Een perfecte dag voor literatuur

Groenendijk Girls

Deze blog­post is deel 43 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur

Home

Het was Eer­ste Kerst­dag 2016. De dvd-box van Game of Thro­nes lag pro­mi­nent naast de TV. We maak­ten ons klaar voor een dag­je bin­ge-wat­chen. Vorig jaar waren we voor ons doen gebrui­ke­lijk laat aan­ge­haakt bij deze serie en rond de jaar­wis­se­ling had­den we de eer­ste vijf sei­zoe­nen al ach­ter de rug. Lees ver­der

Broederliefde

Deze blog­post is deel 42 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur
roccoandhisbrothers

uit: Roc­co e i suoi fra­tel­li (1960) — Luchi­no Vis­con­ti

Soms lees ik een boek waar­in vanal­les voor­bij komt maar waar één sce­ne blijft naprut­te­len in mijn hoofd en dat al het ande­re gelei­de­lijk naar de ach­ter­grond brengt. Vaak hoeft dat niet eens een onder­werp te zijn dat de schrij­ver nadruk­ke­lijk in zijn roman heeft ver­werkt. Lees ver­der

De waarheid of de werkelijkheid? Maakt het uit?

Deze blog­post is deel 40 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur
blueeyes

Soms kom ik haar nog wel eens tegen. De vrouw van mijn dro­men. De vrouw ìn mijn dro­men. Ze is in geen enkel opzicht anders dan toen ik haar voor de eer­ste, en eni­ge keer zag zoals ik haar nog nooit had gezien. Lang gele­den. Zo lang gele­den dat ik me elke keer wan­neer ik haar weer zie rea­li­seer Lees ver­der

Wat we (denken te) zien (en te horen, en te voelen, en te ruiken, en te denken) als we lezen

Deze blog­post is deel 39 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur
mwc-logo

Waar denk je aan?’ is een vraag die me regel­ma­tig gesteld wordt als ik weer eens voor me uit zit te sta­ren. Ik moet het ant­woord dan meest­al schul­dig blij­ven want het is eer­der dat ik bewe­gen­de beel­den voor me zie dan dat ik aan iets spe­ci­fieks denk. Voor mijn gees­tes­oog spe­len zich hele scene’s Lees ver­der

De man in mijn leesstoel

Deze blog­post is deel 37 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur
leesplek1

Voor­dat ik vakan­tie had was de man al een paar keer mijn werk­ka­mer bin­nen­ge­lo­pen. Zon­der iets te zeg­gen had hij plaats­ge­no­men in mijn lees­stoel bij het raam waar ik hem pas na een tijd­je opmerk­te. Hij leek relaxed, had een flau­we glim­lach om zijn mond en keek afwe­zig naar de sta­pel boe­ken Lees ver­der