Series: Zen Habits - Leo Babauta

Alles is uniek en van voorbijgaande aard

Deze blog­post is deel 17 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Alles is nieuw voor zolang het duurt schreef ik in 2012. Het was naar aan­lei­ding van de weke­lijk­se #wot (Wri­te On Thurs­day) waar ik onre­gel­ma­tig invul­ling aan gaf. Dit­maal was het woord ‘nieuw’ wat mij inspi­reer­de tot de gedach­te dat alles altijd nieuw is.

Ik gebruik­te het voor­beeld van mijn nieu­we auto. Wel­is­waar was het een twee­de­hands­je, maar voor mij was ie nieuw. Ook was de auto al ontel­ba­re keren nieuw geweest. Nieuw uit de fabriek. Nieuw op trans­port. Nieuw in de show­room. Nieuw bij de nieu­we eige­naar. Nieuw als twee­de­hands. Je begrijpt wat ik bedoel.

Blijf lezen →

Foutje, bedankt!

Deze blog­post is deel 16 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Hele­maal ver­ge­ten een smoot­hie te halen of te maken van­daag. Het was de belo­ning die ik mezelf in het voor­uit­zicht had gesteld indien ik een vol­le­di­ge week zon­der onder­bre­kin­gen mijn geko­zen acti­vi­teit zou uit­voe­ren1. Dat is won­der­baar­lijk mak­ke­lijk gelukt. Elke avond voor­dat ik ga dou­chen begin ik eerst aan de rek-en strek­oe­fe­nin­gen. Op de mees­te dagen ook nog eens lan­ger dan de voor­ge­schre­ven twee minu­ten.


  1. Mijn plan­ning en vor­de­rin­gen zijn hier te vol­gen. 

Blijf lezen →

Oefenen onder dwang

Deze blog­post is deel 15 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Eve­ry habit see­ms to come with unbid­den urges to pro­cras­ti­na­te on the habit.
[p.60, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Deze avond was ik voor de zes­de dag op rij bezig met mijn rek- en strek­oe­fe­nin­gen. Aan­ge­ko­men bij oefe­ning 6 (ga naar deze pagi­na, scroll dan naar bene­den om zelf te zien wat ik daar­mee bedoel) zag ik een puist­je op mijn lin­ker­bo­ven­been. Net zoals het figuur­tje op de illu­stra­tie (waar­voor je dus echt even naar die bewus­te pagi­na moet gaan) zat ik in een kor­te broek van­daar dat het puist­je luid en dui­de­lijk te zien was. Het schreeuw­de om uit­ge­kne­pen te wor­den maar ik had mijn han­den vol (om te zien waar­mee is het toch raad­zaam naar de pagi­na te gaan waar een over­zicht is te vin­den van de oefe­nin­gen die ik elke dag tot een goed ein­de pro­beer te bren­gen) zodat dit niet zou gaan luk­ken zon­der de oefe­ning te onder­bre­ken.

Blijf lezen →

Het zijn niet de resultaten die tellen

Deze blog­post is deel 14 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Nadat alle spee­ches, pro­duct­pre­sen­ta­ties en team­buil­ding spel­le­tjes ach­ter de rug waren werd het buf­fet geo­pend en storm­den we met z’n allen naar de bar. Het was op onze ein­de­jaars­bij­een­komst en hier­na zou de kerst­va­kan­tie begin­nen. De stem­ming en de alco­hol zat er met­een goed in.

Na twee bier­tjes nam ik plaats in de rij voor iets te eten. Ik raak­te aan de praat met een col­le­ga van de afde­ling Ver­koop die me op mijn buik wees. Het smaakt je goed zo te zien, merk­te hij op. In een reflex trok ik m’n schou­ders naar ach­ter en m’n buik in. Nee, sta­mel­de ik. Het komt door m’n zwak­ke rug. Wan­neer ik moe ben dan ga ik wat onder­uit han­gen. En wie is er nu niet moe na zo’n jaar als wij ach­ter de rug heb­ben, zo ratel­de ik maar door en wees hem ter­loops maar nadruk­ke­lijk op alle lek­ke­re hap­jes die uit­ge­stald ston­den. Zelf nam ik genoe­gen met wei­nig en at daar nog niet de helft van op.

Blijf lezen →

Weg met die idealen!

Deze blog­post is deel 13 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

In het dorp waar ik opgroei­de was een klei­ne sport­zaak waar ik altijd mijn voet­bal­spul­len kocht. Op een dag was ik er met een vriend­je die een nieuw trai­nings­pak nodig had en ter­wijl hij in het pas­hok­je was zag ik een pos­ter han­gen van twee vrou­wen die aan judo deden. Bij een van hen hing het jas­je half open zodat ik zicht had op een gedeel­te van haar blo­te borst. Het deed mijn jon­gens­hart enke­le sla­gen ver­ge­ten.

Blijf lezen →

Spiegeltje, spiegeltje

Deze blog­post is deel 12 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Eind okto­ber 2014 liep ik mijn eer­ste hal­ve mara­thon. Bin­nen de mij­zelf opge­leg­de doel­stel­ling van maxi­maal 2 uur. Ik ben ervan over­tuigd dat ik deze duur­loop aan me voor­bij had laten gaan was ik er niet over gaan blog­gen. De twee weken er voor­af­gaan­de zat ik name­lijk voor mijn werk in Cluj (Roe­me­nië) en had amper tijd om te trai­nen. Maar ik had mijn plan­nen al open­baar gemaakt en veel enthou­si­as­te reac­ties gekre­gen zodat ik voor mijn gevoel het niet kon maken om te ver­za­ken. Ik zou aan de start ver­schij­nen en de race uit­lo­pen.

Blijf lezen →