Black Dub — Black Dub

Het viel eind vorig jaar nog niet mee om een top-10 van mijn favori­ete albums samen te stellen. Ik kreeg mijn short­list niet kor­ter dan zes­tig albums. Met de belofte om ze alle­maal een keert­je wat uit­ge­brei­der voor­bij te lat­en komen maak­te ik begin jan­u­ari een valse start, maar hier ein­delijk een nieuwe poging.

De cd’s zet ik inte­graal op mijn blogsite (hier is de overzichtspag­i­na) zodat je de mogelijkheid hebt om zelf te luis­teren waarom ik ze tot mijn favori­eten reken. Indi­en beschik­baar zet ik er ook de liedtek­sten bij. Als het goed is kun je de muziek niet down­load­en en ik hoop dat wan­neer je het album weet te waarderen dat je het dan op legale wijze aan­schaft.  Veel luis­ter­plezi­er!

~ ~ ~

Van­daag aan­dacht voor het album Black Dub door de gelijk­namige band. Het is een cd die ik meteen bij de release in 2010 heb aangeschaft nadat ik de band was gaan vol­gen van­wege enkele YouTube film­p­jes met live opnames in de stu­dio van Daniel Lanois die ik had gevon­den en waar ik meteen hele­maal van onder de indruk was (niet in de laat­ste plaats van­wege ban­dlid Trix­ie Whit­ley). De band zelf heb ik live mogen zien op het North Sea Jazz fes­ti­val in 2011. Eigen­lijk stond het optre­den voor 2010 gep­land, maar van­wege een zwaar motoron­geluk van Daniel Lanois werd het met een jaar uit­gesteld.

Veel van de albums in mijn top-60 koester ik alweer vele jaren en heb er daarom vanzelf­sprek­end een bepaalde band mee opge­bouwd. Veel herin­ner­in­gen zijn ver­bon­den aan de muziek. Bij dit album van Black Dub en nog wat andere titels in mijn top-60 is dat logis­cher­wi­js min­der. Waarom dan toch op de lijst? Bij dit album voor­namelijk van­wege de herken­bare sound van de eerste negen num­mers. Ondanks (of dankz­ij?) dat het een gele­gen­hei­ds­band is, vormt het een goed inge­speeld geheel waar­bij elk ban­dlid een vol­waardi­ge bij­drage lev­ert. Ik word alti­jd vrolijk van de muziek ondanks dat niet elk num­mer een vrolijk onder­w­erp heeft. En de muziek heeft ook het effect op mij dat ik niet kan bli­jven stilzit­ten. Het dwingt me tot mee­be­we­gen en meezin­gen. Daarom zet ik het album dan ook pas op wan­neer er nie­mand in huis is.

Black Dub (2010)
Black Dub
Daniel Lanois, Trix­ie Whit­ley, Bri­an Blade, Daryl John­son

  1. Love Lives
  2. I Believe in You
  3. Ring the Alarm
  4. Last Time
  5. Sure­ly
  6. Nomad
  7. Slow Baby
  8. Sil­ver­a­do
  9. Canaan
  10. Sing
  11. Sirens

~ ~ ~

1. Love Lives

De cd begint met een lekker vlot num­mer. De man­nen in de band trap­pen af met zachte samen­zang en dan knalt Trix­ie vanaf 00:38 uit de box­en. Vooral de zware basli­jn in com­bi met de uithalen van Trix­ie (“Don’t hurt the heart of the girl!”) werkt per­fect.

There’s a bird in my heart
And it wants to learn to fly
There’s a word and if it’s silenced
It will sure­ly die

I want to live where love lives
I can’t take if I can’t give
Love lives in the sound they make
In the tears of a thou­sand rains

Though the long road make you sweat
But the short road make you bleed
There’s a price you’re going to get
You take just what you need

I want to live where love lives
Where I feel that I can work in
That’s where I’ll find my house to sleep in
Don’t hurt the heart of the girl
Try­ing to find my place in this world

What lies beyond the hori­zon
I know some­thing is aris­ing
I want to live, I want to live
I want to live where love lives

I want to live where love lives
I can’t wait, is this my time?
I want to live, I want to live
I want to live where love lives
Where love lives

2. I Believe In You

Opnieuw is er een hoof­drol voor de bas­gi­taar weggelegd, maar telkens wan­neer ik het num­mer beluis­ter gaat mijn aan­dacht meer uit naar het drumw­erk. Strak. Droog. Sub­tiel. In de tekst vind ik “And now you’re run­ning down my spine; Like a water­fall, like a water­fall” goed gevon­den. En iedere keer opnieuw kri­jg ik hartk­lop­pin­gen bij de manier waarop Trix­ie ‘a lit­tle boat’ zingt.

