20150615–2

Schijn een lichie vol mindfulness: 

Mind­ful­ness. Ik heb er wel eens van gehoord maar zel­den over gele­zen. Het valt me moei­lijk mijn aan­dacht erbij te hou­den. Te zwe­ve­rig, denk ik. Ook van­daag valt het me weer zwaar wan­neer ik pas­sa­ges lees als:

The things around me: how awe-inspi­ring! What kind of a mira­cle is a leaf, or a field, or a bird? I’m overw­helmed by the joy of being alive.
[p.47, Zen Habits, Leo Babauta]

Jaja, is dan mijn reac­tie. Iets min­der mag ook wel.

Maar van­daag lees ik door. Niet dat ik uit­ein­de­lijk over­tuigd raak dat het leven ge-wel-dig is. We leven, en that’s it. Maar ik lees door omdat ik wil begrij­pen waar­om Leo Babau­ta het zo belang­rijk vindt dat we de tech­niek van mind­ful­ness toe­pas­sen om een ver­an­de­ring voor elkaar te krijgen.

Het ant­woord is ont­stel­lend een­vou­dig: mind­ful­ness kan de sleu­tel zijn tot leren genie­ten (of waar­de­ren) van de acti­vi­teit die we ons­zelf wil­len eigen maken. Waar­door we posi­tie­ve feed­back krij­gen nog tij­dens het uit­voe­ren van de activiteit.

Dit is veel krach­ti­ger dan een belo­ning in het voor­uit­zicht stel­len of de ons­zelf opge­leg­de taak soci­aal maken. Maar het is ook met­een het moei­lijk­ste. Want hoe krijg je voor elkaar dat iets waar je (zeker in het begin) tegen­op ziet (van­we­ge bij­voor­beeld spier­pijn of ande­re onge­mak­ken waar je niet blij van wordt) als posi­tief erva­ren wordt. Inder­daad, door er het licht van de mind­ful­ness op te laten vallen.

Het is zaak om gedu­ren­de de acti­vi­teit jezelf bewust te wor­den van bij­voor­beeld je adem­ha­ling, je lichaam of je omge­ving, om op die manier meer in het moment te gera­ken en min­der bezig te zijn met je gedach­ten. Die gedach­ten kun­nen name­lijk aflei­den of je van excu­ses voor­zien om eer­der te stop­pen wan­neer het niet hele­maal gaat vol­gens een (niet-rea­lis­tisch) ide­aal­beeld waar je je beschei­den vor­de­rin­gen tegen afzet. Door je vol­le­dig te con­cen­tre­ren op de han­de­lin­gen die je uit­voert en hoe je lichaam er op rea­geert ont­dek je de intrin­sie­ke waar­de van de rou­ti­ne. Het geeft meer rust en vol­doe­ning en als zoda­nig voelt het als een belo­ning die gelijk gele­verd wordt bij het uit­voe­ren van de activiteit.

De opdracht voor van­daag is om deze tech­niek van mind­ful­ness toe te pas­sen wan­neer het tijd is voor onze nieu­we gewoonte.

Appre­ci­a­te eve­ry­thing about doing the habit that you can. Enjoy tho­se won­der­ful things about the habit so that the habit itself beco­mes your reward.
[p.48, Zen Habits, Leo Babauta]

Hoe het mij beval­len is lees je hier.

Ach­ter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fun­ding actie die Leo Babau­ta was gestart om zijn nieu­we boek Zen Habits – Mas­te­ring the Art of Chan­ge te finan­cie­ren. Eind mei 2015 viel het boek door de brie­ven­bus. Ik dacht het opzij te kun­nen leg­gen om er tij­dens de zomer­va­kan­tie in te beginnen.

Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eer­ste keer hele­maal door­ge­le­zen. De komen­de weken wil ik er regel­ma­tig over blog­gen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wij­ze mijn vor­de­rin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voor­ne­men publie­ke­lijk (vol­gens de Zen Habits metho­de erg belang­rijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te berei­ken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uit­da­ging uit de lijst van tien moge­lijk­he­den. Wees niet bang, het zijn slechts klei­ne ver­an­de­rin­gen om aller­eerst gevoel te krij­gen bij de metho­de zelf. Heb je een keu­ze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogs­erie gaan vol­gen en je vor­de­rin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over blog­gen en laat een link ach­ter naar je web­si­te. Hoe dan ook, veel ple­zier en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to wri­te this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babauta]


20150615–1

Geen gehei­men mee in het graf: 

Frank Brangwyn, ‘For the Relief of Women and Children in Spain’ (detail) published by General Relief Fund for Distressed Women and Children in Spain, 1936-7, Lithograph on paper, Leicestershire County Council Artworks © David Brangwyn
Frank Brang­wyn, ‘For the Relief of Women and Child­ren in Spain’ (detail) publis­hed by Gene­ral Relief Fund for Dis­tres­sed Women and Child­ren in Spain, 1936–7, Litho­graph on paper, Lei­ces­ter­shi­re Coun­ty Coun­cil Art­works © David Brangwyn

Pepe ligt in het zie­ken­huis. Hij heeft nog maar enke­le dagen te leven. Zijn vrouw Jua­ni­ta wijkt niet van zijn zij­de. Het groot­ste deel van hun leven heb­ben ze samen door­ge­bracht. En daar­van ook nog eens het groot­ste deel in Neder­land waar ze van­uit Span­je naar toe zijn geë­mi­greerd. Jua­ni­ta heeft altijd het idee gehad haar man door en door te ken­nen. Hoe ze het fij­ne dacht te weten van zijn ver­le­den voor­dat hij zich aan­sloot bij het rei­zen­de the­a­ter­ge­zel­schap onder lei­ding van haar moeder.

Dan begint Pepe te ver­tel­len over een geheim dat hij zijn gehe­le leven met zich mee­ge­dra­gen heeft. Waar Jua­ni­ta nu voor de eer­ste keer over hoort.

Ik begrijp het niet, de nei­ging van men­sen om op hun sterf­bed gehei­men op te biechten.

Het deed me den­ken aan een nieuws­be­richt dat ik jaren gele­den las en naar aan­lei­ding waar­van ik een gedicht­je maak­te (ik kan niet heel veel en dich­ten valt daar zeer zeker onder). Het ging over een man die in de over­tui­ging dat hij bin­nen niet al te lan­ge tijd zou komen te over­lij­den de beken­te­nis deed lang gele­den iemand gedood te heb­ben. Hij her­stelt ech­ter en kan van­uit het zie­ken­huis direct door naar de rechtbank.

Een laat­ste beken­te­nis met de dood in de ogen. Er zijn boe­ken vol over geschre­ven. Ook En nooit was iets gelo­gen door Ellen Heij­me­rikx past bin­nen deze traditie.

Zoals zo vaak krij­gen we pas laat te lezen wat er zich daad­wer­ke­lijk heeft afge­speeld in de jaren na de gru­we­lij­ke bur­ger­oor­log in Span­je dat zucht onder de dic­ta­tuur van Fran­co. Het boek zit kun­stig in elkaar. Jua­ni­ta ver­telt over hoe zij bij haar man aan zijn ziek­bed zat en waar zij de ver­ha­len aan­hoort die Pepe slechts met veel moei­te kan ver­tel­len. Maar dit zijn eigen­lijk een dub­bel soort flash­backs want Pepe is inmid­dels over­le­den (geen spoi­ler, want dat wordt ons al op de twee­de blad­zij­de dui­de­lijk) en we zien hoe Jua­ni­ta lang­zaam uit balans raakt. Haar mij­me­rin­gen over Pepe en de gehei­men die hij haar ont­hult in de vier dagen die hem nog gege­ven waren doet ze ter­wijl ze pro­beert zich­zelf staan­de te hou­den nu haar echt­ge­noot er niet meer is.

‘Waar denk je aan?’ Pepe schud­de aan mijn arm.
‘Niks.”
‘Je zat aan iets te den­ken. Dat zie ik toch.’
‘Mis­schien had ik jou meer nodig dan jij mij. Daar dacht ik aan.’
[p.198, En nooit was iets gelo­gen, Ellen Heijmerikx]

Jua­ni­ta en Pepe groei­en op in de jaren na de Spaan­se bur­ger­oor­log. Wat dat bete­kent daar­van kan ik me nau­we­lijks een voor­stel­ling maken. Het leven is onge­meen hard en gevaar­lijk voor ieder­een die zich niet con­for­meert aan de (onge­schre­ven) wet­ten die gel­den tij­dens het bewind van de dic­ta­tor Franco.

