You need to love something first

[Afbeelding: Richard A. Kirk]

Het leek wel wat op een echte vakantiedag, vandaag. Nadat de stratenmakers vanochtend klaar waren met het doorleggen van een stuk terras achter de schuur kon de poort dicht. Er werd geen (gepland) bezoek meer verwacht. Een half uurtje heb ik nog wat hout staan kloven maar het was eigenlijk niet te doen bij een temperatuur die zoetjesaan boven de dertig graden was gestegen.

Er zat niets anders op dan een goed boek te pakken en een plek in de schaduw op te zoeken. Het werden er twee (boeken, niet plekken): No is not enough van Naomi Klein en Imajica van Clive Barker. Allebei lees ik om en om. Heb ik een hoofdstuk uit het ene boek gelezen dan ga ik verder met een nieuw hoofdstuk in het andere boek. Wel lig ik een eind voor in Imajica omdat ik daar al veel eerder in was begonnen.

Ze bevallen me beiden erg goed. Imajica is perfecte vakantielectuur. Het biedt een uitgebalanceerde mix van science fiction, fantasy, horror en realisme. Wat ik vooral erg prettig vind is de aandacht voor details. Clive Barker neemt de tijd om zijn hoofdpersonages in al hun complexiteit te beschrijven. Het zijn zeker geen eendimensionale figuren die ondergeschikt zijn aan een voortrazend verhaal met onverwachte plotwendingen. Ook de verschillende werelden die bezocht worden (de Imajica is een constellatie van vijf min of meer verbonden dimensies) komen volledig tot hun recht met al hun bizarre bewoners en bijbehorende gewoontes. Heerlijk om je in te verliezen.

[Sharing is Caring: De uitgave die ik in bezit heb bevat een uitgebreide index met bovendien geweldige illustraties door Richard A. Kirk. Wanneer je op bovenstaande afbeelding klikt kom je op zijn website terecht met onder andere een uitgebreide portfolio en een blogsectie. De moeite waard om te bezoeken.]

No is not enough is van een totaal andere orde. Naomi Klein voelde de noodzaak om in afwijking van haar eerdere boeken waar jaren aan diepgaande studie voorafgingen ditmaal haar opgedane kennis te gebruiken als basis voor een soort van pamflet tegen de in haar ogen desastreus verlopen verkiezingen in de VS die Donald Trump aan een overwinning hebben geholpen. Publicatie moest snel zijn want haast is geboden. Klein ziet de uitverkiezing van Trump in het verlengde liggen van ontwikkelingen die zij al eerder beschreef in No Logo en The Shock Doctrine. In die zin was het misschien geen verrassing, maar de schok die ze voelde toen ze vanuit Australië de verkiezingen volgde was er niet minder om.

In haar boek laat ze niet alleen zien hoe het zover gekomen is, ze geeft ook aan dat er manieren zijn om Donald Trump (en zijn aanhang) te bestrijden. Want zoals de titel al aangeeft, alleen demonstreren tegen alles wat Trump probeert te af te breken (medische zorg voor iedereen) of op te bouwen (een muur aan de grens met Mexico), is niet genoeg. Vandaar de urgentie.

Zover ben ik echter nog niet. Momenteel lees ik hoe zij met haar zoontje het Great Barrier Reef in Australië bezoekt als onderdeel van een documentaire waaraan ze meewerkt over hoe vergaand de impact van klimaatverandering al is in sommige gebieden. Een kwart van dit unieke natuurverschijnsel is inmiddels gestorven door slechts een minieme verhoging van de watertemperatuur. Wat rest is een desolaat onderwaterlandschap. Alle kleur is verdwenen en over en tussen het witte ‘gebeente’ drijft een stinkende groene smurrie.

