50books – Vraag 50

Deze blogpost is deel 50 van 50 in de serie 50books - 2013

Het is me gelukt! Wat niemand (nou vooruit, ikzelf dan toch) voor mogelijk had gehouden heb ik volbracht. Een jaar lang elke week een boek-gerelateerde vraag posten. Als inspiratie voor andere bloggers om er een mooie blogpost over te schrijven. Voor mezelf om rustig alle ingezonden antwoorden door te nemen en af te zetten tegen mijn eigen opvatting bij elke vraag.

Nu is het alleen bij dat laatste niet helemaal gegaan zoals ik vooraf had verwacht en aangegeven (er moet tenslotte wat te zeuren zijn). Ook zelf was ik van plan om elke week een blogpost te schrijven als invulling bij mijn eigen vraag. Ik hoopte dat het mij zou lukken om de vraag zodanig te stellen dat het niet meteen duidelijk zou zijn wat ik er zelf van zou vinden. Misschien is me dat wel gelukt (niet altijd, dat geef ik toe), maar ik ben er niet aan toe gekomen om er vervolgens zelf op terug te komen. Alleen op de eerste zes vragen ben ik ingegaan. Daarna is het gestopt. Maar ik heb nog steeds het plan om deze belofte na te komen (zei hij vol zelfvertrouwen).

Terug naar nu. De vijftigste vraag! Wat gaat het worden? Eerlijk gezegd verzin ik pas elke week op de zondagochtend (gewoonlijk tijdens het beluisteren van de #popmeditatie door @stevengort zoals ook nu (momenteel speelt Arvo Pärth; Für Alina)) een nieuwe vraag. Heel incidenteel schrijf ik een blogvraag in ‘het vooruit’. In de aanloop naar de vijftigste vraag heb ik een hoogst enkele keer een vraag die ik verzon opzij gelegd voor de dag van vandaag, maar evenzovele keren heb ik ‘m alsnog gebruikt. Omdat ik dacht dat de juiste vraag voor deze speciale gelegenheid zich toch wel tijdig zou aandienen. En dat is ook zo.

Een week of twee geleden kreeg ik het idee om de laatste vraag te combineren met het gegeven dat een aantal #50books volgers het wel leuk zouden vinden wanneer ik volgend jaar zou doorgaan met nieuwe vragen. Daar moest ik over nadenken. Niet omdat ik geen vragen meer zou weten te verzinnen. Niet omdat ik op de zondagochtend liever uitslaap of iets anders zou willen doen met mijn vrije tijd. Nee, ik heb het juist als heel erg leuk ervaren om dit elke week te kunnen doen. En ben elke keer weer blij wanneer bloggers de moeite nemen om een reactieblog te schrijven. Het is eerder dat ik niet zo van de tradities ben. Van het uitmelken van een goed idee. Vijftig vragen zouden het zijn. Dan werkt het bij mij zo dat het dan ook bij vijftig vragen moet blijven.

Maar dat wil niet zeggen dat het initiatief daarmee tot een einde komt. Waarom niet het stokje op een natuurlijke wijze overdragen? Door de laatste vraag zodanig te stellen dat deze het startpunt op een ander blog kan zijn voor een nieuwe reeks van vragen. Waar ik dan zelf ook aan kan gaan meedoen. En voor mijn eigen blog weer met iets nieuws kan komen. Dat is dus het plan wat de afgelopen dagen steeds meer vorm kreeg. Het is mijn hoop dat door de laatste vraag er op minimaal één blog, maar misschien wel op meerdere, doorgegaan wordt met het wekelijks (of welke regelmatige frequentie dan ook) posten van een boek-gerelateerde vraag.

