Niet het liefdesleven van Peter P.

Deze blog­post is deel 18 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur

Lang gele­den vroeg ik mij regel­ma­tig af hoe het toch kon dat in de ver­ha­len die ik las de hoofd­per­so­nen zoveel mee­maak­ten. Ik was daar jaloers op. Tot­dat mij dui­de­lijk werd dat het gros van de men­sen (mezelf inclu­sief) bij­na nooit iets bij­zon­ders over­komt. En dat het daar­om niet echt uit­no­digt om er over te ver­tel­len. Wij lezen lie­ver iets wat afwijkt van het nor­ma­le. Want het nor­ma­le zie je al vol­doen­de om je heen of als je stil­staat bij je eigen wei­nig ver­hef­fen­de leven­tje. […]  Lees ver­der

De 80 mannen — 20 vrouwen regel

Soms vroeg hij zich af of hij niet gewoon vrouw-onvrien­de­lijk was. In de loop der jaren had­den ver­schil­len­de vrou­wen geklaagd dat bij­na alle schrij­vers die hij bewon­der­de niet alleen dood en blank waren, maar ook man­nen. Hoe­wel ze hem daar­op wezen met het leed­ver­maak van een aan­kla­ger, hecht­te Nate er niet veel waar­de aan. Vrou­wen waren door de eeu­wen heen sys­te­ma­tisch tegen­ge­werkt wat betreft onder­wijs en kan­sen. Ze had­den dom­weg niet zo veel geschre­ven.
Wat hij niet zei — waar­om zou je de aan­kla­ger in de kaart spe­len? — was dat de schrijf­stijl die hem het bes­te lag blijk­baar man­ne­lijk was. De schrij­vers van wie hij het meest onder de indruk was, wer­den niet gedre­ven door per­soon­lij­ke ran­cu­ne. (Ze zou­den bij­voor­beeld niet snel een gedicht met de titel ‘Mama’ schrij­ven.) Dat was natuur­lijk geen nauw­keu­ri­ge karak­te­ri­se­ring van alles, of van het mees­te, wat door vrou­wen werd geschre­ven. Toch was het een feit dat als hij iets las wat zijn bewon­de­ring wek­te, iets wat recen­te­lijk was geschre­ven — fic­tie, non-fic­tie, dat maak­te niet uit — er zo’n tach­tig pro­cent kans was dat de schrij­ver een man was. […]  Lees ver­der