Dit is niet het gedeelte waar ze haar zoontje mee naar toe neemt. Ze leert hem op vierjarige leeftijd snorkelen daar waar het rif nog op haar allermooist is. Zodat hij betoverd zal raken door de overweldigende schoonheid. Want:

You need to love something first, before you can protect and defend it.
[p.64, No is not enough, Naomi Klein]

~ ~ ~

De helft van de helft

Ik schreef dan wel ‘Misschien blijft er zelfs wat tijd vrij om te lezen. Komt er ook nog te weinig van.‘, toch valt dat alleszins mee. Ja, het bijblijven met De Groene Amsterdammer gaat me nog niet helemaal goed af, maar stiekem heb ik al meer dan 200 bladzijdes gelezen in Imajica van Clive Barker. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat het geen eerste deel van een andere trilogie is zoals ik onlangs abusievelijk vermeldde (en ik heb dat netjes aangepast). Wel is het een redelijk dik boek dat daarom ook vaak uitgegeven wordt in twee losse delen: Book 1 – The Fifth Dominion en Book 2 – The Reconciliation.
Omdat ik eindelijk begonnen ben met het uitpakken van de eerste dozen met boeken die op mijn werkkamer komen krijg ik vanzelf weer de kriebels om vanalles door elkaar te gaan lezen. Voorlopig wil ik daar nog niet aan. Tenslotte heb ik met mezelf afgesproken dat alle boeken in mijn verzameling zomaar een plaatsje in de boekenkast krijgen. Daarvoor is het hier (binnen) te klein. Als compromis heb ik besloten om van Imajica eerst Book 1 te lezen en daarna iets anders voordat ik verder ga met Book 2.
Natuurlijk kan het ook zo gaan dat Book 1 eindigt met een cliffhanger van jewelste en ik het niet kan laten om meteen Book 2 open te slaan. Tenslotte zitten die bij mij samen in één kaft opgesloten.
~ ~ ~

De verkeerde trilogie

The Great and Secret Show. Het eerste en enige boek van Clive Barker dat ik ooit las. Ik heb het nog steeds. Net als de atlas.

Omdat ik het boek las tijdens een vakantie die in meerdere opzichten nogal gedenkwaardig was ben ik het zicht op de clou van het verhaal geleidelijk verloren. Verschillende keren ben ik daarom van plan geweest om het nog eens opnieuw te lezen. Maar ergens durfde ik het niet aan. Bang misschien dat er samen met het verhaal ook een hoop herinneringen naar boven zouden komen die me te veel zouden afleiden.

Het is er aldus nooit van gekomen. Wat ik wel gedaan heb is een ander boek van Clive Barker aanschaffen. Ik las ergens dat The Great and Secret Show het eerste deel van een trilogie was. Bij toeval stuitte ik rond diezelfde tijd op een boekenmarkt op Imajica. Zonder me goed te verdiepen liet ik me misleiden door de vermelding van The Great and Secret Show op de boekomslag en dacht dat ik het tweede deel van de trilogie in handen had.

Eenmaal thuis kwam ik erachter dat dit niet het geval was. Imajica is zelf weer een eerste deel van een trilogie1. Een echte veelschrijver blijkt Clive Barker te zijn. Teleurgesteld dat ik niet het vervolg van The Great and Secret Show gekocht had verdween Imajica in de kast om er pas naar aanleiding van onze verhuizing uit te komen.

Vandaag opende ik een willekeurige doos in de schuur en het was Imajica dat bovenop lag. Volgens de afspraak die ik met mezelf gemaakt heb ga ik dit boek de komende tijd lezen. Gezien het aantal pagina’s (880) en het formaat letter (klein) ben ik er wel even mee bezig.


Imajica is an epic beyond compare: vast in conception, obsessively detailed in execution, and apocalyptic in its resolution. At its heart lies the sensualist and master art forger, Gentle, whose life unravels when he encounters Judith Odell, whose powers to influence the destinies of men is vaster than she knows, and Pie ‘oh’ pah, an alien assassin who comes from a hidden dimension.
That dimension is one of five in the great system called Imajica. They are worlds that are utterly unlike our own, but are ruled, peopled, and haunted by species whose lives are intricately connected with ours. As Gentle, Judith, and Pie ‘oh’ pah travel the Imajica, they uncover a trail of crimes and intimate betrayals, leading them to a revelation so startling that it changes reality forever.