Mocht het er om welke reden niet van komen, dan nog zal dat geen afbreuk doen aan het bijzondere jaar wat ik heb gehad met deze #50books vragen. Ik dank jullie allemaal met het meedoen en de oorspronkelijke invulling die jullie elke keer weer gaven. Bij deze alvast heel fijne kerstdagen en een uiterst prettige jaarwisseling. Laten we wensen dat we volgend jaar op een andere plek elkaar zullen ontmoeten rondom een nieuwe set van #50books vragen!

Vraag 50:
Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

~ ~ ~

50books – Vraag 49

Deze blogpost is deel 49 van 50 in de serie 50books - 2013

Vraag 49! Nu gaat het opeens toch wel heel erg snel richting het einde van deze in een opwelling geboren actie die me het hele jaar veel voldoening heeft gegeven. Voor volgende week heb ik een mooie afsluiting in gedachten maar voor vandaag wil ik stil staan bij het fenomeen van de boekbloggers.

Eerder deze week plaatste ons aller bekende Elja van de wekelijkse #blogpraat twitterchat een artikel over nicheblogging op de site van Frankwatching. De prikkelende stelling van haar verhaal is dat bedrijfblogs meer contact zouden moeten zoeken met (privé)bloggers die heel specifiek een bepaalde doelgroep bedienen. Natuurlijk gaat het dan om díe doelgroep waarin het bedrijf ook is geïnteresseerd maar ogenschijnlijk veel meer moeite moet doen om deze te bereiken dan wel vast te houden. Waarom niet een samenwerkingsverband gezocht wat voor beiden alleen maar voordeel oplevert?

Elja haalt ook het voorbeeld van de boekbloggers aan (en heeft o.a. een link opgenomen naar mijn blogpagina over alle activiteiten rondom ‘Een perfecte dag voor literatuur‘, waarvoor oneindig dank!) en schrijft er het volgende over:

Een blog hoeft geen duizenden lezers per dag te hebben om interessant te zijn. Soms is een gericht en trouw bereik de beste manier om je producten onder de aandacht te brengen. Ik weet niet hoeveel bezoekers ze heeft, maar het blog van boekenliefhebster Iris ziet er prachtig uit en wordt fanatiek bijgehouden – in het Engels. Dat dit effect heeft onder een doelgroep, blijkt wel uit het feit dat ze recensie-exemplaren opgestuurd krijgt.
Steeds meer uitgevers zien in dat boekenbloggers met trouwe lezersgroepen waardevol zijn. En die waarde ligt in oprecht enthousiasme van lezers. Leden van online leesclubs die worden onthaald op recensie-exemplaren, beursbezoeken en lezingen: dat is precies wat boekenfans leuk vinden.

Vandaag heb ik een bespreking geplaatst over het boek ‘De gestolen kinderen’, door Gerardo Soto y Koelemeijer. Het is alweer mijn zesde bijdrage aan de boekbloggersclub ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Eerder schreef ik ook (on)regelmatig blogposts over boeken die ik gelezen had of nog aan het lezen was. Maar nu zit er meer structuur in. Iedere maand twee boeken (met december als uitzondering door er drie onder de aandacht te brengen) die besproken worden. En ja, deze boeken krijg ik gratis toegestuurd door de uitgever. Niet dat het mij verplicht tot alleen maar een positieve recensie. Ik voel me vrij mijn mening te geven over het gelezene, hoe deze ook uitvalt. Alleen ben ik niet zo van het afkraken. Of een negatieve benadering. Voorop staat dat ik altijd respect heb voor de inspanning die een auteur heeft moeten leveren om zijn of haar verhaal uitgewerkt en uitgegeven te krijgen. Meestal ga ik op zoek naar een invalshoek die recht doet aan het boek. Het moet nogal heel slecht (in alle opzichten zijn) wil ik er niets uit kunnen halen wat positief voor het voetlicht gebracht kan worden.

