20200617 — Microblogging

[9:57 PM] “The cam­paign, which is cal­l­ed “Stop Hate for Pro­fit,” is just the latest effort to hold Facebook accoun­ta­ble for how its plat­form ena­bles and even bene­fits from racism and mis­in­for­ma­ti­on.” => Civil rights orga­ni­za­ti­ons want adver­ti­sers to dump Facebook — vox

Bur­ger­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties in de VS ver­an­de­ren van tak­tiek. In plaats van nog lan­ger pro­be­ren door mid­del van dia­loog Mark Zuc­ker­berg te over­tui­gen van het feit dat zijn soci­al media plat­form con­se­quent racis­ti­sche en rechts-extre­me uit­la­tin­gen toe­laat, zijn ze een cam­pag­ne gestart om gro­te bedrij­ven over te halen te stop­pen met adver­te­ren op facebook. Of het suc­ces gaat heb­ben valt te bezien, maar dat het hard nodig is daar­van ben ik nog steeds over­tuigd getui­ge ook de uit­spraak van Ras­had Robin­son (Color of Chan­ge): “We have been con­ti­nu­al­ly dis­ap­poin­ted and stun­ned by Mark Zuckerberg’s com­mit­ment to pro­tec­ting whi­te supre­ma­cy, voter sup­pres­si­on and out­right lies on Facebook.”

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~

20200616 — Microblogging

[RT] @koryoinleiden: Won­der­ful essay by @Richardson_CW on the North Korean mono­li­thic lea­der­ship. => North Korea’s Kim dynasty: the making of a per­so­na­li­ty cult — the guar­di­an

Een boei­end arti­kel over hoe de levens­loop en uit­zon­der­lij­ke daden van de lei­ders van Noord-Korea wel­haast boven­men­se­lij­ke pro­por­ties krijgt in de offi­ci­ë­le geschied­schrij­ving die geen ruim­te over­laat voor eni­ge nuan­ce of kri­tiek. Hoe zou het zijn te leven in een land waar je van jongs af aan bestookt wordt met deze een­zij­di­ge infor­ma­tie? Aan­ge­stipt wordt dat de inwo­ners van Noord-Korea niet veel anders kun­nen dan mee­gaan in de alge­he­le ado­ra­tie voor de Kim-dynas­tie zelfs als ze door­heb­ben dat lang niet alles klopt.

[RT] @carolecadwalla: ‘You cre­a­te a big­ger sto­ry to pre­vent peo­p­le from tal­king about the real issues in the coun­try, so you have a com­ple­te­ly irre­le­vant fake deba­te about sym­bo­li­cally impor­tant things’ This about Orban. It’s a warning re Trump. It descri­bes Boris John­son => The Path to Auto­cra­cy — the atlan­tic

Depri­me­ren­de ana­ly­se hoe Vik­tor Orbán in Hon­ga­rij sys­te­ma­tisch de demo­cra­tie heeft weten te ont­man­te­len en er een auto­cra­tie voor in de plaats heeft gebracht. En de paral­le­len met Trump zijn onrust­ba­rend. Het schijnt dat Ste­ve Ban­non ooit Orbán geka­rak­te­ri­seerd heeft als “Trump befo­re Trump”. Gaat het in de VS daad­wer­ke­lijk dezelf­de kant op als in Hon­ga­rije en weet Trump een twee­de ter­mijn als pre­si­dent af te dwin­gen, met alle nega­tie­ve gevol­gen van­dien? Zo ja, dan weten we in ieder geval waar we moe­ten kij­ken om de ver­volg­ac­ties van Trump te kun­nen voor­spel­len.

[8:04 AM] Cen­suur door infor­ma­tie­over­daad… “De stort­vloed aan infor­ma­tie stu­ren ze [bewinds­lie­den] naar de Kamer met als ave­rechts effect dat Kamer­le­den het over­zicht ver­lie­zen.” => ‘Afre­ken­cul­tuur ver­lamt poli­tiek’ — nrc

Toen ik dit bericht voor­bij zag komen moest ik met­een weer den­ken aan wat ik gis­ter al geci­teerd had uit het boek Dit is geen pro­pa­gan­da van Peter Pome­rants­ev over de infor­ma­tie­over­daad die inge­zet wordt om de ander de mond te snoe­ren. Wat uit­ein­de­lijk schrij­nend is in de ana­ly­se door De Raad van Sta­te is de gecon­sta­teer­de “com­bi­na­tie van angst bij minis­te­ries en sco­rings­drift bij de Kamer” die “leidt tot een „afre­ken­cul­tuur”: een gif­ti­ge dyna­miek die ver­lam­mend en con­tra­pro­duc­tief werkt”. Wei­nig hoop­ge­vend.