Pepe’s vader is er van­door gegaan en laat zijn moe­der met de kin­de­ren ach­ter. Zwer­vend trek­ken ze van dorp naar dorp op zoek naar iets te eten, onder­dak of werk. Alle kin­de­ren, hoe jong ook, wor­den geacht mee te hel­pen. De klei­ne Pepe droomt ervan ooit zoge­naam­de copla’s (gedich­ten) te mogen schrij­ven en ziet zich­zelf als een mar­te­laar naar voor­beeld van de hei­li­ge San­tia­go (Sint Jako­bus) en pro­beert zo de pes­te­rij­en door zijn broers en straat­kin­de­ren in de buur­ten waar ze tij­de­lijk ver­blij­ven te weer­staan. Op een dag wordt hij zo ziek dat men er al reke­ning mee houdt dat hij het niet zal over­le­ven. Toch weet hij te her­stel­len en om aan te ster­ken onder­ge­bracht bij een alleen­staand echt­paar. Daar­na wordt hij in een kloos­ter geplaatst. Later zal hij de vor­men­de gebeur­te­nis­sen en per­so­nen in zijn geschie­de­nis tref­fend weten te van­gen in de copla’s waar­mee hij als artiest in het the­a­ter­ge­zel­schap van Juanita’s ouders veel suc­ces heeft:

Je moe­der is een hob­be­lend rijtuigje
voor iede­re koetsier.
Je moe­der is een dei­nend scheepje
voor elke passagier.
Ach kindjelief,
van wie ben jij een wan­de­lend souvenir?
[p.42, En nooit was iets gelo­gen, Ellen Heijmerikx]

Ook Jua­ni­ta heeft geen gemak­ke­lijk leven. Net als het gezin van Pepe trek­ken zij met het the­a­ter­ge­zel­schap door het ver­woes­te Spaan­se land in de hoop ergens te kun­nen optre­den tegen een ver­goe­ding in natu­ra of geld. Al van jongs af aan wordt er van Jua­ni­ta ver­wacht dat zij op de plan­ken staat en het is haar moe­der die met strak­ke hand het geheel orches­treert omdat haar los­ban­di­ge vader regel­ma­tig ver­tier zoekt bij ande­re vrou­wen en Jua­ni­ta in haar ogen teveel haar zin geeft.

… na een vol­gend optre­den greep de hand van mijn moe­der mijn haar. Ze gaf een fel­le ruk aan mijn krul­len zodat er ech­te tra­nen in mijn ogen spron­gen. Haar stem blies in mijn oor. ‘Hui­len moet je niet spe­len, Jua­ni, hui­len moet je voelen!’
[p.47, En nooit was iets gelo­gen, Ellen Heijmerikx]

Het lot brengt Jua­ni­ta en Pepe bij elkaar. Alle­bei heb­ben ze al een heel leven ach­ter de rug voor­dat hun geza­men­lijk leven nog moet begin­nen. In al de jaren die vol­gen dra­gen ze ieder voor zich gehei­men met zich mee die ze de ander niet toe­ver­trou­wen. Is het uit schaam­te? Zijn ze het mis­schien ver­ge­ten? Vormt het een afge­slo­ten hoofd­stuk? Toch besluit Pepe op het laatst bepaal­de gebeur­te­nis­sen te ont­hul­len die hij nooit eer­der aan Jua­ni­ta had verteld.

Ik begrijp het niet, de nei­ging van men­sen om op hun sterf­bed gehei­men op te biechten.
[p.7, En nooit was iets gelo­gen, Ellen Heijmerikx]

De ont­hul­lin­gen door Pepe bren­gen Jua­ni­ta van haar stuk. Zou zijn weg­val­len al meer dan vol­doen­de zor­gen heb­ben gege­ven, nu raakt Jua­ni­ta op drift. Niet in staat haar leven zon­der Pepe rich­ting te geven blijft zij ach­ter met de her­in­ne­rin­gen die niet meer de vas­te ijk­pun­ten zijn die het ooit waren geweest. Ze mag het dan niet begrij­pen, die nei­ging tot het opbiech­ten van gehei­men, ze komt gaan­de­weg wel tot de over­tui­ging dat ze er iets mee moet nu het een­maal gezegd is.