From where I was stand­ing
It was hard to see, hard to see
But what has always been
Will for­ev­er be, for­ev­er be

And now you’re run­ning down my spine
Like a water­fall, like a water­fall
I want to write your name
On every wall, on every wall

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you

Up and down the riv­er
In a lit­tle boat, a lit­tle boat
All I need is you and a cas­tle
All made of hope, all made of hope

I can walk through the doors of time
Scale any wall and cross any line
I can send any thought to the end of the fin­ger
And burn any knot with a kiss

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
And I believe in you

From the bot­tom of the root
To the top of the leaf, the top of the leaf
I can drink maple water
Any time I believe, any time I believe

I was frozen, I was blow­ing
In a blade of grass
Of run­ning out of hon­ey
Of liv­ing in the past

I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you, yes, I do
I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in, I believe in, I believe in you, yeah
I believe in you
Yeah, I believe in you

3. Ring The Alarm

Een gro­ten­deels instru­men­taal num­mer waar alle ban­dle­den zich kun­nen uitleven op hun instru­ment. Regel­matig kun je op de achter­grond horen hoe ze elka­ar ent­hou­si­ast toeschree­uwen en zek­er bij 5:25 is dat goed duidelijk.

Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah

Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah

4. Last Time

Oh, it may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time I don’t know

I’ve been ask­ing what it is
To have faith in what will come

It may be the last time you hear me moan
It may be the last time, I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

It may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

I’ve been walk­ing the secret
But now it’s time to unfold

Oh, it may be the last time you hear me cry
It may be the last time I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

5. Sure­ly

Dit is een van de num­mers waar ik al snel tege­naan liep toen ik op zoek ging naar meer muziek met Trix­ie Whit­ley toen ik haar bij toe­val had ‘ont­dekt’. Samen met ‘I believe in you’, ‘Nomad’ en ‘Sil­ver­a­do’ vind ik het de mooiste num­mers op deze cd waar het de zang van Trix­ie betre­ft.

If he refus­es I still go on
Till the heav­en and earth are gone
Time may rage but rage in vain
My designs unchanged remain

Night is my shep­herd, moon­light is my guide
You were close by, now the dis­tance is so wide
You found me blind, you taught me how to see
Now it’s so hard to have you away from me

Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine

You com­mand my hand to write
In the dark hours of deep mid­night
Your love is a love, a love like no oth­er
Wings of joy for­ev­er flut­ter

Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine

For­tune favours the brave they say
My brav­ery could not con­vince me to stay

If he refus­es I still go on
Till the heav­en and earth are gone

For­tune favours the brave they say
My brav­ery could not con­vince me to stay

Sure­ly
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly, sure­ly, sure­ly
Sure­ly you were meant to be mine

6. Nomad

Een num­mer waar ik hele­maal ver­liefd op ben. Tekst, muziek en zang zijn hier wat mij betre­ft hele­maal in even­wicht. Ik kan het nooit lat­en om juist dit num­mer min­i­maal 1x op de repeat-stand te zetten.

Open up your trans­mis­sion
I’m sit­ting on the out­side of evo­lu­tion
No need to feel sad, I got to be glad
I got to know the price of the path I chose

The way the nomad knows

Shak­ing and rat­tling these chains
I got so much hard work to sus­tain
I got to burn to feel the heat, I got to walk to know my street
I got to move to what goes

The way the nomad knows
The way the nomad knows

I put on my old coat, I wear my bro­ken arrow
Something’s got to flow, through this death and sor­row
I may fall from the trapeze, but I will land down on my knees
I got to sing with praise, and roll the dai­ly blows

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Spir­it ris­ing from the ground, it nev­er lets me sleep
I’ve got to go down there, it’s going to be deep
I got to learn to love my sender, my job is here as a receiv­er
Till my bones come to some repose

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Skin is feel­ing, feel­ing the ghost
I got to move to some oth­er coast
I feel I want to dance, tear away my clothes
The way the nomad knows
The way the nomad knows
The way the nomad knows

Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would

7. Slow Baby

8. Sil­ver­a­do

Het hese rand­je aan de zang van Trix­ie komt hier af en toe ver­lei­delijk naar de opper­vlak­te.

Black ice was every­where
At every cor­ner but we didn’t care
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do
The laugh­ter would not quit
It real­ly felt like it was it
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

The depth of the dream we fell in
Not for any tongue to speak in
Ah, yes, it’s all right to see
The light to eter­nal land
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

Sweet empire time
Before the bombs burned out the rye
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do
The fever was so strong
And the nights were nev­er wrong
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

No wor­ries came to mind
We blazed it, knew no time
Drunk on a sil­ver moon
Singing out their own tune
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights with you, Sil­ver­a­do

The room was hell on fire
As the engines rode desire
Oh, the nights of the sil­ver nee­dle, Sil­ver­a­do
It final­ly dawned on me
Like the pound­ing of the sea
Those sil­ver nights had slow­ly fad­ed on Sil­ver­a­do

Don’t stand in the cold for too long
We want you stay­ing strong
Don’t walk the plank for your song
Going to miss you when you’re gone

Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, with you Sil­ver­a­do
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, my Sil­ver­a­do
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, on Sil­ver­a­do

9. Canaan

Gospelachtig niemen­dal­let­je, niet hele­maal passend bij het voor­gaande. Wel goed te vert­eren.