[RT] @GraafmansP: Wel een inte­res­sant rij­tje, zeker voor de men­sen die vin­den dat onze eiken maar omge­zaagd moe­ten wor­den ivm de pro­ces­sie­rups, haal je dus gelijk het huis weg van nog 422 ande­re insec­ten, dier­tjes die het toch al moei­lijk heb­ben en die we o zo hard nodig heb­ben!!!

Wij heb­ben ook enke­le eiken in onze ach­ter­tuin staan en zo heel af en toe speelt ook de gedach­te door mijn hoofd om ze laten ver­wij­de­ren als ik weer zo’n nest eiken­pro­ces­sie­rup­sen zie. Maar nu weet ik beter. Alleen niet hoe ik me moet wape­nen tegen die ont­zet­tend irri­tan­te rot­rup­sen. De mezen zijn voor­als­nog in onder­tal om al die rup­sen op te vre­ten.

[12:03 PM] “The word ‘nos­tal­gia’, coi­n­ed in the 1600s by the Swiss phy­si­cian Johan­nes Hofer, is a port­man­teau of the Greek words nos­tos (‘return’) and algos (‘pain’), imply­ing that reflec­ti­ons on the past are shot through with suf­fe­ring.” => The bit­ters­weet made­lei­ne — aeon

Ik heb deze longread nog lang niet in z’n geheel gele­zen, maar werd getrig­gerd door de link naar het werk van Mar­cel Proust en de smaak van Peti­te Made­lei­nes bij de thee waar ik een klei­ne week gele­den over schreef naar aan­lei­ding van de stu­die­bij­een­komst Cul­tuur­we­ten­schap­pen. Wat ik er voor­als­nog van begrijp is dat het arti­kel die­per ingaat op de ont­staans­ge­schie­de­nis van nos­tal­gie en waar dit ver­lan­gen naar het ver­le­den van­daan komt, wat het met ons doet en wat voor con­no­ta­tie het heeft (gehad). En dat alles omdat de auteur zich schaamt voor een onli­ne pin­board waar ze aller­lei din­gen op vast­pint die haar doen her­in­ne­ren aan vroe­ger.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~

20200615 — Microblogging

[RT] @natashya_g: Maria Ressa’s voi­ce cracks as she addres­ses the media: To the Fili­pi­nos wat­ching, this is not just about Rap­pler or about us. This is about you. Becau­se free­dom of the press is the foun­da­ti­on of eve­ry sin­gle right you have as a Fili­pi­no citi­zen. #Defend­Press­Free­dom@mariaressa

Ik lees Dit is geen pro­pa­gan­da van Peter Pome­rants­ev. Deel 1 is geti­teld ‘Trol­len­ste­den’ en gaat die­per in op de vrij­heid van menings­ui­ting ver­sus cen­suur waar­bij de vol­gen­de vraag­stel­ling wordt onder­zocht: “Maar stel dat de mach­ti­gen van deze wereld ‘infor­ma­tie­over­daad’ gebrui­ken om nieu­we manie­ren te beden­ken om je te rin­ge­lo­ren, de ide­a­len van vrij­heid van menings­ui­ting omdraai­en om afwij­ken­de menin­gen te onder­druk­ken, ter­wijl ze altijd ano­niem genoeg blij­ven om het te kun­nen ont­ken­nen. Wat dan?”

In dit eer­ste deel maken we ken­nis met de Phi­li­pijn­se jour­na­list Maria Res­sa, de baas van de nieuws­web­si­te Rap­pler. Ik had niet eer­der van haar of de web­si­te gehoord. Ze wordt opge­voerd als een voor­beeld van hoe geco­ör­di­neer­de haat­cam­pag­nes (waar de con­nec­ties tus­sen sta­ten en meu­tes ondui­de­lijk blij­ven) afwij­ken­de stem­men op soci­a­le media con­ti­nu blij­ven inti­mi­de­ren, of hun repu­ta­tie onder­mij­nen, net zolang tot­dat ze zwij­gen of niet meer seri­eus geno­men wor­den.

Op de laat­ste blad­zij­de van dit eer­ste deel lezen we hoe Pome­rants­e­ve bij toe­val Maria Res­sa ont­moet in een hotel­lob­by naar haar enke­le maan­den niet te heb­ben gezien. Ze ver­telt dat de drei­ge­ment nog steeds blij­ven bin­nen­ko­men en dat ze was aan­ge­klaagd voor belas­ting­ont­dui­king. Weer enke­le maan­den later las hij dat ze gear­res­teerd werd voor cybersmaad wegens een stuk uit 2012.

