Black Dub – Black Dub

Het viel eind vorig jaar nog niet mee om een top-10 van mijn favoriete albums samen te stellen. Ik kreeg mijn shortlist niet korter dan zestig albums. Met de belofte om ze allemaal een keertje wat uitgebreider voorbij te laten komen maakte ik begin januari een valse start, maar hier eindelijk een nieuwe poging.

De cd’s zet ik integraal op mijn blogsite (hier is de overzichtspagina) zodat je de mogelijkheid hebt om zelf te luisteren waarom ik ze tot mijn favorieten reken. Indien beschikbaar zet ik er ook de liedteksten bij. Als het goed is kun je de muziek niet downloaden en ik hoop dat wanneer je het album weet te waarderen dat je het dan op legale wijze aanschaft.  Veel luisterplezier!

~ ~ ~

Vandaag aandacht voor het album Black Dub door de gelijknamige band. Het is een cd die ik meteen bij de release in 2010 heb aangeschaft nadat ik de band was gaan volgen vanwege enkele YouTube filmpjes met live opnames in de studio van Daniel Lanois die ik had gevonden en waar ik meteen helemaal van onder de indruk was (niet in de laatste plaats vanwege bandlid Trixie Whitley). De band zelf heb ik live mogen zien op het North Sea Jazz festival in 2011. Eigenlijk stond het optreden voor 2010 gepland, maar vanwege een zwaar motorongeluk van Daniel Lanois werd het met een jaar uitgesteld.

Veel van de albums in mijn top-60 koester ik alweer vele jaren en heb er daarom vanzelfsprekend een bepaalde band mee opgebouwd. Veel herinneringen zijn verbonden aan de muziek. Bij dit album van Black Dub en nog wat andere titels in mijn top-60 is dat logischerwijs minder. Waarom dan toch op de lijst? Bij dit album voornamelijk vanwege de herkenbare sound van de eerste negen nummers. Ondanks (of dankzij?) dat het een gelegenheidsband is, vormt het een goed ingespeeld geheel waarbij elk bandlid een volwaardige bijdrage levert. Ik word altijd vrolijk van de muziek ondanks dat niet elk nummer een vrolijk onderwerp heeft. En de muziek heeft ook het effect op mij dat ik niet kan blijven stilzitten. Het dwingt me tot meebewegen en meezingen. Daarom zet ik het album dan ook pas op wanneer er niemand in huis is.

Black Dub (2010)
Black Dub
Daniel Lanois, Trixie Whitley, Brian Blade, Daryl Johnson

  1. Love Lives
  2. I Believe in You
  3. Ring the Alarm
  4. Last Time
  5. Surely
  6. Nomad
  7. Slow Baby
  8. Silverado
  9. Canaan
  10. Sing
  11. Sirens

~ ~ ~

1. Love Lives

De cd begint met een lekker vlot nummer. De mannen in de band trappen af met zachte samenzang en dan knalt Trixie vanaf 00:38 uit de boxen. Vooral de zware baslijn in combi met de uithalen van Trixie (“Don’t hurt the heart of the girl!”) werkt perfect.

There’s a bird in my heart
And it wants to learn to fly
There’s a word and if it’s silenced
It will surely die

I want to live where love lives
I can’t take if I can’t give
Love lives in the sound they make
In the tears of a thousand rains

Though the long road make you sweat
But the short road make you bleed
There’s a price you’re going to get
You take just what you need

I want to live where love lives
Where I feel that I can work in
That’s where I’ll find my house to sleep in
Don’t hurt the heart of the girl
Trying to find my place in this world

What lies beyond the horizon
I know something is arising
I want to live, I want to live
I want to live where love lives

I want to live where love lives
I can’t wait, is this my time?
I want to live, I want to live
I want to live where love lives
Where love lives

2. I Believe In You

Opnieuw is er een hoofdrol voor de basgitaar weggelegd, maar telkens wanneer ik het nummer beluister gaat mijn aandacht meer uit naar het drumwerk. Strak. Droog. Subtiel. In de tekst vind ik “And now you’re running down my spine; Like a waterfall, like a waterfall” goed gevonden. En iedere keer opnieuw krijg ik hartkloppingen bij de manier waarop Trixie ‘a little boat’ zingt.

