Reisje Rijssen

Voor de ver­an­de­ring kwam het zo maar eens uit dat we bei­den tege­lij­ker­tijd een paar daag­jes vrij had­den en dus ver­trok­ken Inge en ik naar Rijs­sen om gebruik te maken van een Bil­der­berg-bon die we nog kon­den ver­zil­ve­ren voor­dat de uiter­ste houd­baar­heids­da­tum over­schre­den zou zijn.

De omge­ving was er schit­te­rend. Heel wat kilo­me­ters heb­ben we al fiet­sends afge­legd door een wel­haast onein­dig natuur­ge­bied.

Maar zelfs het prach­tig­ste uit­zicht kan niet voor­ko­men dat je soms nood­ge­dwon­gen een sani­tai­re stop moet inlas­sen wan­neer de rust­plaat­sen te ver uit elkaar lig­gen (of wan­neer je iets vaker dan nood­za­ke­lijk de ver­keer­de afslag neemt).

Geluk­kig is er altijd wel iemand te vin­den die dan een oog­je in het zeil houdt.

~ ~ ~

Hongerige merel

De merel die zo druk bezig was geweest met tak­jes eer­der dit voor­jaar waren we uit het oog ver­lo­ren. Dit jaar zeker geen nest in onze coni­fe­ren maar hoogst­waar­schijn­lijk ergens ver­der­op in de straat. Tot­dat we ‘m de afge­lo­pen dagen toch weer zo af en toe in onze tuin zagen rond­schar­re­len op zoek naar voed­sel. Waar het nest was had­den we nog niet ont­dekt.

Tot van­daag. Luid gepiep bracht ons op het spoor. Een nest in onver­wach­te hoek mand. Ken­ne­lijk was het eer­ste nest niet gelukt of had de merel dit jaar geko­zen om het via de fran­se slag te doen. Hoe dan ook, wat nes­tel in een lege bloe­men­mand was vol­doen­de om een eitje in uit te broe­den.

Nu had het merel­jong hon­ger. Van­daar al dat gepiep. Maar moe­der merel was ner­gens te beken­nen.

Uit­ein­de­lijk heb­ben we maar wat nat voed­sel gemaakt en met een pin­cet­je naar bin­nen gepropt. Hope­lijk neemt moe­der natuur merel het van­af mor­gen weer over. Zoals het hoort.

~ ~ ~

Hond rijdt paard

Luel­la lek­ker aan de wan­del met haar paard Mis­ter.

 

En kijk wie we daar heb­ben: Lot­je met het eeu­wi­ge leven.

Nou voor­uit Lot­je, jij krijgt een lift naar huis.

 

~ ~ ~

Weekendje Oosterbeek

Soms moet je er een dagje/nachtje tus­sen­uit om de bat­te­rij wat te op te laden. Als je niet al te veel tijd hebt, dan is het han­dig om het dicht bij huis te zoe­ken. Wij ein­dig­den in Oos­ter­beek alwaar we een nacht­je in een hotel door­brach­ten en ein­de­lijk eens de omge­ving wat beter kon­den ver­ken­nen. Hele­maal uit­ge­rust waren we aan het eind van de zater­dag weer klaar voor een nieu­we werk­week.

~ ~ ~

Kusadasi

Weer terug in het Arn­hem­se na een relaxed week­je genie­ten van de zon in het Turk­se Kus­a­da­si.

We had­den voor een aar­dig prijs­je een leuk pen­si­on gevon­den niet zo ver van het cen­trum ver­wij­derd. En ook nog eens met een zwem­bad voor de deur. Geluk­kig was het aan een straat waar wei­nig tot geen ver­keer voor­bij kwam. Dus we kon­den er onge­stoord zwem­men.

Het pen­si­on werd gerund door moe­der en doch­ter die bei­den aller­vrien­de­lijkst waren. Het was hun twee­de sei­zoen nadat ze vorig jaar begon­nen waren toen ze kan­sen zagen met de groei van het toe­ris­me in hun regio. Vol­gens ons gaan ze het wel red­den.

Dit was het uit­zicht van­uit onze kamer rich­ting het cen­trum en de zee. Let voor­al op de (rus­ti­ge en voor­al lege) straat voor het hotel. Het over­dek­te gedeel­te is een plein­tje bij een klein win­kel­cen­trum. Van­we­ge de hit­te hing hier per­ma­ment zeil om voor wat ver­koe­ling te zor­gen.

