Referendum

Inge wil­de het nieuws van acht uur zien. Daar heb je toch een app voor, pro­beer­de ik nog maar ze was onver­bid­de­lijk: de tv moest aan. Ik keek op de klok. Kwart voor. Zul­len we nog even­tjes wach­ten? Nee.
Met een zucht (‘een zucht geeft lucht, zei een col­le­ga van­daag’) leg­de ik mijn boek weg en pak­te de afstands­be­die­ning. Via het menu zocht ik con­tact met de digi­ten­ne, want kabel dat ken­nen ze hier niet in het bui­ten­ge­bied. Aar­ze­lend ver­toon­de het beeld­scherm de con­tou­ren van Mat­thijs van Nieuw­kerk. We keken elkaar aan. Goh, de wereld draait door. Nog steeds.
Aan tafel her­ken­den we Ali B. met de bril van Lee Towers. Met daar­naast een nieuw gezicht. Toch niet. Het bleek Anouk te zijn, ver­momd als een onbe­ken­de Neder­lan­der. In het publiek zagen we een look-a-like van Mart Smeets. Zeker een ver­wij­zing naar de dub­bel­gan­ger van Kim Jong-un die bij de Olym­pi­sche Spe­len rond­loopt.
We ble­ven gefas­ci­neerd kij­ken. Na een tijd­je begre­pen we dat het over The Voi­ce (nog steeds?) ging. Het volk had wat kan­di­da­ten naar huis mogen stu­ren maar dat was niet goed geval­len bij Anouk. Wat wis­ten zij er nu van? Dit soort belang­rij­ke zaken moet je niet over­la­ten aan men­sen die er geen ver­stand van heb­ben. Ze kreeg bij­val uit het publiek. De side-kick van Mat­thijs zei ook iets.
Er kwa­men beel­den voor­bij van de zan­ge­res die niet naar huis gestuurd had mogen wor­den. We kre­gen ook te zien hoe goed de ande­re kan­di­da­ten waren. Het leek ons inder­daad een erg moei­lij­ke keu­ze waar veel van­af hing. Ali B. sprak ver­zoe­nen­de woor­den. Men had haar niet weg­ge­stemd. De ande­re deel­ne­mers had­den sim­pel­weg meer stem­men gekre­gen. Zo werkt dat blijk­baar.
Waar­om wil je eigen­lijk het nieuws zien? vroeg ik aan Inge. Of er al iets bekend is over de afschaf­fing van het raad­ge­vend refe­ren­dum. Oh, het debat daar­over gaat van­avond ver­der om negen uur. Live te vol­gen via politiek.nl op inter­net. De tv ging weer uit en ik kon ver­der lezen in mijn boek.
~ ~ ~ […]  Lees ver­der

Love

Zwie­rend komt ze aan­ge­lo­pen. Het lijkt of ieder­een haar de ruim­te gunt die ze zich­zelf onbe­wust toe eigent door haar flad­de­ren­de stijl van bewe­gen. Men­sen stap­pen opzij, laten haar pas­se­ren en blij­ven ver­vol­gens nog een tijd lang sta­ren naar de sier­lij­ke ver­schij­ning die hen even een moment van geluk­za­lig­heid bood. Zoals de aan­blik van een eer­ste vlin­der in de len­te je alvast mee­neemt naar de geneug­ten van de zomer. En je het kil­le van de win­ter doet ver­ge­ten. Hoop, warm­te, nieuw begin. […]  Lees ver­der