From where I was standing
It was hard to see, hard to see
But what has always been
Will forever be, forever be

And now you’re running down my spine
Like a waterfall, like a waterfall
I want to write your name
On every wall, on every wall

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you

Up and down the river
In a little boat, a little boat
All I need is you and a castle
All made of hope, all made of hope

I can walk through the doors of time
Scale any wall and cross any line
I can send any thought to the end of the finger
And burn any knot with a kiss

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
And I believe in you

From the bottom of the root
To the top of the leaf, the top of the leaf
I can drink maple water
Any time I believe, any time I believe

I was frozen, I was blowing
In a blade of grass
Of running out of honey
Of living in the past

I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you, yes, I do
I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in, I believe in, I believe in you, yeah
I believe in you
Yeah, I believe in you

3. Ring The Alarm

Een grotendeels instrumentaal nummer waar alle bandleden zich kunnen uitleven op hun instrument. Regelmatig kun je op de achtergrond horen hoe ze elkaar enthousiast toeschreeuwen en zeker bij 5:25 is dat goed duidelijk.

Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah

Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Another sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, another sound is dying, oh yeah

4. Last Time

Oh, it may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time I don’t know

I’ve been asking what it is
To have faith in what will come

It may be the last time you hear me moan
It may be the last time, I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

It may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

I’ve been walking the secret
But now it’s time to unfold

Oh, it may be the last time you hear me cry
It may be the last time I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

5. Surely

Dit is een van de nummers waar ik al snel tegenaan liep toen ik op zoek ging naar meer muziek met Trixie Whitley toen ik haar bij toeval had ‘ontdekt’. Samen met ‘I believe in you’, ‘Nomad’ en ‘Silverado’ vind ik het de mooiste nummers op deze cd waar het de zang van Trixie betreft.

If he refuses I still go on
Till the heaven and earth are gone
Time may rage but rage in vain
My designs unchanged remain

Night is my shepherd, moonlight is my guide
You were close by, now the distance is so wide
You found me blind, you taught me how to see
Now it’s so hard to have you away from me

Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine

You command my hand to write
In the dark hours of deep midnight
Your love is a love, a love like no other
Wings of joy forever flutter

Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine

Fortune favours the brave they say
My bravery could not convince me to stay

If he refuses I still go on
Till the heaven and earth are gone

Fortune favours the brave they say
My bravery could not convince me to stay

Surely
Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine
Surely you were meant to be mine
Surely, surely, surely
Surely you were meant to be mine

6. Nomad

Een nummer waar ik helemaal verliefd op ben. Tekst, muziek en zang zijn hier wat mij betreft helemaal in evenwicht. Ik kan het nooit laten om juist dit nummer minimaal 1x op de repeat-stand te zetten.

Open up your transmission
I’m sitting on the outside of evolution
No need to feel sad, I got to be glad
I got to know the price of the path I chose

The way the nomad knows

Shaking and rattling these chains
I got so much hard work to sustain
I got to burn to feel the heat, I got to walk to know my street
I got to move to what goes

The way the nomad knows
The way the nomad knows

I put on my old coat, I wear my broken arrow
Something’s got to flow, through this death and sorrow
I may fall from the trapeze, but I will land down on my knees
I got to sing with praise, and roll the daily blows

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Spirit rising from the ground, it never lets me sleep
I’ve got to go down there, it’s going to be deep
I got to learn to love my sender, my job is here as a receiver
Till my bones come to some repose

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Skin is feeling, feeling the ghost
I got to move to some other coast
I feel I want to dance, tear away my clothes
The way the nomad knows
The way the nomad knows
The way the nomad knows

Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would

7. Slow Baby

8. Silverado

Het hese randje aan de zang van Trixie komt hier af en toe verleidelijk naar de oppervlakte.