En nooit was iets gelo­gen is een beto­ve­rend mooie roman die op som­mi­ge momen­ten naar je strot grijpt en je op ande­re plek­ken doet glim­la­chen. Dit alles in een stijl die bij­zon­der weet te over­tui­gen. Een genot om te lezen ondanks de ver­schil­len­de wre­de tafe­re­len die de revue pas­se­ren. Soms tref je een roman die op de juis­te wij­ze invul­ling weet te geven aan een his­to­ri­sche peri­o­de zon­der te ver­wor­den tot een ‘opge­leukt’ geschie­de­nis­boek. Ellen Heij­me­rikx ver­dient alle lof dat het haar is gelukt om de alom­te­gen­woor­di­ge drei­ging onder de dic­ta­tuur van Fran­co te laten voe­len en tevens het ont­wrich­te leven te beschrij­ven van Jua­ni­ta nadat zij alleen ver­der moet zon­der haar met­ge­zelf Pepe. In meer­de­re opzich­ten een aanrader.

ennooitwasietsgelogen

Jua­ni­ta zit aan het sterf­bed van haar man Pepe, in een Neder­lands zie­ken­huis. In zijn laat­ste dagen ver­trouwt Pepe haar alles toe waar­over hij een leven lang gezwe­gen heeft. Zijn beken­te­nis opent Jua­ni­ta niet allen de ogen voor het ech­te ver­haal van Pepes jeugd tij­dens de wre­de Spaan­se dic­ta­tuur, maar dwingt haar ook naar haar eigen ver­le­den te kij­ken. De roman­tiek van hun eer­ste ont­moe­ting, het rei­zend the­a­ter­ge­zel­schap van haar ouders, de gedich­ten die Pepe schreef en de vader die hij zocht — alles komt in een ander licht te staan.

En nooit was iets gelogen
Ellen Heijmerikx
Uit­ge­ver Nieuw Amster­dam
ISBN 9789046818817


20150614–2

Omke­ring van feed­back loops: 

We zijn begon­nen! Gis­te­ren was de opdracht om dan ein­de­lijk na een week van voor­be­rei­ding voor de eer­ste keer de geko­zen acti­vi­teit uit te voe­ren. Een klei­ne stap zet­ten was al vol­doen­de want bewe­ging zet bewe­ging in gang. En daar ging het gis­ter om: een daad­wer­ke­lij­ke start maken.

De komen­de dagen staan in het teken van bestendiging.

Hoe zor­gen we ervoor dat we aan de gang blij­ven? Dat we iede­re dag opnieuw weten op te bren­gen om de acti­vi­teit uit te voe­ren. Via het Zen Habits plan heb­ben we gepro­beerd de omstan­dig­he­den en voor­waar­den zo gun­stig moge­lijk naar onze hand te zet­ten. Wat we nu gaan leren is wat we kun­nen doen bij tegen­slag of wan­neer de omstan­dig­he­den dus­da­nig ver­an­de­ren dat we moe­ten ingrij­pen om op sche­ma te blijven.

Waar we met­een last van gaan krij­gen nu we een­maal echt zijn begon­nen is om door te gaan. Gis­ter was er nog de opwin­ding omdat het nieuw was maar wat gaat ervoor zor­gen dat we het van­daag en mor­gen en over­mor­gen ook blij­ven doen? Als een van de eer­ste zaken waar we naar gaan kij­ken is terug­kop­pe­ling (feed­back). Leo Babau­ta haalt het voor­beeld aan van een ver­sla­ving aan ver­do­ven­de mid­de­len. Het gebruik ervan geeft posi­tie­ve terug­kop­pe­ling. Je voelt je relaxed en alle zor­gen ver­dwij­nen (tij­de­lijk). Is het mid­del een­maal uit­ge­werkt dan treedt er na ver­loop van tijd een depres­sief gevoel op. Het niet gebrui­ken geeft dus nega­tie­ve terugkoppeling.