Eerlijk gezegd doe ik het vooral voor mezelf. Tegelijkertijd hoop ik echter ook dat de bezoekers van mijn blog een oordeel kunnen vellen of het besproken boek iets voor hen is. Of hoe zij misschien hun mening kunnen verrijken met de informatie die ik verschaf. Of is dit ijdele hoop? Worden boekbloggers wel gelezen maar baseren de boekliefhebbers hun voorkeur voor nieuw aan te schaffen boeken toch voornamelijk op de informatie die zij verkrijgen via de uitgeverij en/of de krant en tv? Zeg maar de ‘officiële’ kanalen.

Hoe zit dat met jullie? Volgen jullie specifieke boekbloggers en zo ja, welke dan? En nemen jullie hun besprekingen serieus in overweging tijdens de aanschaf van nieuwe boeken? Dat is waar ik deze week benieuwd naar ben. Waarbij een stuk eigenbelang deze keer niet vreemd is. Graag wil ik weten hoe ik me als boekblogger verder kan ontwikkelen zodat mijn besprekingen niet alleen voor mezelf interessant zijn om terug te lezen.

Vraag 49:
Denk je ook dat boekbloggers een belangrijke(re) rol kunnen spelen in het promoten van een boek? En heb je daar nog tips voor?

~ ~ ~

50books – Vraag 48

Deze blogpost is deel 48 van 50 in de serie 50books - 2013

We naderen het einde van de 50 vragen. Vandaag nummer 48. Nog steeds heb ik geen moeite om een nieuwe vraag te verzinnen. Eerder is het de tijd die me soms ontbreekt om er een fatsoenlijk inleidend blogje bij te verzinnen. Deze week is het ook nog eens de ruimte die me parten speelt. Het huis staat op z’n kop door een kleine verbouwing die momenteel gaande is. De zolderverdieping is zowat geheel leeggehaald in verband met de inrichting van een compleet nieuwe slaapkamer. En die spullen moeten toch ergens blijven al die tijd.

Dus zit ik hier op een provisorisch vrijgemaakt plekje op mijn laptop te tikken aan een nieuwe #50books vraag terwijl ik eerder mijn boekbespreking voor #eenperfectedagvoorliteratuur heb geschreven. Maar ach, het is allemaal van tijdelijke aard en voor een goed doel. En het gaf me ook nog eens de inspiratie voor de vraag van vandaag.

Bij het opruimen van de zolder kwam ik namelijk enkele dozen vol boeken tegen waarvan ik wel wist dat ze daar stonden, maar niet meer precies wat er nu eigenlijk in zat. Met toch wel iets van een soort misplaatste nieuwsgierigheid (tenslotte had ik zelf de boeken erin gestopt) opende ik de eerste doos. Het was een doos vol met voornamelijk atlassen. De volgende doos herbergde studieboeken van verschillende cursussen die ik ooit gevolgd heb. Ook in de volgende dozen zaten bijna allemaal non-fictie boeken. Slechts in een enkel geval zat er een roman tussen.

Natuurlijk heeft me dit weer uren gekost (die ik eigenlijk aan andere zaken had moeten besteden…). Elke doos opnieuw kwam ik weer boeken tegen waarvan ik vergeten was dat ik ze had. En moest ik ze vanzelfsprekend doorbladeren, besnuffelen of gedeeltelijk lezen. Wat me ook duidelijk werd is dat ik deze boeken veroordeeld had tot een kwijnend bestaan achter de schotten op zolder waar niemand meer wist van hun bestaan. Ik! Als zogenaamd boekliefhebber! Shame on me.

Ik heb me voorgenomen dat deze boeken na de verbouwing niet meer teruggaan naar boven. Òf ze krijgen een plaats in de boekenkast, òf ik ga ze verkopen danwel weggeven. Maar ik ga geen boeken meer in een doos stoppen en opbergen. Boeken horen in het zicht te staan zodat ze potentiële lezers kunnen verleiden om hen open te slaan en zich in hen te verliezen. Ze verdienen het om op een plek te staan waar ze tot hun recht komen. Alleen dan lopen ze de kans gelezen te worden. Wat tenslotte hun bestaansrecht vormt.