Black ice was everywhere
At every corner but we didn’t care
Silver riding, silver nights, Silverado
The laughter would not quit
It really felt like it was it
Silver riding, silver nights, Silverado

The depth of the dream we fell in
Not for any tongue to speak in
Ah, yes, it’s all right to see
The light to eternal land
Silver riding, silver nights, Silverado

Sweet empire time
Before the bombs burned out the rye
Silver riding, silver nights, Silverado
The fever was so strong
And the nights were never wrong
Silver riding, silver nights, Silverado

No worries came to mind
We blazed it, knew no time
Drunk on a silver moon
Singing out their own tune
Silver riding, silver nights with you, Silverado

The room was hell on fire
As the engines rode desire
Oh, the nights of the silver needle, Silverado
It finally dawned on me
Like the pounding of the sea
Those silver nights had slowly faded on Silverado

Don’t stand in the cold for too long
We want you staying strong
Don’t walk the plank for your song
Going to miss you when you’re gone

Silver riding, silver nights, with you Silverado
Silver riding, silver nights, my Silverado
Silver riding, silver nights, on Silverado

9. Canaan

Gospelachtig niemendalletje, niet helemaal passend bij het voorgaande. Wel goed te verteren.

Yeah, yeah, I went walking
On the avenue
Listen to the riders who may
Yeah, listen to you

And my footsteps tangle
With perfume
And the sound of lovemaking
Coming out of some room
And the indians sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

There’s a woman leaning on the corner
She waits for her gambler
Yeah, dressing babies up in cotton
On the front seat of her rambler

Low down
While she says that she remembers
Yeah, of a prayer
That mama used to sing
Yeah, and the battered wife sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy, from joy?

10. Sing

Opnieuw een weinig bijzonder nummer waar wel plezier in het samenspel voelbaar is, maar samen met het vorige nummer niet staat voor de ‘echte’ Black Dub sound.

Sing, sing, sing for the night
Sing for your supper, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for yourself
Sing for the blue sky above

I’m standing deep in the fire
Looking for truth in desire
On a night like this all is forgiven
From all that’s hiding deep within, you got to sing

Sing, sing, sing for the night
Sing for your supper, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for yourself
Sing for the blue sky above

Let’s turn a candle into a volcano
Dust in the wind will be feeding the silo
Sing to the sky and break this chain
Bring a ladder to the unattained, yeah, yeah, and I

Sing, sing, sing for the night
Sing for your supper, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for yourself
Sing for the blue sky above

I believe that winter comes
For the rise of spring and sun
A patient mind, a noise or fable
We’ll wait for harvest to reach the table
You got to

Sing, sing, sing for the night
Sing for your supper, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for yourself
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above

You got to sing
You got to sing
Oh, you got to sing, yeah, yeah
You got to
You got to
You got to sing
You got to sing
Sing
You got to sing

11. Sirens

Een vervreemdende instrumentele afsluiter die alles goed maakt na de twee mindere nummers die eraan voorafgingen, behalve dat het veel te snel is afgelopen. Wat trouwens voor de gehele cd geldt.

Foto: binnenzijde cd hoesje

~ ~ ~

Maandag Muziekdag

Vandaag zou ik een blogpost over muziek plaatsen. Maar ik ben er te laat aan begonnen. Ik heb me een beetje vergist in hoeveel werk daar nog bij komt kijken. Wel heb ik de hele avond (het gedeelte na #blogpraat tot nu) heerlijk geconcentreerd naar het album kunnen luisteren dat ik het eerste aan bod wil laten komen. Het is dus geen zonde van de tijd geweest. Alleen betekent het dat de blogpost pas volgende week maandag online komt. Want dat is het plan: Maandag Muziekdag.

Daarom als goedmakertje een clip uit 2008. Het was mijn eerste toevallige kennismaking met een band waarvan ik tot dan toe nog nooit gehoord had: Black Dub. Ik werd verleid door de hese stem van de zangeres, raakte gehypnotiseerd door het strakke drumspel en begon bijna mee te huppelen met de man die zo enthousiast de maat aangaf (in wie ik na een tijdje Daniel Lanois herkende).

