Series: Eric & Sofie

Kill & Rush! — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 8 van 14 in de serie Eric & Sofie

Het moei­lijkst is om zon­der te spet­te­ren dode­lij­ke mes­ste­ken toe te bren­gen. De gege­ven tijd is ook een uit­da­ging. Slechts enke­le minu­ten heb je de tijd. Dat is dan ook met­een de kick.
‘Kill & Rush!’
Groot con­trast met zijn zorg­vul­dig geplan­de moord­par­tij­en ‘aan huis’.

Hij kijkt de vrouw recht in haar ogen. Die staan wijd open. Onder zijn hand voelt hij de nat­te warm­te van haar tong. Tan­den pogen in zijn hand­palm te bij­ten, maar krij­gen geen grip. Ze spar­telt met haar benen.

Blijf lezen →

In het Fantasierijk — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 7 van 14 in de serie Eric & Sofie

Ik kijk tegen het ach­ter­hoofd van mijn ont­voer­der. We zit­ten in een auto. De man ach­ter het stuur. Ikzelf op de ach­ter­bank.
Er is iets over m’n mond geplakt. Is hij bang dat ik anders ga gil­len?

De man draait zich om en kijkt me door­drin­gend aan voor­dat hij zijn blik weer op de weg richt.
Begint hij nu ook nog te pra­ten tegen mij? Ja hoor, wat een eikel. Dui­de­lijk een steek­je los. Wat je eer­der bij mij zou ver­wach­ten.
Even oplet­ten wat hij zegt.

“…dacht zeker de dans te ont­sprin­gen, of niet soms!? Maar ik zag je wel zit­ten in de hoek van de kamer. Tot nu toe wijst er nog geen enkel spoor naar mij, en dan zou ik nu een oog­ge­tui­ge over het hoofd zien? Ik dacht het niet, man­ne­tje. Jij gaat mooi mee, en dan zal ik eens kij­ken wat ik met je ga doen.”

Het zal wel. Ver­wacht hij nu dat ik iets terug ga zeg­gen? Zou ook zon­der die tape over mijn mond bij­zon­der zijn geweest.
Breng me nu maar gewoon terug naar huis. Als­of ik iets zou ver­klap­pen. Thuis wacht iemand die me de komen­de tijd hard nodig zal heb­ben. Meer dan anders, ben ik bang.

Blijf lezen →

Experimenten — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 6 van 14 in de serie Eric & Sofie

Van­uit de hoog­te ziet ze zich­zelf lig­gen op een wit­te ope­ra­tie­ta­fel. Een fel­le lamp beschijnt haar in een laken gehul­de naak­te lichaam. In de hoe­ken van de kamer die aan haar blik ont­trok­ken zijn lijkt iemand te zijn. Geluid als van zwa­re adem­ha­ling. Een deur gaat open. Er valt don­ker­te naar bin­nen. Niet te zien is wie er de ruim­te ver­laat. Wan­neer de deur dicht­valt komt het laken tot leven. Het krijgt meer volu­me en dreigt haar gaan­de­weg te ver­stik­ken. Dood­se kil­te trekt in haar lijf. Alles om haar heen is nat. Lang­zaam zakt ze weg in een die­pe
Om met een schok wak­ker te wor­den.
Het besef van blind­heid. Eer­der dan de rea­li­teit van de blind­doek. En de hand­boei­en.

Blijf lezen →

Weerloos — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 5 van 14 in de serie Eric & Sofie

De aar­ze­ling was zicht­baar. Stond op z’n gezicht te lezen. De gehe­ven hand met het mes tril­de licht. Zou hij toe­ste­ken?
De jach­ti­ge muziek zwol aan.
En ging abrupt over in het feest­ge­druis van De Top­pers. Tijd voor com­mer­ci­als.

Geeu­wend stond de vrouw op en rek­te zich uit. Onder­wijl keek ze door het raam naar bui­ten. Of eigen­lijk, bewon­der­de ze haar sil­hou­et. Zou er iemand nu voor­bij lopen en haar zo zien staan? Ze hoop­te het, want ze was trots op haar lichaam.
Lang­zaam liep ze naar haar man en fluis­ter­de hem iets in het oor. Gaf hem een kus op de mond.

Blijf lezen →

Voer voor psychologen — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 4 van 14 in de serie Eric & Sofie

[04:00 uur] Git­zwart water klotst tegen geslo­ten sluis­deu­ren. Dode vis­sen heb­ben een tij­de­lij­ke rust­plaats gevon­den en dei­nen op hun zij zacht­jes daar waar de stro­ming geen vat op hen heeft. Her en der dek­ken dik­ke vlok­ken schuim de erg­ste troep toe. Mis­se­lijk­ma­ken­de put­lucht voor­ziet het gehe­le tafe­reel van een bij­pas­send aro­ma.

Blijf lezen →

Schatje — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 3 van 14 in de serie Eric & Sofie

Een stuip­trek­king die door heel z’n lijf golft doet Eric met een schok ont­wa­ken. Het voel­de als­of hij een trap­tree mis­te. Eén tree die­per te gaan ter­wijl je denkt dat je de bega­ne grond hebt bereikt. De illu­sie dat de bodem onder je van­daan wordt getrok­ken. Gedes­o­ri­ën­teerd tast hij met bei­de han­den om zich heen. Z’n lin­ker vindt de ver­trouw­de koel­te van een mes, rechts stuit hij op de warm­te van een lichaam. Hij ver­schuift een stuk­je naar links, grijpt het mes bij het hand­vat en heft z’n arm omhoog. Klaar om toe te ste­ken. Z’n ogen begin­nen gewend te raken aan de duis­ter­nis.

Blijf lezen →