwerpen terug naar huis te keren. Daar bleven we toch wat langer hangen dan gepland omdat het weer in de loop van de dag steeds verder opklaarde.

~ ~ ~

Weinig zon, veel Zeeland

Nog een paar daagjes weg van alles op ‘t eind van de zomervakantie. We verbleven in Hulst en Terneuzen.

~ ~ ~