Volgens mij heb ik het nummer op de repeat-stand gezet en vele malen beluisterd totdat men er hier in huis gek van werd. Gelukkig had ik al snel andere clips van hen gevonden zodat ik kon afwisselen. Jammer genoeg staat het nummer I’d rather go blind niet op de enige cd die Black Dub tot nu toe in 2010 heeft uitgebracht en die ik volgende week Maandag Muziekdag hoop te gaan bespreken. Wel op de solo cd Fourth Corner van Trixie Whitley, de zangeres die we in de clip zo prachtig horen zingen. Voor de volledigheid zal ik dan ook nog de drummer vermelden: Brian Blade. Wel zo netjes.

Black Dub – persfoto

~ ~ ~

Alle 60 goed

In mijn blogplannen gaf ik het al aan, en hier istie dan. Mijn top-10 van favoriete muziekalbums voor het blog van Ruud. Ga er zeker een kijkje nemen want er begint zich al een mooie verzameling van lijstjes te vormen. Wat nog leuker is, stel zelf een top-10 samen en lever die in bij Ruud. Dat weet hij vast te waarderen.

Mijn eigen top-10 heb ik als volgt samengesteld. Allereerst ben ik door al mijn albums gegaan en heb puur op intuïtie alleen die titels geselecteerd welke ik het afgelopen jaar meerdere keren heb afgespeeld. Of waarbij ik meteen een warm gevoel kreeg toen ik het album in mijn handen had. Op die manier kwam ik tot een aantal van zestig stuks. Er moesten er dus vijftig sneuvelen. Dat lukte me niet. Het lukte pas toen ik het idee kreeg om alle zestig albums de komende tijd op mijn blog in het zonnetje te zetten. Zodat ze allemaal de kans krijgen te schitteren en jullie te overtuigen dat je ze ook moet gaan beluisteren (als dat niet al het geval zou zijn). Daarvoor ga ik de maandag gebruiken.

Ik kan niet beloven dat ik elke week een album bespreek. Ook kan het zijn dat ik een keer afwijk van de lijst van zestig omdat me ineens een ander album toepasselijker lijkt. Of misschien wil ik wel eens over een ander aspect van muziek bloggen. Hoe dan ook, de maandag wordt muziekdag. Bij deze is dat afgesproken.

Dan nu mijn lijst. Eerst de top-10 die ik aangeleverd heb bij Ruud. En het was echt veel makkelijker om er tien uit te kiezen nu ik wist dat ik ze toch alle zestig zou gaan bespreken. De top-10 gaat gepaard met een clip per album. Vaak het in mijn ogen mooiste nummer. Maar ook dat is arbitrair. De meeste albums bestaan louter uit mooie nummers.

Na de top-10 volgt een opsomming van de overige vijftig nummers die de lijst compleet maken.

Op maandag 6 januari 2014 wil ik met Muziekmaandag van start gaan. Hoogstwaarschijnlijk ga ik beginnen met allereerst de albums uit de top-10 te bespreken, maar pin me d’r niet op vast. Ik hoop dat er in ieder geval voldoende variatie in de lijst zit, zodat er voor iedereen op zijn tijd iets te genieten valt.

~ ~ ~

TOP-10

Black Dub (2010) – Black Dub
Nomad:

Out of the Blue (1977) – E.L.O.
Steppin’ out:

Rhythm and repose (2012) – Glen Hansard
Maybe not tonight:

Laagstraat 443 (2005) – J.W. Roy
As ge ooit:

Greendale (2003) – Neil Young
Carmichael:

The Final Cut (1983) – Pink Floyd
The final cut:

One Nite Alone (2002) – Prince
Joy in repetition:

Santana III (1971) – Santana
Taboo:

One day you’ll dance for me, New York City (2004) – Thomas Dybdahl
If we want it, it’s right:

Egyptology (1997) – World Party
Hercules:

~ ~ ~

EN NOG EENS 5X EEN TOP-10

Down the way – Angus and Julia Stone
The white album – The Beatles
Dust bunnies – Bettie Serveert
Self Portrait – Bob Dylan
The ghost of Tom Joad – Bruce Springsteen
Straight from the heart – Carlos Guitarlos
Déjà Vu – Crosby, Stills, Nash & Young
Seaborne West – Daryll-Ann
Orchards/Lupine – DeWolff
Communique – Dire Straits

Donny Hathaway – Donny Hathaway
Weird Scenes inside the gold mine – The Doors
Gatecrashin’ – Eric Vloeimans
Tusk – Fleetwood Mac
Nursery Cryme – Genesis
Achterland – Gerard van Maasakkers
Jazzmatazz, Vol 1 – Guru
She – Harry Connick, Jr.
Israel Nash’s Rain plans – Israel Gripka Nash
Running on empty – Jackson Browne

Rainy Day Music – The Jayhawks
Grace – Jeff Buckley
Electric Ladyland – Jimi Hendrix
Johnny Cash at San Quentin – Johnny Cash
The Köln Concert – Keith Jarrett
Once I was an eagle – Laura Marling
Led Zeppelin IV – Led Zeppelin
Ten new songs – Leonard Cohen
Josephine – Magnolia Electric Co.
Paper walls – Marc Cohn

Push the sky away – Nick Cave
Pentatonic Wars and Love Songs – Otis Taylor
22 Dreams – Paul Weller
Stadtaffe – Peter Fox
Polichinelle – The Prayer Boat
Californication – Red Hot Chili Peppers
Wind om het huis – Ricky Koole
The pros and cons of hitchhiking – Roger Waters
Ashes & Fire – Ryan Adams
Diamond Life – Sade

Universal Mother – Sinéad O’Connor
Liberation – Smoke Feathers
Spinvis – Spinvis
Katy lied – Steely Dan
Songs in the Key of Life – Stevie Wonder
Laughing Stock – Talk Talk
Achtung Baby – U2
A night in San Francisco – Van Morrison
Fisherman’s Blues – The Waterboys
Wolfmother – Wolfmother

~ ~ ~

Tussen de muziek – NSJ2011 zondag 10 juli

13.00 uur:
Een uur voordat de poortjes opengaan arriveer ik bij Ahoy. Mijn parkeerplaats van gister onder de letter B is nog vrij. Opnieuw een déjà-vu gevoel. Eerder ook al onderweg bij de afslag Andelst. Gister ging ik daar op de rem omdat ik mijn toegangskaartje was vergeten, vandaag moest de rem er op vanwege een overstekende moedereend met kuikentjes. In beide gevallen zat ik plotsklaps op de afrit. Bovenaan het viaduct gekomen kon ik nu naar beneden en doorrijden richting Rotterdam.

13.30 uur:
Ditmaal geen trommelgroep om de wachttijd op te vrolijken, maar een blaasband die voornamelijk Hongaarse zigeunermuziek speelt. Er is nog niet veel publiek op het plein en de band houdt het snel voor gezien. De frontman die met een sterk Belgisch accent spreekt, bedankt ons en geeft aan over een half uur een nieuw optreden te verzorgen. Hopelijk met meer toeschouwers. Al die tijd heeft er een jonge vrouw naast mij op de grond gezeten, driftig tikkend op haar mobieltje. Wanneer de band niet verder speelt, springt ze op en begint luid te applaudisseren. Gelukzalig kijkt ze naar mij om uitvoerig uit de doeken te doen hoe intens deze muziek wel niet is. Wat het losmaakt bij je. Hoe het je terugvoert naar je oorsprong. Als ik een reactie wil geven ziet ze dat er een nieuw bericht op haar mobiel is binnengekomen. Zonder verder nog iets te zeggen laat ze zich op de grond zakken om weer in haar virtuele social media wereld te verdwijnen.

