Hypnotiserend

Het zal wel komen omdat ik steeds min­der TV kijk, maar wan­neer ik dan weer eens gegrepen word door een goede film of serie, dan vind ik het ook meteen geweldig. Neem nu Home­land. Naar aan­lei­d­ing van het nieuws ron­dom Bowe Bergdahl herin­nerde ik mij dat ik van plan was deze serie bin­nenko­rt te gaan kijken.

Al vanaf het moment dat ik voor de eerste keer de trail­er van Home­land zag was ik gefasci­neerd naar hoe dit ver­haal van een kri­jgs­gevan­gene die acht jaar had vast­gezeten zou wor­den uit­gew­erkt. Ik begreep dat het plot han­delde ron­dom het gegeven dat deze Nicholas Brody ervan ver­dacht werd dat hij tij­dens zijn gevan­gen­schap was overgelopen en een­maal terug in de VS miss­chien wel een ter­ror­is­tis­che aanslag kon ple­gen.

En nu was daar ineens Bowe Bergdahl. Bij­na vijf jaar in han­den van de Tal­ibaan en dan nu ingezet als ruilmid­del. Het kon niet anders dan dat ik deze serie moest gaan kijken. Niet omdat ik denk dat Bergdahl een overgelopen kri­jgs­gevan­gene is (hoewel ik daar gaan­deweg seizoen 1 af en toe best wel aan ging twi­jfe­len), maar voor­namelijk omdat het WK voet­bal is begonnen. De detec­tive­maand.

Zon­der gekheid. Het was de hyp­no­tis­erende open­ing waarmee de serie elke aflev­er­ing van start gaat. De gebruik­te frag­menten moet ik nog eens op mijn gemak analy­seren (en niet iedereen vin­dt ze even geweldig), echter het gaat mij eerder om de sfeer die het geheel oproept. De mix van herken­bare beelden uit onze ‘echte’ realiteit (Rea­gan, 9/11, Oba­ma) met scene’s uit de serie aange­vuld met impressies uit het lev­en van Car­rie Math­i­son (de andere hoofd­per­soon naast Brody die we leren ken­nen als een geob­sedeerde agente van de CIA) over­goten met schokkerige jazzmuziek bezorgt mij kip­pen­v­el. Het soort dat enerz­i­jds alle interne alarm­bellen doet afgaan waar­door je wil wegren­nen van een plek des onheils en je tegelijk­er­ti­jd als aan de grond genageld laat staan.

Afi­jn, kijk luis­ter en huiver zelf maar…

~ ~ ~