Vraag 48:
Hebben jullie nog boeken ergens opgeborgen in dozen? Zo ja, waarom?

vraag48

~ ~ ~

50books – Vraag 47

Deze blogpost is deel 47 van 50 in de serie 50books - 2013

Halverwege 2010 begon in NRC een serie besprekingen van vijftien boeken die gezien werden als (de) belangrijk(st)e non-fictie van dit bijna voorbije decennium: De Oogst 2001-2010. Optimistisch begon ik aan mijn eigen blogproject om zelf ook elk geselecteerd boek te bespreken. Op het verkeerde been gezet door mijn nogal verwrongen zelfbeeld ging ik ervan uit dat ik de meeste boeken al wel had gelezen. How wrong could I be…

Deze week kwam NRC met een lijstje van 50 fictie boeken van de laatste vijf jaar die men gelezen moest hebben. Het idee was ‘gepikt’ (of, zoals ik ooit bij Philips hoorde, ‘proudly found elsewhere’) van de site Flavorwire.com waar men spreekt over 50 Books That Define the Past Five Years in Literature. NRC heeft de lijst uit Flavorwire niet in zijn geheel overgenomen, maar zelf een lijst opgesteld van 25 Nederlandse en 25 vertaalde romans (zowel prijswinnaars als ten onrechte ondergesneeuwde parels), en stelt daarbij ook nog eens de vraag: hoeveel van deze boeken heeft u gelezen?

Nu wil ik deze vraag niet integraal overnemen. Ook gezien mijn vorige deceptie bij De Oogst over 2001-2010 ben ik wat huiverig geworden voor mijn eigen score. Toch heb ik wel het idee (zie je hoe hardleers ik ben en wat voor dik bord ik voor mijn hoofd heb) dat een aantal van de boeken uit het NRC lijstje door mij gelezen zijn. Maar dat terzijde.

Het gaat mij hier om iets anders. Nu het einde van opnieuw een kalenderjaar in zicht komt, gaan we binnenkort weer overspoeld worden met de zogenaamde jaaroverzichten. Lijstjes (ja, het woord alleen al doet me gruwelen) met gebeurtenissen die op hun eigen vlak vanwege verschillende redenen opzienbarend waren. Een soort hersenspoeling voor ons collectieve geheugen. Ieder jaar opnieuw merk ik bij mezelf een toenemende weerzin tegen deze plichtmatige opsomming van hoogte- en dieptepunten. Het hoeft van mij niet. Ik sla ze dus allemaal netjes over.

Maar van boekenlijstjes kan ik maar geen genoeg krijgen. Altijd weer word ik er naartoe getrokken en neem ik het rijtje titels met belangstelling door. Af en toe (vooruit, laat ik eens eerlijk wezen) een zelfvoldane glimlach op mijn gezicht wanneer ik er eentje gelezen heb, doch veel meer op zoek naar nieuwe titels die me op een of andere manier aanspreken. Waarvan ik me afvraag waarom ik er nog nooit aan toe ben gekomen om ze te lezen. Vol goede bedoelingen zet ik ze vervolgens op mijn almaar groeiende lijst van nog te lezen boeken. Vaak besluit ik ze ook nog eens meteen te bestellen. En ga over tot de orde van de dag.

Vraag 47:
Welke boek(en) uit de NRC lijst heb je nog niet gelezen maar ga je zeker binnenkort alsnog lezen (oftewel: waarom maken we onszelf gek met een almaar groeiende lijst van ‘nog te lezen’ boeken)?