14.30 uur:
Voor de poortjes sta ik in de rij te wachten tot ze opengaan. Achter mij staat een hip geklede oudere vrouw op en neer te huppelen. Ik vraag haar of ze al voorpret heeft voor wat er allemaal te wachten staat vandaag. Ook, zegt ze, maar voornamelijk moet ze naar het toilet. Na een autorit vanuit Friesland kan ze het nu bijna niet meer ophouden. Wanneer ik haar wil vertellen dat ze dan beter na de poortjes een stukje door kan lopen richting Maas-zaal, onderbreekt ze me. Als trouw NSJ-bezoekster is ook zij op de hoogte van een aantal toiletten waar je niet een uur in de rij hoeft te staan. Speciaal voor het optreden van Tom Jones heeft ze een extravagante slip meegenomen die ze op het podium wil gooien. Dat komt nu goed uit, mocht ze per ongeluk in haar broek plassen. Ze durft niet te hard te lachen om haar eigen grapje.

15.15 uur:
Ik sta vooraan in afwachting van Kyteman. Naast me een man die ik gister ook al een paar keer meen te hebben gezien. Hij heeft hetzelfde. Als twee oude vrienden die elkaar al jaren kennen raken we in een geanimeerd gesprek over onze gezamenlijke liefde voor muziek. Kort voordat het concert begint vertrouwt hij me toe dat hij normaal altijd met zijn dochter gaat. Die kan er dit jaar helaas niet bij zijn. Als ik in zijn ogen kijk durf ik niet naar de reden te vragen. “Je kunt het niet delen, he. Hoe je het ervaart. Wat het met je doet. De muziek. Daarom praat ik nu tegen iedereen aan. Dat deed ik anders nooit. Dan had ik genoeg aan mijn dochter.” Hij heeft een rugzak bij zich die voor zijn voeten op de grond staat, tegen het hekwerk. Tijdens het concert haalt hij er een blikje Grolsch uit.

 

Kyteman Jamsession – NSJ2011 from Peter Pellenaars on Vimeo.

17.15 uur:
Na de Jamsessions van Kyteman kondigt housespeaker Rayman de exentrieke Dr John aan als de volgende artiest. De zaal loopt langzaam leeg en ik haal een broodje beenham. Wanneer ik op mijn gemak terug wandel is er nog voldoende ruimte vooraan bij het podium. Ik installeer me tussen een groepje van vier scholieren aan de rechterkant en twee vrienden  met kaartjes voor Prince aan de linkerkant. De scholieren zijn verwikkeld in een discussie over Mark Zuckerberg en de beginjaren van Facebook. Ze vragen of ik de film The Social Network heb gezien en wanneer ik een bevestigend antwoord geef mag ik als scheidsrechter fungeren in hun dispuut. Omdat ik ‘er uit zie alsof ik er verstand van heb’. Wanneer The Lower 911 opkomt, oftewel de band van Dr John, hoor ik een van de mannen links van me zeggen dat hij het maar een vreemde begeleiding vindt voor Dr Dre. Zijn vriend schiet in de lach.

18.30 uur:
Het optreden van Dr John woon ik niet tot het einde toe bij. Ik wil ruim op tijd aanwezig zijn in de Congo-tent waar Black Dub een optreden geeft. Hierdoor krijg ik nog een half uurtje mee van Mavis Staples. Ze weet van geen ophouden en men moet haar er op wijzen dat de volgende groep al klaar staat. Een poging om die groep aan te kondigen slaagt maar half omdat Mavis hun naam vergeten is. Wanneer haar de juiste naam ingefluisterd wordt verzucht ze dat ze in ieder geval nog wist dat het ‘something black’ was. Ik geloof niet dat ze ooit gehoord had van Black Dub of Daniel Lanois.