Hier­voor is ze nu schul­dig bevon­den en van­daar de RT van een tweet die me anders nooit zou zijn opge­val­len. Op de site van Amne­sty Inter­na­ti­o­nal kun je meer lezen over deze zaak en hoe je pro­test kunt aan­te­ke­nen tegen deze gang van zaken. Want: “De wet op basis waar­van de aan­klach­ten zijn inge­diend stamt ook uit 2012, maar trad pas drie maan­den na de publi­ca­tie van het arti­kel in wer­king. De wet mag nooit met terug­wer­ken­de kracht wor­den toe­ge­past.” => Trek ver­oor­de­ling Fili­pijn­se jour­na­lis­ten in

Op de site van Amne­sty is ook een uit­ge­breid inter­view met Maria Res­sa te lezen waar­in ook de soci­a­le media ter­reur aan bod komt die haar al jaren het leven en wer­ken gro­ten­deels onmo­ge­lijk maakt => Hoe deze Fili­pijn­se jour­na­list een van de hon­derd invloed­rijk­ste men­sen ter wereld werd.

[RT] @DelpherNL: Van­af van­daag kun je #Delp­her ook tegen­ko­men op tele­vi­sie! Op @NPO1 en @NPO2 zal de komen­de weken deze com­mer­ci­al wor­den uit­ge­zon­den. Hier­bij alvast een voor­proef­je:

Recla­me voor de site Delpher.nl waar je onbe­perkt kunt gras­dui­nen in “de ori­gi­ne­le tek­sten uit meer dan ruim 1,7 mil­joen kran­ten, 7 mil­joen tijdschriftpagina’s en meer dan 900.000 boe­ken van de 15de tot de 21ste eeuw. In het totaal vindt u in Delp­her meer dan 100 mil­joen pagina’s en dit aan­bod zal de komen­de jaren alleen maar groei­en.”

[RT] @suzezij: In 2016 waar­schuw­den we al dat een fou­tie­ve fact-check van @nrc over sla­ver­nij zou inge­zet wor­den om de trans-Atlan­ti­sche sla­ver­nij te baga­tel­li­se­ren. In 2017 erken­de NRC in naschrift dat de check niet klop­te. Van­daag mis­bruikt Bau­det de chek alweer. => Hoe nep­ge­schie­de­nis het sla­ver­nij­ver­le­den tri­vi­a­li­seert — over­de­muur

@suzezij: Te veel men­sen lezen alleen het aan­toon­baar fou­tie­ve citaat dat Bau­det in zijn tweet citeert, zon­der het naschrift te lezen waar­in de check als onjuist wordt bestem­peld. Dus vol­gens mij is het hoog tijd, @nrc, om het arti­kel geheel offli­ne te halen.

NRC doet een fact­check in 2016 en komt tot de con­clu­sie dat de bewe­ring (in dit geval: ‘Meer Euro­pe­se sla­ven in Noord-Afri­ka dan zwar­te sla­ven in de VS’) waar is. Na publi­ca­tie volgt een inge­zon­den brief die een en ander weer­legt maar de fact­check blijft staan met dezelf­de con­clu­sie. Pas in decem­ber 2017 komt er een naschrift dat de con­clu­sie van de fact­check bij­ge­steld moet wor­den. De bewe­ring wordt nu geduid als onjuist.

Het pro­bleem is alleen dat er wel­is­waar in een extra kader uit­ge­legd wordt dat de fact­check aan­geeft dat de bewe­ring onjuist is (en dat dit ook tus­sen haak­jes aan de titel wordt toe­ge­voegd), maar dat het arti­kel als zoda­nig zon­der cor­rec­tie blijft staan. En dan kan dit han­dig gebruikt wor­den door die­ge­nen waar­voor de de oor­spron­ke­lij­ke con­clu­sie koren op de molen is om weer wat des­in­for­ma­tie te ver­sprei­den. Dan is die ‘fake media’ toch wel weer nut­tig als nieuws­bron. En zo blij­ven we bezig.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~

20200614 — Microblogging

Black Dra­wings, 1991/1992 — Mar­le­ne Dumas

[RT @wietekevanzeil] Mar­le­ne Dumas laat onze blik bewe­gen van groep naar indi­vi­du en terug. Oog voor Detail over onbe­wust en bewust oor­de­len => Dumas laat met haar Black Dra­wings zien hoe mak­ke­lijk we gene­ra­li­se­ren en details uit het oog ver­lie­zen — volks­krant

Wie­te­ke van Zeil haalt het werk van Mar­le­ne Dumas erbij om ons te wij­zen op twee psy­cho­lo­gi­sche auto­ma­tis­men:

  • Als we veel men­sen bij elkaar zien die een paar eigen­schap­pen gemeen heb­ben, zien we voor­al de groep.
  • Elke inter­pre­ta­tie van een gezichts­uit­druk­king zegt even­veel over jezelf als over die uit­druk­king.

