Geef niet toe aan de verleiding

Van­daag zat de dvd-box van Game of Thrones bij de post. Ein­delijk is nu ook seizoen 7 voor ons beschik­baar. We had­den de serie als hard­core fans natu­urlijk al veel eerder kun­nen down­load­en of met een tijdelijk abon­nement op HBO kun­nen kijken, maar omdat we ooit met dvd’s begonnen zijn gaan we daar nu net­jes mee door. En als ik het goed begri­jp dan vol­gt er hier­na nog een laat­ste seizoen en dan is het over voor wat betre­ft de tv-serie.

Ik ben op een gegeven moment ook de boeken van George R.R. Mar­tin gaan lezen, maar daarmee lig ik hopeloos achter. Door (de voor­berei­din­gen voor) de ver­huiz­ing had ik er steeds min­der tijd voor en toen we een­maal een klein beet­je geset­teld waren zat­en veel van mijn boeken nog steeds in dozen ver­pakt. Onlangs heb ik ze gevon­den en staan ze weer in de boekenkast op mijn kamer. Miss­chien dat ik er bin­nenko­rt weer in verder ga.

Toen Inge de dvd-box zag liggen was ik even bang dat ze al meteen deze avond de eerste aflev­er­ing wilde afspe­len. Haar ken­nende zou het daar niet bij bli­jven. Toen ze het tussen neus en lip­pen opperde hield ik echter de boot af. Hoeveel zin ik ook heb om nu zelf te ervaren hoe het verder gaat, mijn hoofd staat er nog niet naar. Onlangs heb ik op het werk een andere func­tie gekre­gen en in die over­gang gaat veel tijd zit­ten. Dit gecom­bi­neerd met een directe col­le­ga die ons gaat ver­lat­en en een nieuwe man­ag­er die ingew­erkt moet wor­den maakt dat ik het momenteel wat drukker heb dan nor­maal.

Wat mij betre­ft houden we dus de span­ning erin tot­dat de ker­st­vakantie is aange­bro­ken. Dan vind ik het pri­ma om een aan­tal aflev­erin­gen achter elka­ar te kijken. Want dat is het gevaar dat ik nu zie wan­neer we niet aan de ver­lei­d­ing kun­nen weer­staan om met de eerste aflev­er­ing te begin­nen. Iedereen weet hoe dat afloopt. Met een cliffhang­er. Zodat je automa­tisch door­gaat met de vol­gende aflev­er­ing. Enzovoorts. Je bent gevan­gen in een binge-watch­ing cirkel.

Toe­val­lig las ik er afgelopen week­end over in Irrestible van Adam Atler:

Assum­ing you enjoy the show, if you obey the struc­ture of the episodes laid out by the writ­ers, you’ll strug­gle to escape the binge-view­ing process. What you can do instead, though, is to short-cir­cuit the cliffhang­ers either before they’re intro­duced or after they’re resolved.
[p.288]

Met andere woor­den, stop met kijken op het moment dat de cliffhang­er zich aan­di­ent (meestal zie je die wel aankomen), of ga door met de vol­gende aflev­er­ing om te zien hoe de cliffhang­er in elka­ar zit en stop dan. Zo is het iet­sjes makke­lijk­er om uit de binge-watch­ing cirkel te stap­pen.

Maar vooral­snog wil ik de kat niet op het spek binden. Het lijkt me ver­standi­ger om voor­lop­ig hele­maal niet te begin­nen om te voorkomen dat ondanks alle goede bedoelin­gen en tips we ergens mid­den in de nacht gefrus­treerd alsnog moeten stop­pen met kijken omdat ’s ocht­ends vroeg de wekker onver­bid­delijk een nieuwe werkdag aankondigt.

~ ~ ~

Regelmatig bloggen ‘to increase my odds of happiness’

Eén van de boeken waarin ik al eerder begonnen was en die ik heb teruggevon­den in de ver­huis­dozen is Irre­sistible — Why we can’t stop check­ing, scrolling, click­ing and watch­ing, door Adam Alter. Ik was bli­jven hangen in het hoofd­stuk over  stellen van doe­len, en hoe dat tegen­wo­ordig is doorges­la­gen in een lev­en­shoud­ing die negatieve effecten heeft.

Er wordt een citaat aange­haald van Oliv­er Burke­man, een gedrag­son­der­zoek­er:

When you approach life as a sequence of mile­stones to be achieved, you exist “in a state of near-con­tin­u­ous fail­ure.” Almost all the time, by def­i­n­i­tion, you’re not at the place you’ve defined as embody­ing accom­plish­ments or suc­cess. And should you get there, you’ll find you’ve lost the very thing that gave you a sense of pur­pose — so you’ll for­mu­late a new goal and start again.
[p.117]

Een voor­beeld dat aange­haald wordt is het gebruik van stap­pen­tellers. Iedere dag ben je bezig om het aan­tal stap­pen te realis­eren dat je jezelf als doel hebt gesteld. Dat zorgt voor (onbe­wuste) span­ning die je con­tinu met je mee­draagt. Haal je het aan­tal op een bepaalde dag, dan geeft dat miss­chien een kort­stondig geluks­gevoel maar tegelijk­er­ti­jd is het doel weggevallen waar­voor je al die moeite hebt gedaan. Er zit niets anders op dan jezelf een nieuw doel stellen. Waar­door de cyclus opnieuw begint.

