Donderdag, 29 november 2018

Blijk­baar had ik het over mezelf afge­roe­pen door er maan­dag aan­dacht aan te beste­den. Deze och­tend kreeg ik een bericht van mijn mana­ger dat hij in plaats van iets­jes beter juist zie­ker was gewor­den. En er een ooronste­k­eing op de koop toe bij had gekre­gen. Hij besloot dus thuis te blij­ven. Zou ver­der niet echt blog­waar­dig hoe­ven te zijn behal­ve dan dat we in de mid­dag een ver­ga­de­ring had­den waar­in er een terug­kop­pe­ling gege­ven moest wor­den door de ver­schil­len­de afde­lin­gen hoe zijn een aan­tal stra­te­gi­sche kern­ta­ken voor dit jaar zou­den gaan invul­len. En je raadt het al, mijn mana­ger stond op de agen­da om een pre­sen­ta­tie te geven. Niet veel later na zijn ziek­mel­ding kreeg ik een bericht­je of ik zo vrien­de­lijk zou kun­nen zijn om dit van hem over te nemen. Natuur­lijk. Geen pro­bleem. Zei ik vol over­tui­ging. Geluk­kig was het op dezelf­de dag en ble­ven de zenu­wen beperkt tot enke­le uren voor­af­gaan­de aan de ver­ga­de­ring en lag ik er niet nach­ten van wak­ker. […]  Lees ver­der

Patchwork

Op de twee­de dag van de BOT auto­ma­ti­on work­shop liep ik ’s och­tends te voet van het hotel naar kan­toor. Het is een kwar­tier­tje lopen. Als je ten­min­ste de juis­te rou­te volgt. Alle voor­gaan­de keren dat ik in Lei­ces­ter was had ik altijd een kamer in het Hamp­ton hotel. Van­uit daar wist ik onder­tus­sen mijn weg feil­loos te vin­den tus­sen de gespie­gel­de ver­keers­stro­men door. […]  Lees ver­der

Wanhoop — Nabokov

Het invul­len van een decla­ra­tie­for­mu­lier na een kort zaken­reis­je naar het bui­ten­land is tegen­woor­dig een bezig­heid op zich. Op mijn bureau heb ik een sta­pel bon­ne­tjes en ander bewijs­ma­te­ri­aal voor me lig­gen. Moe­de­loos bla­der ik door de ver­kreu­kel­de papier­tjes, op zoek naar de dag­koers voor de Brit­se pond. In de kant­lijn van mijn heen­tic­ket naar Bir­ming­ham zie ik het woord­je ‘Wan­hoop’ staan. En daar­on­der, ‘Nabok­ov’. Ik had het er zelf op geschre­ven ter­wijl de ste­ward uit­leg gaf over hoe de nood­uit­gang te ope­nen. Schuin voor me, aan de ande­re kant van het gang­pad, zat mijn ver­meen­de dub­bel­gan­ger. Wat ik zo van ach­ter kon zien, was dat hij lich­te­lijk kalend was.
Later, op mijn hotel­ka­mer heb ik gepro­beerd te ont­dek­ken of dat ook bij mij het geval was. […]  Lees ver­der