Het werk stamt uit 1991, maar waar het ons mee con­fron­teert is nog steeds actu­eel.

[RT @BartFunnekotter] Ik zie dat #sla­ver­nij tren­ding is. Van har­te wil ik dit inter­view aan­be­ve­len, over de vijf­dui­zend­ja­ri­ge geschie­de­nis van dit ver­foei­lij­ke feno­meen. Dit gesprek was voor mij echt een eye­o­pe­ner. => Sla­ver­nij was er altijd – en over­al — nrc

Een inter­view door Bart Fun­ne­kot­ter met his­to­ri­cus Dick Har­ri­son, schrij­ver van een uit 1.800 pagina’s omvat­ten­de tri­lo­gie over sla­ver­nij door de eeu­wen heen waar­van nu een com­pac­te ver­sie is ver­sche­nen van slechts 704 pagina’s (De geschie­de­nis van de sla­ver­nij. Van Meso­po­ta­mië tot moder­ne men­sen­han­del).

Geschie­de­nis is het ver­tel­len van ver­ha­len, bena­drukt hij, en met die ver­ha­len con­stru­e­ren we een domi­nant beeld van het ver­le­den, een beeld waar­bij we ons com­for­ta­bel voe­len. „Heel lang ver­tel­den we elkaar hier in het wes­ten het ver­haal dat wij de bes­ten waren omdat we de wereld had­den ver­o­verd. Later waren we opnieuw de bes­ten, maar toen omdat we tij­dens het negen­tien­de-eeuw­se impe­ri­a­lis­me de sla­ver­nij in Afri­ka afschaf­ten. En nu zijn we de bes­ten omdat we zo goed zijn in het aan­bie­den van onze excu­ses. In alle geval­len zijn wij de mach­ti­gen.”

En wat min­stens zo belang­rijk is: de sla­ver­nij is niet voor­bij. “Vol­gens de Inter­na­ti­o­nal Labour Orga­ni­sa­ti­on (ILO) leven er nu twaalf tot vijf­tien mil­joen men­sen in sla­ver­nij, voor­na­me­lijk kin­de­ren en jon­ge vrou­wen. En dat zijn de men­sen van wie we het weten.” Meer pes­si­mis­ti­sche schat­ting geven aan dat het hier wel eens rond de hon­derd mil­joen men­sen betreft.

[RT @hansschnitzler] “We zijn Zoom­bies voor elkaar gewor­den. Het weegt op ons hart. De digi­ta­le scher­men die ooit onze reik­wijd­te ver­groot­ten, laten ons nu men­sen zien die we kwijt zijn.” Video­bel­len maakt ons wee­moe­dig, aldus Gian­piero Petri­glie­ri => ‘Bij digi­ta­le gesprek­ken mis je de sub­tie­le sig­na­len’ — nrc

De uni­ver­si­tair docent Gian­piero Petri­glie­ri was altijd al gewend aan video­bel­len voor­dat dit het eni­ge com­mu­ni­ca­tie­mid­del zou zijn wat we tot onze beschik­king heb­ben tij­dens de corona­cri­sis. Maar toch is hij nu aan het eind van een dag video­bel­len meer moe dan voor­heen. Hoe komt dat?

Zijn con­clu­sie: “ande­ren zien via videobelprogramma’s als Zoom doet ons extra besef­fen dat we niet bij elkaar kun­nen zijn. Het doet ons ver­lan­gen naar hoe het leven was. Naar écht con­tact. Dat geldt zeker voor video­bel­len met fami­lie en vrien­den, maar ook met collega’s. Er is een woord voor de psy­chisch belas­ten­de erva­ring van getart ver­lan­gen: rouw.”

[12:16 PM] “Het is niet over­dre­ven om te zeg­gen dat John­son nul op tien scoort.” => John­son is onbe­kwaam, dat blijkt nu — nrc

Alas­tair Camp­bell was tus­sen 1994 en 2003 woord­voer­der van toen­ma­lig pre­mier Tony Blair. Bij de uit­braak in de UK van het coro­na­vi­rus deel­de hij des­ge­vraagd een lijst­je met de hui­di­ge rege­ring John­son waar­in pun­ten ston­den ver­meld die in zijn ogen belang­rijk waren voor een dui­de­lij­ke com­mu­ni­ca­tie rich­ting de bevol­king. Ach­ter­af is het voor hem teleur­stel­lend te moe­ten con­clu­de­ren dat het “niet over­dre­ven [is] om te zeg­gen dat John­son nul op tien scoort. Ik denk dat Neder­lan­ders die dit lijst­je langs­lo­pen en hun eigen rege­ring ana­ly­se­ren, heel wat roy­a­ler zou­den zijn.”