Imajica
Clive Barker
Uitgeverij Perennial
ISBN 9780060937263

~ ~ ~


  1. update 23 juni: Dat Imajica het eerste deel van een trilogie is klopt niet. Ik heb me hierin vergist. Vanwege de lengte wordt Imajica soms in twee delen uitgegeven maar het is dus geen trilogie. 

16 jaar na GC

“Nobody can separate us.”
“I wish that was true.”
[The great and secret show, blz. 687/688 – Clive Barker]

Anderhalve week later stonden we opnieuw aan de rand van de Grand Canyon. Ditmaal aan de zuidkant. Ik zonderde me iets af van ons groepje. Het was nog vroeg in de ochtend en er hing een lichte nevel in de canyon. Daardoor viel er niet veel te zien. Zeker niet de overkant.

Maar ik keek dwars door tijd en ruimte en zag mezelf staan aan de noordkant. Ik zag een jongeman met in z’n handen een fotocamera en atlas van Amerika. Hij was gelukkig. Hij bestudeerde de detailkaart en probeerde uit te vinden hoever en waar de overkant was. Vervolgens maakte hij een foto. Later zou hij een foto maken wanneer ze aan de andere kant gearriveerd zouden zijn.
Z’n vriendin H. kwam naast hem staan.
Hij stopte de kaart in z’n rugzak en sloeg een arm om haar heen. Even had hij het idee dat ze hiervan schrok.
“Wat was je aan het doen?”
“Oh, ik eh, ik probeer een foto van de overkant te maken.”
Verbaasd keek ze hem aan, en hij begon enthousiast z’n idee toe te lichten. Toen hij de kaart uit de rugzak tevoorschijn wilde halen, legde H. zacht haar hand op z’n arm. Nu was het zijn beurt om verbaasd op te kijken.
“Ik moet je wat vertellen.”

One moment the sun was still shining on the top of his head. The next, darkness, icy darkness, and he was plummeting through it with cobs of concrete hurtling past him on the same downward journey. […] It was the breaking of his bones and back he could hear as he fell. And fell and fell.
[The great and secret show, blz. 134 – Clive Barker]

“Waar denk je aan?”
Ik schrok op. Het was B. die naast me was komen staan. Zij was het die ons had uitgenodigd voor deze vakantie.
“Oh, ik eh, ik vroeg me af of we anderhalve week geleden vanuit hier gezien precies aan de overkant stonden.”
Uit m’n rugzak haalde ik de atlas tevoorschijn en wees aan waar we stonden. Duidelijk gemarkeerd was de plek waar H. en ik hadden gestaan. Sindsdien had ik vele uren de atlas bestudeerd op zoek naar antwoorden. Alsof die besloten zouden liggen in de reeds afgelegde weg van oost naar west.
B. legde een arm om me heen.
“Is alles wel goed met je? Je bent de laatste dagen zo stil.”
Ik keek haar aan en knikte met gespeelde overtuiging dat alles ok was.

Terwijl de rest van het groepje bij de rand bleef rondkijken, liep ik terug naar de auto. Ging op de achterbank zitten en sloeg het boek dat daar nog lag, open op een willekeurige pagina. M’n ogen begonnen te tranen.
Het was 1993. Later dat jaar zouden H. en ik daadwerkelijk uit elkaar gaan. De atlas en het boek heb ik nog steeds. Tot nu toe kon ik ze niet wegdoen. Nu wel?

~ ~ ~

Aprilopdracht 2009 Het Fantasierijk

Voorjaarsschoonmaak:
De zon wordt langzamerhand warmer, het is voorjaar, dus tijd voor de grote opruiming!
Zet twee van je allerliefste bezittingen buiten de deur. Tja, wat wordt het?
Laat je fantasie de vrije loop en beschrijf jouw voorjaarsschoonmaak in maximaal 500 woorden.

~ ~ ~