~ ~ ~

50books – Vraag 46

Deze blogpost is deel 46 van 50 in de serie 50books - 2013

Momenteel ben ik helemaal in de ban van een boek waar één van de verhaallijnen zich in de kantlijn van het geschrevene afspeelt. De roman Ship of Theseus geschreven door V.M. Straka (de vraag is of boek en schrijver ooit hebben bestaan) wordt namelijk geleverd volgepropt met briefjes, ansichtkaarten, servetjes met aantekeningen en wat nog meer. En verder staan op werkelijk elke pagina opmerkingen in de marges. Veelal reacties op de tekst van Straka, maar ook reacties op de reacties zelf. Want ze zijn door twee personen geschreven. Een man en vrouw waarvan ik (ondertussen ben ik ergens tot bladzijde 150 gevorderd) niet echt weet wie ze zijn en wat hun bedoelingen zijn.

Het fascinerende aan dit boek is dat je aldus een verhaal in wordt getrokken dat zich voor je gevoel buiten het tastbare boek afspeelt. Je gaat je afvragen wie die twee personen zijn die zo geobseerd zijn door deze roman waar ze zoveel tijd in steken om het tot op de laatste komma te ontleden op aanwijzingen die zouden kunnen onthullen wie V.M. Straka was. Maar wat ook op elke bladzijde duidelijker wordt is dat de twee zich onvermijdelijk tot elkaar aangetrokken voelen. En dat ze beiden al flink door het leven getekend zijn wat de toenadering moeilijk zoniet bijna onmogelijk maakt.

Ik moet bekennen dat ik geraakt ben door hun aarzelende liefdesgeschiedenis die als zodanig maar niet op gang wil komen, ondanks dat ik bij lange na nog niet weet hoe het uit gaat pakken. Er zit zoveel wanhopig vragen naar aandacht in dat je er wel door geraakt moet worden. Tenminste, dat durf ik inmiddels wel te zeggen sinds ik eerder uit de kast ben gekomen als een fucking romanticus.

En dat brengt me bij de vraag van vandaag. Welke onweerstaanbare lovestories hebben jullie ooit gelezen die iedereen eigenlijk zou moeten lezen? Omdat ze, wel… zo onweerstaanbaar zijn. Hartverscheurend mooi. Teder. Aangrijpend. Waar ze elkaar wel vinden. Of jammer genoeg niet terwijl het voor iedereen duidelijk is dat ze bij elkaar horen. Waar je ze bij hun schouders zou willen pakken, door elkaar schudden en dan samen in een kamer opsluiten waar ze niet uit mogen voordat ze het hebben gezegd. Tegen elkaar terwijl ze elkaar recht in de ogen kijken. Ik hou van jou. Jij bent de enige. Altijd geweest. Zulke verhalen dus.

Vraag 46:
Welke liefdesgeschiedenis(sen) heb je ooit gelezen die je iedereen zou willen aanraden ook te lezen?

~ ~ ~

50books – Vraag 45

Deze blogpost is deel 45 van 50 in de serie 50books - 2013

Het is inmiddels traditie geworden. Iets waar ik elk jaar weer naar uitkijk: mijn jaarlijkse verdieping in twee boeken die ik herlees en herlees zonder ze ooit helemaal echt te doorgronden. Ik denk dat ze te moeilijk voor me zijn. De vele filosofische uitweidingen gaan me nog steeds boven de pet hoewel ik er bij iedere herlezing weer ietsje meer van denk te begrijpen. Maar het verhaal kan ik wel volgen. Steeds beter. En het grijpt me vreemd genoeg steeds meer aan hoewel ik natuurlijk allang weet hoe het zich ontwikkelt en hoe het gaat eindigen. Het kan niet anders dat we een band hebben opgebouwd door de jaren heen.

Benieuwd geworden naar welke boeken het zijn? Voor de aandachtige #50bookvolger zal het geen verrassing zijn omdat ik ze al eerder heb aangehaald: ‘Zen, and the art of motorcycle maintenance’, en later is daar ‘Lila’ van dezelfde auteur Robert M. Pirsig bijgekomen. Meestal lees ik in de zomerperiode ‘Zen’ en bewaar ik ‘Lila’ voor de donkere dagen. Heel soms draai ik het om of lees ik ze kort na elkaar. Maar elk jaar lees ik er minimaal eentje. Ik kan niet meer zonder.