Ver­ge­lij­ken we dit met het aan­le­ren van een nieu­we gewoon­te dan zien we iets der­ge­lijks maar dan omge­keerd. Stel je wil regel­ma­tig gaan hard­lo­pen. Dan zul je zeker in het begin nega­tie­ve terug­kop­pe­ling krij­gen tij­dens of na het lopen. Ver­moeid­heid, spier­pijn of ademhalingsproblemen.

Niet gaan hard­lo­pen voelt veel pret­ti­ger. Je kunt lek­ker tv kij­ken of inter­net­ten, maar in ieder geval iets doen wat je geen spier­pijn geeft of waar je niet moe van wordt.

Het is dus zaak deze kring­loop zoda­nig te rege­len dat we posi­tie­ve terug­kop­pe­ling krij­gen bij het uit­voe­ren van onze nieu­we gewoon­te en nega­tie­ve terug­kop­pe­ling wan­neer we aan uit­stel­len of afha­ken den­ken. Een posi­tie­ve terug­kop­pe­ling sti­mu­leert niet alleen dat we mak­ke­lij­ker de vol­gen­de dag opnieuw begin­nen, het zorgt er ook voor dat we niet alleen op door­zet­tings­ver­mo­gen pro­be­ren de ver­an­de­ring door te voe­ren. Dat is gedoemd te mislukken.

De erva­ring van Leo Babau­ta heeft hem geleerd dat het soci­aal maken van je nieu­we gewoon­te een krach­ti­ge posi­tie­ve terug­kop­pe­ling kan vor­men. Pro­beer dus (afhan­ke­lijk van wat je geko­zen hebt om als eer­ste aan te pak­ken) om het samen te doen met iemand anders of een groep van per­so­nen. Is er een fami­lie­lid of vriend waar­mee je de taak kunt uit­voe­ren? Mis­schien is er wel een ver­e­ni­ging in de buurt die iets ver­ge­lijk­baars orga­ni­seert. Zoek op inter­net naar een bege­lei­der of coach indien dat kan helpen.

Dit zal hoogst­waar­schijn­lijk wat tijd kos­ten om gere­geld te krij­gen, maar dat geeft niet. Zet het in ieder geval in werking.

Mocht het nu hele­maal niet luk­ken of is jouw ver­an­de­ring niet iets wat je kunt doen samen met iemand anders, ga dan na of je klei­ne (aan het eind van de dage­lijk­se taak) of gro­te­re (na een vol­le­di­ge week op rij) belo­nin­gen voor jezelf kunt verzinnen.

Hoe dan ook, zorg dat je het opneemt in je Zen Habits plan en streef ernaar om dit op kor­te ter­mijn voor elkaar te krij­gen. Zoals gezegd kan een aan­we­zi­ge posi­tie­ve terug­kop­pe­ling het ver­schil maken tus­sen door­gaan en stoppen.

Zelf ga ik voor een gezon­de fruit­hap iede­re dag dat het me lukt de strek­oe­fe­nin­gen uit te voe­ren, en na een vol­le­di­ge week mis­schien wel voor zoiets als een smoot­hie. Ik heb die din­gen nog nooit gedron­ken, laat staan gemaakt dus wie weet waar dat weer toe kan lei­den. En om mijn vor­de­rin­gen op één plek bij te hou­den heb ik er tevens een apar­te pagi­na voor aan­ge­maakt. Die is hier te vinden.

~ ~ ~

Ach­ter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fun­ding actie die Leo Babau­ta was gestart om zijn nieu­we boek Zen Habits – Mas­te­ring the Art of Chan­ge te finan­cie­ren. Eind mei 2015 viel het boek door de brie­ven­bus. Ik dacht het opzij te kun­nen leg­gen om er tij­dens de zomer­va­kan­tie in te beginnen.

Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eer­ste keer hele­maal door­ge­le­zen. De komen­de weken wil ik er regel­ma­tig over blog­gen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wij­ze mijn vor­de­rin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voor­ne­men publie­ke­lijk (vol­gens de Zen Habits metho­de erg belang­rijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te berei­ken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uit­da­ging uit de lijst van tien moge­lijk­he­den. Wees niet bang, het zijn slechts klei­ne ver­an­de­rin­gen om aller­eerst gevoel te krij­gen bij de metho­de zelf. Heb je een keu­ze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogs­erie gaan vol­gen en je vor­de­rin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over blog­gen en laat een link ach­ter naar je web­si­te. Hoe dan ook, veel ple­zier en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to wri­te this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babauta]


20150614–1

50books — jaar 2015 — vraag 24: 

Mor­gen (maan­dag dus) blog ik over En nooit was iets gelo­gen door Ellen Heij­me­rikx. Ik moet nog zo’n klei­ne zeven­tig blad­zij­des lezen van­daag en dat moet wel luk­ken. Nor­maal gespro­ken had ik het boek al uit wil­len heb­ben want ik vind het altijd wel fijn om het gele­ze­ne eerst mini­maal een dag of twee te kun­nen laten bezin­ken voor­dat ik erover blog. Maar ik ben zo slim geweest om voor­tij­dig in Zen Habits van Leo Babau­ta te beginnen.

Eigen­lijk had ik dit boek opzij gelegd om er tij­dens de zomer­va­kan­tie in te gaan lezen. Ik wist dat het een doe-boek was en dacht daar­om dat de vakan­tie­pe­ri­o­de wel een geschikt moment was om wat zaken die ik wil ver­an­de­ren aan te pak­ken. De nieuws­gie­rig­heid won het ech­ter van het ver­stand en voor ik het wist had ik het boek uit­ge­le­zen en er een serie dage­lijk­se blogs over geschre­ven (waar­mee ik trou­wens nog niet klaar ben). Zodoen­de is het boek van Heij­me­rikx er een beet­je bij ingeschoten.

Tege­lijk moet ik nu op zoek naar een ander boek wat ik in de zomer­va­kan­tie wil gaan lezen. Niet dat ik niks meer te lezen heb, maar ik vind het bij de vakan­tie­pret voor­af horen om iets spe­ci­aals op mijn lees­lijst te zet­ten waar ik naar kan uit­kij­ken. Zen Habits was zo’n boek maar ik heb tegen alle regels gezon­digd door niet het geduld te kun­nen opbren­gen tot het vakan­tie was.

Mis­schien wordt het weer eens tijd om de boe­ken van Pir­sig erbij te halen. Nor­maal gespro­ken lees ik ieder jaar om en om de twee boe­ken die hij geschre­ven heeft. Het afge­lo­pen jaar is dat er bij hoge uit­zon­de­ring niet van geko­men. Daar valt iets goed te maken.

En jij? Welk boek heb jij apart gelegd om er gedu­ren­de de zomer­pe­ri­o­de eens lek­ker de tijd voor te nemen?

Vraag 24:
Welk boek mag vol­gens jou niet ont­bre­ken op de #50books zomer­lees­lijst 2015?

Voor de die-hard onder ons die ook in 2013 al mee­de­den aan #50books zal deze vraag bekend in de oren klin­ken. Dat klopt. Ook toen vroeg ik in vraag 24 om maxi­maal één titel door te geven van een boek dat je van plan was in de zomer­pe­ri­o­de te gaan lezen. Niet meer, niet minder.

Alle inzen­din­gen heb ik toen hier ver­za­meld1.

En dat ga ik opnieuw doen met de inzen­din­gen die deze keer bin­nen komen. Dus ga net als twee jaar gele­den door je lijst van nog-te-lezen en kies er een­tje uit die je alvast opzij legt voor later en laat ons weten waar­om. Want wie weet maak je ande­ren ook enthou­si­ast om dat boek te gaan lezen. Ben je hele­maal bij met lezen (hoe krijg je dat voor elkaar?) en ligt er op dit moment niets meer op je te wach­ten ga dan toch eens na over welk boek je fan­tas­ti­sche din­gen gehoord of gele­zen hebt, maar dat je nog niet hebt gele­zen. Wel­licht is dat er een­tje om in de zomer mee te begin­nen. Hope­lijk komen er weer net zoveel enthou­si­as­te reac­ties bin­nen als in 2013. Ik kijk er naar uit!



  1. Strik­vraag voor dege­nen die in 2013 heb­ben mee­ge­daan: weet jij nog wat je des­tijds hebt door­ge­ge­ven? 

20150613

Yes, we can chan­ge. Today! 