[RT @simongerman600] The­re are count­less maps out the­re dis­sing the Mer­ca­tor pro­jec­ti­on (which is actu­al­ly use­ful in many ways). This here is howe­ver a novel way of visu­a­li­zing the dis­tor­ti­on of coun­try size that Mer­ca­tor pro­jec­ti­ons bring with them. Love it! Sour­ce: https://reddit.com/r/MapPorn/comments/9nl62b/animating_the_mercator_projection_to_the_true/

Ik ben dol op land­kaar­ten. En deze ani­ma­tie visu­a­li­seert heel mooi hoe de daad­wer­ke­lij­ke afme­tin­gen zijn van de lan­den op onze wereld­bol. Iets waar­aan de Mer­ca­tor pro­jec­tie geen recht doet en een heel mis­lei­dend beeld geeft wat lang niet bij ieder­een bekend is.
Ik ben benieuwd of Trump deze ‘Make Ame­ri­ca Small Again’ weet te waar­de­ren. “Fake map!”, zal waar­schijn­lijk zijn voor­spel­ba­re reac­tie zijn.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­text, ook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der.

~ ~ ~

20200613 — Microblogging

[10:30 AM] Een nest­je zwerf­kit­tens in de ach­ter­tuin onder de lau­rier…

De klei­ne zwerf­kat die we bij gebrek aan beter maar Frie­mel heb­ben genoemd had­den we gis­ter­och­tend voor het laatst gezien. Nor­maal gespro­ken volgt ze het­zelf­de patroon van de ande­re twee zwerf­kat­ten (Oscar en Emmy, broer en zus) die ’s och­tens en ’s avonds langs­ko­men voor een bak­je brok­jes. Inge dacht al aan het gemi­auw te horen dat ze op het punt stond te beval­len. Deze och­tend kwam ze trouw op het afge­spro­ken tijd­stip langs. Zon­der dik­ke buik. Maar waar ze kit­tens ter wereld had gebracht was ons een raad­sel. Na het ont­bijt bleef ze nog even wat staan klet­sen met Oscar en Emmy voor­dat ze weer omzich­tig naar ach­ter in de tuin liep. Na enig zoe­ken heb­ben we later op de och­tend de kraam­ka­mer (onder een gro­te lau­rier­struik) gevon­den ter­wijl moe­ders weer even de benen aan het strek­ken was.

[10:39 AM] “In forests, trees can com­mu­ni­ca­te warnings to one ano­ther in a net­work often refer­red to as the ‘Wood-Wide Web’. This is done through the under­ground net­works of ‘mycor­r­hi­zae’, which are con­nec­ti­ons bet­ween green plants and fun­gi.” => @mirias: Ik heb met veel ple­zier dit kal­me, iet­wat melan­cho­li­sche en toch hoop­vol­le essay van @shanefinanart gere­di­geerd. Nu te lezen bij @INCAmsterdam: => A Dif­fe­rent Kind of Grief: Learning to Love Our Net­works in a Time of Dis­con­nec­ti­on

Eerst maar even de inlei­ding van dit prach­ti­ge essay cite­ren:

Have you ever seen a place transformed beyond recognition? Maybe a local lake dried up, or a treasured tree blew down, leaving an empty space where there was once a landmark. Places change. Landscapes transform because of human intervention and events like extreme weather. Not every change needs to be a loss. But some changes are devastating. Why do we grieve for some losses, and not others? Why does it upset us when a stately local tree is cut down near, but not affect us when an area the size of Cyprus is deforested every year in the Amazon?

