De toekomst is aan mij!

Zo las ik deze avond:

De astrologen kampten met een gat tussen Maagd en Schorpioen. Ze misten een soepele overgang tussen beide tekens en hebben er toen Weegschaal tussen gezet. Dat is natuurlijk een vreemd teken, als je erover nadenkt. Weegschaal valt met Waterman en Tweelingen onder de luchttekens. Nou zijn Waterman en Tweelingen als mensen nog wel te plaatsen in de twaalf tekens van de dierenriem, maar Weegschaal heeft niets menselijks, laat staan iets dierlijks in de dierenriem. Weegschaal is een werktuig, een machine, een ding! De weegschaal als perfect instrument dat domweg luister naar commando’s.
[De tolk van Java, p.496, Alfred Birney]

Ik ben een weegschaal. Hoewel ik op de hoogte ben van het bestaan van een dierenriem heb ik me daar verder nooit in verdiept. Vraag me dus niet om de twaalf tekens op te noemen. Grote kans dat ik ergens halverwege blijf steken. Het boeit me verder ook niet. Enig geloof hechten aan de voorspellende (of erger, lotsbepalende) rol die de constellatie van sterren tijdens je geboorte zou hebben op je verdere leven doe ik niet.

Toch deed me deze passage wel de wenkbrauwen fronsen. Is het werkelijk waar dat de weegschaal het enige teken in de dierenriem is dat geen dier of mens is? Hoe vreemd is dat? Omdat de uitspraken gedaan worden door een fictief personage in een roman heb ik het voor de zekerheid opgezocht. En het klopt. Alle andere elf tekens zijn ofwel dierlijk ofwel menselijk. Blijft over, de weegschaal.

Wat moet ik daar nu weer van vinden? Ergens heeft het wel iets. Je zou het kunnen interpreteren als een unieke rol binnen het geheel. Onderdeel van, maar tegelijkertijd anders dan de rest. Ik vermoed dat er boeken volgeschreven zijn over deze uitzonderingspositie binnen de dierenriem plus de verschillende interpretaties over de betekenis hiervan. Die ga ik echter niet lezen.

Mooier lijkt het me hier mijn eigen invulling te geven. Want het bleef me nog een tijdje bezighouden nadat ik De tolk van Java niet veel later uitgelezen had. Zoals ik het nu zie staat de weegschaal symbool voor de volgende en laatste fase van leven op aarde, en wel de kunstmatige intelligentie. Na de dieren en de mensen zijn de machines aan de beurt om te heersen. En dat zal eerder het geval zijn dan men pakweg een eeuw geleden had kunnen voorzien.

Veel mensen (van dieren weet ik het eerlijk gezegd niet) zijn huiverig voor de robotisering van de samenleving, maar ze kunnen gerust zijn gezien het feit dat juist de weegschaal hiervoor in de dierenriem is opgenomen. Want zeg nou zelf, met de meeste kenmerken in de popastrologie (ja, ik beken, ik heb me een klein beetje ingelezen in de materie) voor wat betreft weegschaal kan de toekomst alleen maar beter worden:

diplomatiek, bereid tot het sluiten van compromissen, maar mogelijk wel manipulatief, kan goed samenwerken, eerlijk, gebalanceerd, onpartijdig, idealistisch (in relaties), charmant, rustig in omgang, sociaal sterk, last met het nemen van beslissingen, veranderlijk, houdt van vrede, goedgelovig, beïnvloedbaar, elegant, artistiek, heeft een goede smaak, houdt van plezier, zachtaardig, gevoelig tegenover anderen, analytisch, aardig, vrolijk, romantisch
[wikipedia]

Het is slechts een kwestie van tijd voordat ik en mijn mede-weegschalen de hegemonie van de wereld zullen overnemen en er een ‘better place’ van gaan maken. Moeilijk zal dat niet zijn.

En met die inspirerende gedachte ga ik nu naar bed.

~ ~ ~

Feest onder ouderlijk toezicht

Zomaar van die herinneringen die plots opkomen wanneer je een boek leest. In dit geval moest ik denken aan een verjaardagsfeest bij een klasgenoot tijdens mijn middelbare schooltijd. Dat kwam vanwege De tolk van Java door Alfred Birney. Daarin zoekt een Indische jongeman rond 1950 zijn correspondentievriendin op in Helmond of all places. Haar ouders hebben er een schoenwinkel in de Heistraat.

Ook de ouders van mijn klasgenoot hadden een winkel ergens in het centrum van Helmond. Op de uitnodiging stond dat het een Amerikaanse fuif zou gaan worden dus we werden geacht allemaal iets te eten of drinken mee te nemen. Ik wist niets beters te verzinnen dan een fles wijn thuis uit de drankvoorraad te pikken. Het bleek bij toeval een nogal dure en goede keus te zijn zo kreeg ik veel later te horen, maar dat terzijde.

Vooraf deden de wildste verhalen de ronde over het feest. Het klasgenootje had een aantal vriendinnen die op z’n zachts gezegd nogal losbandig waren. Ze speelden allen hockey en waren nogal makkelijk in de omgang, althans volgens enkele vage kennissen die lid waren van dezelfde hockeyclub. Een klasgenootje waar ik toendertijd een oogje op had zou ook van de partij zijn, dus ik had al met al hoge verwachtingen van de avond.

Groot was mijn teleurstelling toen we de huiskamer boven de winkel betraden. Als een stel kampbewaarders zat de familie van de jarige job in een hoek aan tafel zonder hun plaats ook maar voor een minuut te verlaten. Al het andere meubilair was tijdelijk verwijderd of aan de kant geschoven zodat er voldoende ruimte was om te dansen. Verder stonden er alleen nog wat hoge tafeltjes waarop we onze drankjes en hapjes konden zetten. De lichten waren zelfs gedempt om een intieme sfeer te creëeren, maar de stemming kwam er nooit echt in zolang we gadegeslagen werden door het groepje stilzwijgende volwassenen die iedere beweging van ons nauwlettend in de gaten hield.

Veel eerder dan gedacht verlieten de eerste klasgenoten vroeg in de avond het feestje. Ook ikzelf bood algauw excuses aan dat ik de volgende dag ‘s ochtends moest voetballen en mijn nachtrust hard nodig had. Eenmaal buiten vertrok ik linea recta richting binnenstad van Helmond en zocht een aantal vrienden op om alsnog flink te gaan feesten. Hoe dat afgelopen is staat me verder niets meer van bij.

Voor een Helmondse schoenmakersdochter, een Indische voormalige oorlogstolk en hun zoon bestaat er geen heden. Alleen een belast verleden. De zoon achtervolgt zijn ouders met vragen over de oorlog in Nederlands-Indië die doorwoedt in het gezin. Hun verhalen zijn spannend, hilarisch, gruwelijk, niet te bevatten, rauw, maar niet zonder humor.

De tolk van Java
Alfred Birney
Uitgever De Geus
ISBN 9789044538502

~ ~ ~