Van­daag is het dan zover. We gaan voor de eer­ste keer de acti­vi­teit uit­voe­ren die we ons­zelf wil­len aan­le­ren als een nieu­we gewoon­te. Wan­neer de aan­lei­ding daar is die het begin vormt van je hart­slag (ba-PUM, ba-PUM, ba-PUM) en de her­in­ne­rin­gen die je hope­lijk hebt aan­ge­bracht je er ook nog eens op attent maken dat het tijd is ga je als het goed is van­zelf beginnen.

Hoe? Door gewoon­weg in bewe­ging te komen. Ver­zin een mini­ma­le han­de­ling die er voor zorgt dat je begint. Wil je met yoga begin­nen? Pak een kus­sen (dat al klaar ligt als her­in­ne­ring) en ga zit­ten. Wil je gaan wan­de­len? Trek je schoe­nen aan (die al klaar staan als her­in­ne­ring) en ga naar bui­ten. Wil je gaan schrij­ven? Open je dag­boek (dat al klaar ligt als her­in­ne­ring) en pak een pen.

Zorg ervoor dat die eer­ste han­de­ling zo mak­ke­lijk moge­lijk is. Dat is waar het om draait.

Voor mij bete­kent het dat ik gewoon een knie­bui­ging ga maken1. Van­uit die sim­pe­le oefe­ning ga ik dan ver­der. Doe ik nog een paar knie­bui­gin­gen of ga ik een ande­re oefe­ning doen? Ik hoef alleen maar op de prin­tout te kij­ken (die al klaar ligt als her­in­ne­ring) wat de oefe­nin­gen zijn waar­uit ik kan kie­zen. Het maakt alle­maal niet zo heel veel uit. Het voor­naams­te feit is dat ik ben begonnen.

Move­ment begets move­ment. I’ve found this out in eve­ry habit I’ve attemp­ted — when you get star­ted, con­ti­nuing is much easier. All you need to do is get moving.
[…]
Move­ment begets move­ment, so just take the smal­lest first step.
[p.37, Zen Habits, Leo Babauta]

Voor van­daag is het nog niet nodig om de vol­le­di­ge acti­vi­teit te vol­tooi­en die we ons voor­ge­no­men heb­ben. Het mag natuur­lijk wel. Beschouw dat je begon­nen bent als je suc­ces voor deze eerst dag. Schrijf dit op in je log­boek dat je van­af van­daag gaat bij­hou­den en plan in dat je het mor­gen opnieuw gaat pro­be­ren. Dit is het moment waar­op de ver­an­de­ring echt van start gaat. We spre­ken elkaar morgen!

Ach­ter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fun­ding actie die Leo Babau­ta was gestart om zijn nieu­we boek Zen Habits – Mas­te­ring the Art of Chan­ge te finan­cie­ren. Eind mei 2015 viel het boek door de brie­ven­bus. Ik dacht het opzij te kun­nen leg­gen om er tij­dens de zomer­va­kan­tie in te begin­nen. Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eer­ste keer hele­maal door­ge­le­zen. De komen­de weken wil ik er regel­ma­tig over blog­gen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wij­ze mijn vor­de­rin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voor­ne­men publie­ke­lijk (vol­gens de Zen Habits metho­de erg belang­rijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te berei­ken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uit­da­ging uit de lijst van tien moge­lijk­he­den. Wees niet bang, het zijn slechts klei­ne ver­an­de­rin­gen om aller­eerst gevoel te krij­gen bij de metho­de zelf. Heb je een keu­ze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogs­erie gaan vol­gen en je vor­de­rin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over blog­gen en laat een link ach­ter naar je web­si­te. Hoe dan ook, veel ple­zier en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to wri­te this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babauta]



  1. Ik moest wel een aan­pas­sing maken in mijn plan. In het week­end kom ik nor­maal gespro­ken niet ’s avonds thuis van kan­toor. Voor­na­me­lijk omdat ik er ’s och­tends niet naar toe ga. Daar­om heb ik voor de zater­dag sim­pel­weg het tijd­stip van 8 uur geko­zen om de oefe­nin­gen te doen, en op de zon­dag com­bi­neer ik het met mijn hard­loop­rond­je.