Het kan zijn dat ik momen­teel bevat­te­lijk ben voor het con­cept van ‘grie­ve’ en ‘loss’, ten­slot­te is het nog geen maand gele­den dat mijn vader kwam te over­lij­den, en wel­licht dat ik daar­om op de link van @mirias klik­te en begon te lezen ter­wijl ik dat anders niet had gedaan. Hoe dan ook, ik klik­te en begon te lezen. En werd mee­ge­no­men door de bedacht­za­me manier hoe dit essay is geschre­ven en het betoog is opge­bouwd. Het is een ‘longr­read’ en je moet er even voor gaan zit­ten om het op je gemak uit te lezen. Wat ik heb gedaan en zeer zeker nog eens ga doen want het raakt me zon­der dat ik pre­cies weet waar­om en wat ik er mee moet. Waar­schijn­lijk kom ik er nog op terug. Om af te slui­ten nog een stuk­je uit de inlei­ding:

All things that are lost were once connections. If someone is disconnected from their environment, they will not mourn its loss. The same is true with people who will not mourn the loss of other people that they do not feel a connection to. Grief happens because of lost connections. Connections formed together are networks.
So I propose a different kind of grief: grief for the network, grief for connection, grief for the links that bind one object to another, be they person, place, or thing. I will explore this different kind of grief here. To begin, I will introduce attachment to place.

[RT @_KarenHao] Amazon’s one-year mora­to­ri­um on poli­ce use of Rekog­ni­ti­on didn’t hap­pen over­night. It’s the cul­mi­na­ti­on of two years of figh­ting by researchers & civil rights activists—and the war is now­he­re near over. => The two-year fight to stop Ama­zon from sel­ling face recog­ni­ti­on to the poli­ce — MIT

Ik heb de ont­wik­ke­ling van gezichts­her­ken­ning niet op de voet gevolgd, maar wat ik ervan weet is dat de nauw­keu­rig­heid voor­al bij don­ker­ge­kleur­de per­so­nen (en dan spe­ci­fiek voor vrou­wen) niet echt den­de­rend is, met alle (nega­tie­ve) gevol­gen van dien omdat gezichts­her­ken­ning gekop­peld is aan algo­rit­mes die er nog een schep­je (raci­a­le) voor­in­ge­no­men­heid aan toe­voe­gen. Kort­om, een gevaar­lij­ke goed­je in de han­den van de Ame­ri­kaan­se poli­tie indien ze er onvoor­waar­de­lijk van­uit gaan dat het z’n werk doet. In alle opwin­ding na de dood van Geor­ge Floyd en de aan­hou­den­de pro­tes­ten tegen racis­me en dis­cri­mi­na­tie is het goed te zien dat de bedrij­ven die de soft­wa­re gezichts­her­ken­ning leve­ren (zoals Ama­zon, Micro­soft en IBM) beslo­ten heb­ben om de ban­den met de poli­tie en over­heid wat terug te schroe­ven en te wer­ken aan de tekort­ko­min­gen die deze soft­wa­re zo dis­cu­ta­bel maakt.

[RT @kajleers] Peter Mid­den­dorp gaat het gewoon weer doen: over heden­daags fas­cis­me schrij­ven, in plaats van zwij­gen. Hul­de. => O ja, dacht ik, zo klinkt fas­cis­ti­sche taal — volks­krant

Als je in de media (en op soci­al media) het beest­je bij de fas­cis­ti­sche naam noemt dan krijg je al gauw een heel kwaai­ge­meen­te over je heen die in het meest gun­sti­ge geval niet met je eens zijn en daar zo hun rede­nen voor heb­ben, maar veel vaker zijn het bedrei­gin­gen aan je adres die er toe moe­ten lei­den dat je maar beter je mond houdt of althans het label ‘fas­cis­me’ niet meer gebruikt voor hen waar het wel dege­lijk voor van toe­pas­sing is. Dit is het ver­haal van Peter Mid­den­dorp die beslo­ten heeft om weer gewoon te gaan benoe­men wat fas­cis­tisch is.

[RT @BartFunnekotter] Genu­an­ceerd stuk van @BasKromhout over wat die beel­den voor de mees­te men­sen zijn: deco­ra­tie van de open­ba­re ruim­te #Beel­den­storm => Die hel­den op sok­kels staan eigen­lijk in het ver­geet­boek — nrc

Indien onder­zoek uit­wijst dat het groot­ste deel van de Neder­land­se bevol­king niet echt his­to­risch onder­legd is en bij­voor­beeld geen idee heeft wie Jan Pie­ters­zoon Coen is, in hoe­ver­re kun je dan zeg­gen dat de stand­beel­den van deze per­so­nen bij­dra­gen aan een racis­tisch mens­beeld? Zou­den er niet ande­re manie­ren zijn te beden­ken om deze stand­beel­den aan (of in) te pas­sen in plaats van ze neer te halen? Moei­lij­ke dis­cus­sie maar belang­rijk genoeg om te voe­ren.

[RT @jordyclemens] Mis­schien wel de minst beken­de uni­ver­si­teits­stad van Neder­land… Maar wel met één van de meest inno­va­tie­ve uni­ver­si­tei­ten van ons land! => De ver­stop­te parel van Heer­len? Dat is de Open Uni­ver­si­teit — de lim­bur­ger

Wat recla­me voor de Open Uni­ver­si­teit. Moet kun­nen toch?