Een boek missen als je het uit hebt – dat is de mooiste liefdesverklaring aan een roman. Je bent betoverd geraakt door de taal van een schrijver, door zijn verhaal, de personages en de verwikkelingen in hun levens, door bepaalde scènes, je bent er lang mee bezig geweest, ook in de uren dat je niet las. Dan is het voorbij. Je herleest het begin, je herleest misschien nog een enkele scène. Maar het is voorbij, en je mist het boek dat dagenlang bij je is geweest, waar je naar terugkeerde zodra dat mogelijk was.
Dit is een effect dat alleen een roman op mij kan hebben.

Ik las het in ‘Wat alleen de roman kan zeggen’ van Oek de Jong, een boek dat we voor de bloggersleesclub ‘Een perfecte dag voor literatuur’ moesten recenseren (zie hier het resultaat). En ik merkte dat ik hardop instemde met deze constatering. Ja, ik ben verliefd geworden op ‘Zen’ en ‘Lila’. Zoals ik op zoveel meer boeken verliefd ben geworden. Ik heb een groot hart en dan kan dat.

Een stukje verder schrijft Oek de Jong: ‘De indruk die een kunstwerk maakt, wordt niet altijd maar wel dikwijls mede bepaald door de tijd die je eraan geeft.’ De tijd die je investeert in een kunstwerk bepaalt de impact. Lezen duurt het langst, is de conclusie. En dan is het ineens logisch dat moeilijke boeken die hun geheimen niet meteen prijsgeven uiteindelijk ook vaak de meeste impact hebben. Want het zijn bij uitstek de boeken die je nog eens oppakt om opnieuw te lezen. Omdat er altijd dat gevoel is dat je het niet allemaal begrepen hebt. Dat er altijd wat nieuws te ontdekken valt.

Nogmaals Oek de Jong (over ‘Ulysses’ van James Joyce):

In plaats van het een moeilijk boek te noemen zou je ook kunnen zeggen: het is zo veelomvattend, het heeft zoveel te bieden, het is zo complex, het is zo bijna per zin geestig en scherpzinnig, het is zo virtuoos geschreven dat geen mens het in één keer kan bevatten. En waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?

Inderdaad. Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten? Wat is er nu niet teleurstellender dan een verhaal dat zich meteen helemaal prijsgeeft? Waar bij eerste lezing alles gezegd is wat er gezegd moest worden? Er geen enkele diepere laag valt te bespeuren. Rechtoe rechtaan als de reclametekst op een pak hagelslag. Hapklare brokken in haastige tijden. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik blijf altijd met een kater achter wanneer ik zo’n eendimensionaal boek heb gelezen. Geef mij maar een tekst waar ik me in het begin niet comfortabel bij voel. Dat ik continu het idee heb iets te missen. Iets over het hoofd zie. Heerlijk! Het prikkelt me om me er in vast te bijten. Op zoek te gaan naar de voor mij verborgen lagen. Lezen is tenslotte ook werken, niet alleen ontspanning. Althans, zo ervaar ik het.

En jij? Wil jij uitgedaagd worden? Of sla je een boek geërgerd dicht wanneer het te moeilijk lijkt? Heb je geen zin om mee te gaan in de zoektocht die de auteur met zoveel moeite voor jou heeft uitgestippeld? Zie je het misschien wel als flauwekul, intellectuele borstklopperij wat niets met een goed verhaal van doen heeft. Niets mis mee, natuurlijk. Ieder van ons heeft een eigen opvatting over wat lezen met hen doet en hoe ze het ervaren. Daarom ben ik ook elke week weer opnieuw zo benieuwd naar jullie invulling van de opgeworpen vraag. Succes met de vijfenveertigste!

Vraag 45:
Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?

~ ~ ~