Beter is het, althans vol­gens deze filosofie, om een sys­teem te intro­duc­eren. Ga niet op jacht naar een (wel­haast onmo­gelijk te realis­eren) doel in de toekomst, maar intro­duceer een sys­teem of rou­tine in je lev­en:

[…] some­thing you do on a reg­u­lar basis that increas­es your odds of hap­pi­ness in the long run.
[p.117]

Deze uit­spraak komt van Scott Adams, de bedenker en teke­naar van de strip Dil­bert en ik kan me daar wel in vin­den, hoewel ik ook denk dat je moet oppassen met dat ‘some­thing you do’. Voor je het weet vul je het in op een manier die bewust of onbe­wust ook weer tot stress lei­dt. Want zo las ik op de pagina’s ervoor over de USRSA (the Unit­ed States Run­ning Streak Asso­ci­a­tion).

De leden van deze club fanatieke hard­lop­ers hebben één ding gemeen­schap­pelijk: ze proberen alle­maal iedere dag een stuk te gaan hard­lopen. Is dat een doel (probeer nooit een dag te verza­k­en en werk zodoende aan een reeks van weken, maan­den of jaren toe zon­der onder­brek­ing) of een sys­teem (je doet iets op een regel­matige basis dat bij­draagt aan je geluks­gevoel)?

Toen ik de ervarin­gen van de hard­lop­ers las, viel me de vergelijk­ing met het iedere dag bloggen ini­ti­atief op waar ik lang gele­den aan heb meegedaan, maar al na twee maan­den ben afge­haakt. Enerz­i­jds begon de druk om iedere dag opnieuw iets te posten ver­lam­mend te werken (bij mij in ieder geval), ter­wi­jl tegelijk­er­ti­jd het bezig zijn met een zoveel­ste blog­post en zo een steeds lan­gere reeks op te bouwen een fijn gevoel gaf (opnieuw, zo was het bij mij).

Om de zoveel tijd begin ik er daarom weer aan, aan dat iedere dag bloggen. Van­wege het tweede aspect. Het lekker bezig zijn met iedere dag even een moment voor mezelf te pakken en wat van me af te schri­jven. Dat ik op die manier een nieuwe poging start om een lan­gere ‘streak’ (het aan­tal dagen op rij te posten zon­der onder­brek­ing) neer te zetten dan mijn vorige record is bijza­ak.

Want ik besef dat het laat­ste gedeelte, de ‘streak’ dus, een doel is. Daar zit de valkuil. Wel een een­t­je die ik inmid­dels herken. Zon­der al te veel moeite stap ik er tegen­wo­ordig over­heen. Dan maar een dag­je over­slaan. Jam­mer voor de ‘streak’, maar zodra ik weer zin en tijd heb begin ik weer net zo vrolijk en ent­hou­si­ast aan een nieuwe poging. Uitein­delijk gaat het me om ‘some­thing I do on a reg­u­lar basis that increas­es my odds of hap­pi­ness in the long run’.

How many times have you checked your phone today?
Why are mes­sag­ing apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watch­ing anoth­er episode?
In recent years, media and tech­nol­o­gy have per­fect­ed the lucra­tive art of gain­ing and hold­ing our atten­tion. This extra­or­di­nary feat has changed the behav­iour of bil­lions of peo­ple, and espe­cial­ly the young: by cur­rent med­ical stan­dards, we are expe­ri­enc­ing an unprece­dent­ed, glob­al pan­dem­ic of addic­tion – to our screens. But what exact­ly is an addic­tion? And what, if any­thing, might we do about it?

Irre­sistible
Adam Alter
Uit­gev­er­ij The Bod­ley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~

Onweerstaanbaar verslavend

Op Aswoens­dag 2017 besluit Anne Jas­mi­jn uit Ede samen met een aan­tal vrien­den om 40 dagen lang (vas­ten­ti­jd) te stop­pen met social media. Ik hoorde het op Omroep Gelder­land. De belan­grijk­ste reden was dat ze er veel te veel tijd mee kwi­jt was. Ze kon het niet lat­en om elke vri­jgekomen min­u­ut te best­e­den aan het check­en van face­book, twit­ter of snapchat. En dat begon al in de vroege ocht­end bij het eerste ont­wak­en.

Wat me bijbleef was hoe moeil­ijk het haar viel (en zij was daar niet de enige in) om de apps te ver­wi­jderen. Niet tech­nisch gezien, vooral emo­tion­eel. Het voelde heel heftig, gaf ze aan.

Voor mij klonk het alsof ze opzag tegen een chirur­gis­che ingreep zon­der plaat­selijke ver­dov­ing.