[RT @NRC_Boeken] ‘Het Wes­ten leunt als een bejaar­de man ‘ach­ter­over in een luie stoel, aan een infuus met iets lek­kers, ter­wijl op de ach­ter­grond een ide­o­lo­gi­sche Gre­a­test Hits tape draait uit zijn wil­de jeugd.’ => De pure deca­den­tie van het ‘bejaar­de’ Ame­ri­ka en Euro­pa — nrc

Recen­sie door Sjoerd de Jong van The Deca­dent Soci­e­ty — How we beca­me the vic­tims of our own suc­cess door Ross Dout­hat. Slot­con­clu­sie: “Wat moet je met een boek dat nu al lijkt te zijn inge­haald, als een kind dat door de eigen Zeit­geist is opge­ge­ten Eén obser­va­tie staat over­eind: Dout­hats som­be­re pei­ling van een die­pe Ame­ri­kaan­se malai­se, die nodig moet wor­den door­bro­ken. Ver­moe­de­lijk vreest hij dat het hui­di­ge oproer strandt in een nieu­we impas­se of zelfs in anar­chie. The Deca­dent Soci­e­ty is een prik­ke­len­de con­ser­va­tie­ve over­pein­zing over een maat­schap­pij die aan de gren­zen van zijn groei is geko­men; een­tje die nu eens niet uit­mondt in bore­a­lis­me of stand­be­wus­te nos­tal­gie naar een audi­ën­tie bij Pla­to. Maar ook een die, zoals dat gaat met hap­kla­re dia­gno­ses, snel ver­teert.”

[RT @Sheilalaka] Zeld­zaam als een veld­leeu­we­rik is het kind dat nog leest. Column Tom­my Wie­rin­ga => Sla­gerse­ro­tiek — nrc

De jeugd leest steeds min­der. En zeker de jon­gens. De cij­fers zijn alar­me­rend, maar de nood­zaak tot actie schijnt niet aan­we­zig te zijn en dat is iets waar Tom­my Wie­rin­ga zich terecht kwaad over maakt. En ik met hem.

[RT @mirias] Goed inter­view met Thijs Lijs­ter, met daar­in een inte­res­sant citaat van Wal­ter Ben­ja­min: ‘Elk docu­ment van cul­tuur is ook een docu­ment van bar­ba­rij.’ => Kunst voert ons naar de rand van het den­ken — trouw

The monu­ment — Joep van Lies­hout

Inter­view met cul­tuur­fi­lo­soof Thijs Lijs­ter naar aan­lei­ding van de Maand van de Filo­so­fie met als the­ma ‘Het uur van de waar­heid’. Lijs­ter gaat in op de func­tie van kunst. “Kunst kan ons wereld­beeld doen kan­te­len, maar ons ook wij­zen op de grens van het den­ken”. Hij gebruikt onder ande­re het beeld ‘The monu­ment’ van Joep van Lies­hout als voor­beeld. In plaats van het door­snee beeld van een held op paard, zien we hier hoe ‘de held’ door geweld zijn tegen­stan­ders neer­slaat. Lijs­ter: “Het werkt als een soort lens: het zet alle ande­re rui­ter­beel­den in een ander licht. […] Van Lies­hout geeft een draai aan dat klas­sie­ke beeld en toont die­zelf­de held in al zijn bar­ba­rij. Ach­ter elk rui­ter­beeld gaat heel wat geweld schuil, laat hij hier­mee zien.”

Kunst is een manier om je eigen waarheid vast te (laten) leggen?
“Dat kan het zijn, maar dat is maar één van de manieren waarop kunst zich tot waarheid verhoudt. Kunst toont ook een waarheidsbeleving die voorbijgaat aan menselijke keuzes: ze kan ons laten voelen dat er meer is dan de realiteit die wij in woorden kunnen vatten. Op die manier kan het kunstwerk ons ook een andere waarheid tonen.”