19.30 uur:
Ook deze keer lukt het me weer een stoel te bemachtigen op de eerste rij. De man naast mij gezeten blijkt een Engelsman te zijn. Hij komt uit Portsmouth. Wanneer ik hem vertel over mijn bezoek onlangs aan Bognor ‘Boring’ Regis kan ik niet meer stuk. Hij blijkt al jaren naar het festival te komen en logeert dan bij Nederlandse vrienden die hij heeft leren kennen in Peru. Op vakantie aldaar wilde hij de voetbalwedstrijd Nederland-Schotland zien. De enige andere persoon in de hotelbar was een Nederlander. De vriendschap was onder het genot van enkele biertjes snel gesloten. Vol trots laat hij me zijn oranje t-shirt zien. Vorig jaar gekocht toen de finale van het WK gespeeld werd op de laatste dag van North Sea Jazz. Hij was voor Nederland. Ook hij had nog nooit gehoord van Black Dub. Wel van Brian Blade op drums en Daniel Lanois. Niet van Trixie Whitley. Hij hoopt dat het niet te funky gaat worden, maar dat er een goede groove is. Want dan gaat hij de cd kopen. Halverwege het concert pakt hij me met beide handen bij de schouders en schudt me hevig door elkaar. Van dichtbij bezweert hij me dat hij verkocht is. En verliefd op Trixie Whitley.
Hij ook al…

21.15 uur:
Na afloop van Black Dub ben ik uitgehongerd. Met een bord vol schuif ik aan bij een groepje oudere jongeren. Het zijn doorgewinterde jazz-kenners die de ene na de andere anecdote vertellen. Ik geniet van de verhalen en het eten. Wanneer ik aanstalten maken om op te stappen bedank ik hen voor het entertainment. De oudste uit de groep heeft nog een goed advies: “Als jij nou ook elk jaar trouw het festival blijft bezoeken jongen, dan kun je later ook sterke verhalen aan je kleinkinderen vertellen.” Ik bedank hen nogmaals en baan me een weg naar de zaal waar Gotan Project op gaat treden.

22.30 uur:
Het laatste concert van de avond waar ik naar toe ga is dat van het Branford Marsalis Quartet. Het is al afgeladen vol, maar bij toeval krijg ik een zitplaats aangeboden op de tribune achter in de zaal. Ook nu weer een ervaren NSJ-bezoeker naast mij. Al sinds 1980 is hij elk jaar op het festival te vinden. Hoewel erg kritisch is de editie van 2011 hem niet tegen gevallen. Wel is het anders gelopen dan hij ingeschat had. De vrijdag, waar hij hoge verwachtingen van had, viel tegen. De zaterdag en zondag waren top. Nu is hij benieuwd naar Branford Marsalis, want die had er in zijn ogen/oren vorig jaar een potje van gemaakt. Of ik dat ook vond? Ik moet bekennen dat het mijn eerste kennismaking met Branford is. Vol ongeloof staart hij me enkele minuten zwijgend aan. Na afloop van het concert feliciteert hij me. Een betere kennismaking had ik me niet kunnen wensen. Ik ben het volkomen met hem eens. Tijd om naar huis te gaan.

De mensen van North Sea Jazz from nrc.nl on Vimeo.

Alle foto’s heb ik zelf gemaakt. Alle observaties heb ik zelf gedaan. Alle gevolgtrekkingen heb ik zelf getrokken.
Een verslag van zaterdag 9 juli staat hier.
Bezoek de speciale websites van NRC en Radio6 voor uitgebreide sfeerimpressies van North Sea Jazz en prachtige foto’s.

~ ~ ~

Nomade

Als een nomade doorkruis ik het landschap.
Ik volg een weg niet zichtbaar voor anderen.
Niet dat ik ‘m zelf zie, die weg.

De nomade gaat z’n weg.
De nomade weet z’n weg.

Soms sluit zich iemand bij mij aan.
Een verschoppeling of verdwaalde die de weg kwijt is.
Niet dat ik weet waarheen hij moet gaan, hoor.

De nomade gaat z’n eigen weg.
De nomade weet z’n eigen weg.

Maar meestal ben ik alleen.
Doorsta wat op m’n weg komt en kijk niet om.
Niet dat ik geen heimwee heb.

De gedachte aan jou houdt me op de been.
Jij bewandelt je eigen weg die ooit de mijne zal kruisen.
Niet dat ik nooit twijfel.

~ ~ ~