Ik doe er miss­chien wat lacherig over, zei de pre­sen­ta­tor van dienst, maar het is echt een serieuze ver­slav­ing als ik je zo hoor.

Deze week ontv­ing ik Irre­sistible, het nieuw­ste boek van Adam Alter. Onder­ti­tel: Why we can’t stop check­ing, scrolling, click­ing and watch­ing. Omdat veel van mijn boeken al zijn ingepakt wegens de ver­huiz­ing die eigen­lijk voor komende week stond gep­land, besloot ik om er meteen in te begin­nen. Ook omdat ik na mijn klaag­blog­post van afgelopen vri­jdag besloot dat ik best wel ’s avonds nog wat kan gaan lezen in plaats van ver­moeid op de bank te vallen en automa­tisch Net­flix in te schake­len of wat op inter­net rond te sur­fen1.

In de pro­loog beschri­jft Adam Alter hoe vreemd het is dat ’s werelds groot­ste namen op tech­nol­o­gisch gebied (zoals bijvoor­beeld Steve Jobs) hun kinderen zoveel mogelijk proberen weg te houden van de rev­o­lu­tion­aire vernieuwin­gen die zij de samen­lev­ing hebben gebracht. Hij vergelijkt het met religieuze lei­ders die thuis hun gezin elke vorm van religieuze activiteit ontzeggen. Wat een ophef zou het geven wan­neer dat bek­end zou wor­den.

Er is maar één antwo­ord mogelijk. Zij weten als geen ander hoe schadelijk veel van hun uitvin­din­gen kun­nen zijn. Van­wege het ver­slavende ele­ment dat vee­lal bewust is aange­bracht.

It seemed as if the peo­ple pro­duc­ing tech prod­ucts were fol­low­ing the car­di­nal rule of drug deal­ing: nev­er get high on your own sup­ply.
[p.2, Irre­sistible]

Om inzicht te kri­j­gen in zijn eigen smart­phone gebruik besluit Alter de app Moment te installeren. Daarmee kun je een beeld kri­j­gen hoeveel tijd je dagelijks op je schermp­je zit te turen en hoe vaak je je smart­phone opent. Na een maand komt hij tot de voor hem ontluis­terende cijfers van 3 uur per dag waar­bij hij gemid­deld 40 keer zijn smart­phone opent.

Vol­gens de ontwikke­laar Kevin Holesh is dit vergelijk­baar met de meeste gebruik­ers van zijn app. Als je daar­bij bedenkt dat veel mensen de app installeren omdat ze bezorgd zijn over hun online gedrag en tips kri­j­gen hoe dit te min­deren dan zullen de cijfers wereld­wi­jd waarschi­jn­lijk een stuk hoger liggen. Ongelooflijk.

Zelf heb ik een haat-liefde ver­houd­ing met social media. Keer op keer kom ik tot de slot­som dat het te veel ten koste gaat van andere zak­en die ik wil doen. Hoezeer ik me er tegen verzet, ik ga toch vak­er kijken of er nieuwe updates zijn dan me lief is en scroll langer dan nodig is door de tijdli­jn op zoek naar, ja naar wat eigen­lijk?

In 2004, Face­book was fun; in 2016, it’s addic­tive.
[p.5, Irre­sistible]

Meestal kies ik na een tijd­je voor de rad­i­cale oploss­ing. Account opzeggen en app ver­wi­jderen. Waar­na het na korte of lan­gere tijd weer gaat kriebe­len en ik het weer voorzichtig probeer.

Op dit moment ben ik al een redelijk lange peri­ode ‘clean’. Mijn smart­phone draag ik bij­na alti­jd bij me, maar dit is voor­namelijk om bereik­baar te zijn voor Inge en de aan­nemer. Verder gebruik ik ‘m niet zo vaak. Althans dat is mijn ver­moe­den. Net zoals Adam Alter dat dacht. Wie weet zijn er andere apps die mij steeds opnieuw doen check­en of er nieuwe updates zijn. Tenslotte heb ik nog een insta­gram account.

Om het zek­er te weten installeer ik de app Moment en ga verder met lezen in Irre­sistible. Mijn gebruik­ers­gegevens zal ik lat­er hier delen.

How many times have you checked your phone today?
Why are mes­sag­ing apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watch­ing anoth­er episode?
In recent years, media and tech­nol­o­gy have per­fect­ed the lucra­tive art of gain­ing and hold­ing our atten­tion. This extra­or­di­nary feat has changed the behav­iour of bil­lions of peo­ple, and espe­cial­ly the young: by cur­rent med­ical stan­dards, we are expe­ri­enc­ing an unprece­dent­ed, glob­al pan­dem­ic of addic­tion — to our screens. But what exact­ly is an addic­tion? And what, if any­thing, might we do about it?

Irre­sistible
Adam Alter
Uit­gev­er­ij The Bod­ley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~


  1. Why are mes­sag­ing apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watch­ing anoth­er episode?