[RT @HenkdeLigt] In het nieu­we #pen­si­oen­stel­sel wor­den de uit­ke­rin­gen meer afhan­ke­lijk van de beurs­koer­sen. Krij­gen we dan ook meer te zeg­gen over de beleg­gin­gen? Die moe­ten #duur­za­mer, zodat ons pen­si­oen straks niet in fos­sie­le rook opgaat. => Akkoord over nieuw pen­si­oen­stel­sel, mees­te pen­si­oe­nen in 2021 niet omlaag — nos (Zie ook: Fos­sie­le inves­te­rin­gen van pen­si­oen­fond­sen ver­zwa­ren eco­no­mi­sche klap — duur­zaam-beleg­gen)

We krij­gen een nieuw pen­si­oen­stel­sel. Moe­ten we daar blij mee zijn? De uit­ke­ring wordt afhan­ke­lijk van de resul­ta­ten die de beleg­gers voor ons weten te beha­len. Toen ik dat hoor­de op het nieuws werd ik daar niet met­een vro­lijk van. Wat nu als ze er een zooi­tje van maken? Wie is daar dan ver­ant­woor­de­lijk voor? Maar er speelt nog iets anders. Wordt het niet tijd dat ze duur­zaam gaan beleg­gen?

[RT @dewaremerijn] Ik vond dit wel mooi van Simon Scha­ma.

De beel­den­storm opnieuw. Je ont­komt er niet aan. Dit­maal een citaat van de his­to­ri­cus Simon Scha­ma waar ik me ook wel in kan vin­den. Het feit dat een stand­beeld er staat geeft er al een bepaal­de gewich­tig­heid aan. Men heeft er ooit voor geko­zen om deze per­soon eruit te lich­ten als zijn­de belang­rijk. Dat is het begin­punt. De toon is dan al gezet.

[RT @MetropolisM] Het oppoet­sen en het weg­poet­sen van het ver­le­den — het Wes­ten is er goed in. Hel­een Debeuc­ke­lae­re over Brus­sel, een kolo­ni­a­le stad, gete­kend door Leo­pold II. Hoe het voor­al de inwo­ners uit de Afri­kaan­se dias­po­ra zijn die zijn erfe­nis met zich dra­gen. => Ruim­tes her­in­ne­ren, onze licha­men ook — metro­po­lis m

Omdat we momen­teel bij de Ori­ën­ta­tie­cur­sus Cul­tuur­we­ten­schap­pen ook lezen over Leo­pold II in het boek De dui­ze­ling­wek­ken­de jaren door Phi­lipp Blom. Leo­pold II had in 1885 een stuk Con­go ter groot­te van Euro­pa weten te bemach­ti­gen (als pri­vé­be­zit) en heeft ver­vol­gens de loka­le bevol­king op een onvoor­stel­baar wre­de manier mis­bruikt om de han­del van ivoor en rub­ber te rea­li­se­ren. ‘Onge­veer tien mil­joen oor­spron­ke­lij­ke inwo­ners van Con­go kwa­men om tij­dens Leo­polds bewind. Ze wer­den ver­moord, ver­minkt, of ze ver­hon­ger­den. Het was de groot­ste geno­ci­de die de wereld ooit had gekend. De inkom­sten van deze moord­zuch­ti­ge onder­ne­ming finan­ci­eer­den ook de ein­de­lo­ze uit­brei­din­gen en reno­va­ties van het konink­lijk paleis in Laken, een uit­ge­strekt park met archi­tec­to­ni­sche fol­lies, een pro­me­na­de aan zee in Oos­ten­de, een tri­bu­ne voor de favo­rie­te ren­baan van de koning, een golf­baan en zijn favo­rie­te pres­ti­ge­pro­ject, een tri­omf­boog van monu­men­ta­le afme­tin­gen waar­op zijn pres­ta­ties wer­den her­dacht.’ [p.135]

Hel­een Debeuc­ke­lae­re schrijft in Metro­po­lis over de stad Brus­sel waar het kolo­ni­a­le ver­le­den zo preg­nant aan­we­zig is en wat dat bete­kent voor de inwo­ners die een band heb­ben met de voor­ma­li­ge kolo­nie.

Afrikanen hebben niet de luxe om kolonialisme te vergeten. We belichamen, meer dan ons lief is, het levende archief ervan. En we maken het, soms meer dan ons lief is, onszelf eigen. We dragen wax, een stof geïmporteerd door het westen uit de Indonesische kolonie, als harnas tegen assimilatie, om onze trots en verbinding met het continent te tonen. We spreken koloniale talen, maar maken er een nieuwe taal van. Pidgin, patois of ‘straattaal’. Alles zodat we elkaar kunnen begrijpen, zonder hoorbaar te zijn voor anderen.

~ ~ ~

Geluk­kig heb­ben we de tweets nog…

De (re)tweets die ik plaats op Twit­ter zet ik, aan­ge­vuld met wat con­textook hier neer omdat ooit Twit­ter zal ver­dwij­nen maar waar­schijn­lijk nog veel eer­der ik zelf voor de zoveel­ste keer mijn account ver­wij­der. 

~ ~ ~