Toen we later die avond terug­kwa­men van onze eer­ste wan­de­ling rich­ting het cen­trum zagen we tot onze ver­ba­zing dat nu alles over­dekt was. Dit was ter gele­gen­heid van de week­markt die de vol­gen­de och­tend zou plaats­vin­den.

Het plein bij de haven van Kus­a­da­si. Ook hier was het ondanks het hoog­sei­zoen nog steeds erg rus­tig. Veel toe­ris­ten zit­ten toch voor­al aan het strand bij hun all-in resorts net bui­ten de stad. Dat von­den wij pri­ma. Wij ont­lo­pen lie­ver de druk­te.

Je bent op vakan­tie en van­zelf­spre­kend maak je dan mooie foto’s van je vrien­din op loca­tie 🙂

En je vrien­din doet van­zelf­spre­kend het­zelf­de van haar vriend…

Tij­dens onze wan­de­lin­gen aan de kust heb­ben we ver­schil­len­de gro­te crui­se­sche­pen zien aan­me­ren met veel­al ame­ri­kaan­se toe­ris­ten aan boord.

Zelf had­den we ook wel zin om een boot­tocht­je te gaan maken. Niet op zo’n groot schip maar een­tje wat beter past bij ons bud­get. Het werd Yas­min Yacht. En een onver­ge­te­lij­ke erva­ring van­we­ge de uiterst gezel­li­ge sfeer aan boord van zowel onze mede­rei­zi­gers als de beman­ning.

Van­af dit loop­ge­deel­te kon­den we later op diver­se plaat­sen waar het boot­je halt hield een duik in het over­al hel­de­re water nemen.

Voor op het dek was plaats voor mooie vrou­wen. En de mooi­ste hoort bij mij.

Kus­a­da­si bij zons­on­der­gang van­uit onze hotel­ka­mer gezien. Later volg­de er een kor­te maar hef­ti­ge onweers­bui die net zo snel voor­bij was als dat ze zich aan­ge­diend had.

Ik ben zelf niet zo’n shop-a-holic, maar op vakan­tie heb ik er min­der moei­te mee om een aan­tal uren rond te slen­te­ren op deze bazaars. Zeker als ze over­dekt zijn en wat koe­ler dan bui­ten in de fel­le zon.

Dank­zij onze vriend (lin­ker­zij­de foto naast Inge) die we had­den leren ken­nen in het res­tau­rant Green Gar­den waar we van­af de eer­ste dag de rest van onze vakan­tie iede­re avond zijn gaan eten, kon­den we tegen een flink afge­prijsd bedrag twee schit­te­ren­de kle­den kopen. Ze lig­gen nu te pron­ken in de woon­ka­mer.

Green Gar­den dus. Op de eer­ste dag zijn we er ’s mid­dags iets gaan drin­ken. Als snel raak­ten we aan de praat met het per­so­neel omdat het op dat moment niet zo druk was. Ze waren zo vrien­de­lijk om gerech­ten voor ons te maken bui­ten de menu­kaart om.

Als tegen­pres­ta­tie zou Inge een keer­tje voor hen komen koken. Dat was de grap. Maar het is niet bij een grap geble­ven.

En ik kan alleen maar zeg­gen dat ieder­een van het per­so­neel daar­na een tijd­lang met smaak heeft zit­ten eten van dat­ge­ne wat Inge voor hen had bereid.

Het was dus erg jam­mer dat we na een week­je alweer afscheid moesten nemen. We heb­ben echt een bui­ten­ge­woon gast­vrije groep men­sen ont­moet in Kuşa­da­si. Hier gaan we zeker nog eens op bezoek.

~ ~ ~

Ruiterbewijs Luella

Gis­ter was het zover. Luel­la ging op voor haar rui­ter­be­wijs. En ik ging met haar mee.

Ze had had geen goed gevoel voor­af, maar toen ze een­maal begon met haar oefe­nin­gen ging het van­zelf.

 

Daar­na was het in span­ning afwach­ten op de uit­slag…

Maar het duur­de niet lang voor­dat het hoge woord eruit was: GESLAAGD!!

En nu komt ze regel­ma­tig met haar paard Mis­ter een bezoek­je bren­gen 🙂

~ ~ ~