Back to normal — deel 2

Wat ook pret­tig is, is dat ik van­avond weer eens een boek heb uit­ge­le­zen. Ondanks dat we vele uren in het huis en de tuin heb­ben door­ge­bracht blijkt het zo goed als soci­al medi­a­loos door het leven te gaan me toch nog extra tijd op te leve­ren. Daar­van heb ik dank­baar gebruik gemaakt om in de late uur­tjes op ons bij­na affe ter­ras als dag­af­slui­ting nog wat te lezen.
En zie daar, Zo begint de zie­ner van Coen Simon is het eer­ste boek dat ik in ons nieu­we huis ben begon­nen en heb uit­ge­le­zen. Een pri­meur!
Ik heb het lezen van deze ‘filo­so­fi­sche ont­dek­king van de wereld’ als bij­zon­der aan­ge­naam erva­ren. Ner­gens hoog­dra­ven­de taal, maar in een erg toe­gan­ke­lij­ke taal beschrijft Simon aller­lei momen­ten uit zijn vroeg­ste jeugd tot na afloop van zijn stu­die­tijd en gebruikt hij die op een twee­le­di­ge manier.
Ze die­nen zowel als een vorm van reflec­tie op zijn eigen groei als filo­soof, maar tege­lij­ker­tijd wor­den ze in een bre­de­re con­text geplaatst om de voor­naams­te stel­ling uit zijn boek te onder­bou­wen, dat we in onze heden­daag­se moder­ne wereld het gevaar lopen de eigen per­soon­lij­ke erva­ring te nege­ren en dat zelfs geloof of een spi­ri­tu­e­le tegen­be­we­ging geen soe­laas biedt: […]  Lees ver­der

Zo begint iedere boekverzameling

Hoe­wel we nu al ruim een week in ons nieu­we huis wonen staan al mijn boe­ken nog inge­pakt in dozen ergens op de zol­der van de schuur. Ik dacht dat de boe­ken die voor­af aan de ver­hui­zing op mijn nacht­kast­je lagen in een apar­te doos zaten die ergens op mijn werk­ka­mer zou moe­ten staan. Tot nu toe heb ik ‘m niet weten te vin­den.
Omdat ik zon­dag­och­tend in alle vroeg­te zin had om wat in de tuin te gaan lezen voor­dat het al te warm zou wor­den ging ik naar de schuur en open­de aldaar de eer­ste doos waar ik bij kon en nam er het boven­ste boek uit. Ik had me voor­ge­no­men om niet moei­lijk te doen. Wat ik tevoor­schijn zou halen zou ik gaan lezen. Geen beden­kin­gen. Niet even­tjes kij­ken of het boek wat er onder lag mis­schien aan­trek­ke­lij­ker kon zijn.
Wat ik me later ook bedacht is dat ik mis­schien mijn boe­ken voor­lo­pig inge­pakt moet laten. De werk­ka­mer die ik nu heb is wel­is­waar van gelij­ke groot­te als in ons oude huis maar de inde­ling is zoda­nig dat ik er min­der boe­ken­kas­ten op kwijt kan. Voor­af was ik van plan al een opde­ling te maken van wel­ke boe­ken ik in de kas­ten zou gaan zet­ten. Het is er alleen niet van geko­men. Het nieu­we plan is beet­je bij beet­je boe­ken uit te pak­ken, deze (opnieuw) te lezen en dan te beslui­ten of ik ze (in de boe­ken­kast) wil bewa­ren.
Je zou kun­nen zeg­gen dat het een nieu­we invul­ling is van mijn oude ‘boe­ken­kast-ini­ti­a­tief’ waar ik een poging deed om mijn boek­ver­za­me­ling in kaart te bren­gen door boe­ken te lezen en ver­vol­gens te bepa­len of ze moch­ten blij­ven. Alleen ston­den ze toen al in de kast en lie­pen aldus het gevaar hun plek­je kwijt te raken. Dit­maal staat er geen enke­le in de kast en moe­ten ze één voor één bewij­zen dat ze er wel dege­lijk thuis­ho­ren.
Het spits wordt afge­be­ten door Coen Simon met Zo begint iede­re zie­ner. Ergens vind ik het wel een toe­pas­se­lij­ke titel. Maar of dat vol­doen­de is? […]  Lees ver­der