Yeah, yeah, I went walk­ing
On the avenue
Lis­ten to the rid­ers who may
Yeah, lis­ten to you

And my foot­steps tan­gle
With per­fume
And the sound of love­mak­ing
Com­ing out of some room
And the indi­ans sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

There’s a woman lean­ing on the cor­ner
She waits for her gam­bler
Yeah, dress­ing babies up in cot­ton
On the front seat of her ram­bler

Low down
While she says that she remem­bers
Yeah, of a prayer
That mama used to sing
Yeah, and the bat­tered wife sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy, from joy?

10. Sing

Opnieuw een weinig bij­zon­der num­mer waar wel plezi­er in het samen­spel voel­baar is, maar samen met het vorige num­mer niet staat voor de ‘echte’ Black Dub sound.

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

I’m stand­ing deep in the fire
Look­ing for truth in desire
On a night like this all is for­giv­en
From all that’s hid­ing deep with­in, you got to sing

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

Let’s turn a can­dle into a vol­cano
Dust in the wind will be feed­ing the silo
Sing to the sky and break this chain
Bring a lad­der to the unat­tained, yeah, yeah, and I

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

I believe that win­ter comes
For the rise of spring and sun
A patient mind, a noise or fable
We’ll wait for har­vest to reach the table
You got to

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above

You got to sing
You got to sing
Oh, you got to sing, yeah, yeah
You got to
You got to
You got to sing
You got to sing
Sing
You got to sing

11. Sirens

Een vervreem­dende instru­mentele afs­luiter die alles goed maakt na de twee min­dere num­mers die eraan voorafgin­gen, behalve dat het veel te snel is afgelopen. Wat trouwens voor de gehele cd geldt.

Foto: bin­nen­z­i­jde cd hoes­je

~ ~ ~

Toeval in de maak

Het was pas tij­dens het beluis­teren van het lied ‘The Mak­er’ door Daniel Lanois dat ik de con­nec­ties zag. Achterovergele­und aan mijn bureau bekeek ik een live sessie van dit num­mer op Youtube waarin Lanois aangeeft hoeveel arti­esten dit num­mer al hebben uit­gevo­erd. Ook gaat hij in op de ontstaans­geschiede­nis. Het was tij­dens een verbli­jf in Dublin, waar hij zichzelf weer­spiegeld zag in het diepzwarte water van de Lif­fey dat hij de inspi­ratie vond voor het schri­jven er van. Ik vroeg me af of hijzelf in de afgelopen tijd aan ‘The Mak­er’ had moeten denken. Niet de song, maar meer in de zin van ‘de schep­per’ of, dichter bij huis, de chirur­gen die hem geholpen hebben na zijn motoron­geluk van enkele maan­den gele­den.

Op dat moment schoot me te bin­nen dat ik eerder die avond een aflev­er­ing uit de BBC-serie ‘The Mak­ing of Me’ had zit­ten kijken. In dit pro­gram­ma werd de Britse atleet Col­in Jack­son gevol­gd in zijn zoek­tocht naar de mogelijke oorza­k­en van zijn suc­ces. Vol­gens de wer­vende tekst op de BBC web­site zouden de vol­gende vra­gen aan de orde komen:

Are some of us born win­ners and oth­ers des­tined to be couch pota­toes? Are peo­ple like Col­in born with super­hu­man poten­tial or could some­thing as sim­ple as the month we’re born affect our chances of sport­ing suc­cess? Nature or nur­ture — what makes us who we are?”

In feite was de ont­dekkingsreis van Jack­son gericht op het ontrafe­len van het mys­terie hoe en/of waarom hij gewor­den is wie hij van­daag de dag is. Maar daar­naast werd zijdel­ings ook stilges­taan bij de vraag of het mogelijk zou zijn om atleten zoals Jack­son te ‘repro­duc­eren’ indi­en een­maal hun ‘geheim’ was bloot­gelegd.

Een vraag­stelling die ver­dacht veel leek op een­zelfde onder­zoek in een ander pro­gram­ma op de tv nog iets eerder die avond. Daar werd inge­gaan op de toen­e­mende ver­gri­jz­ing, en dan spec­i­fiek in Japan waar dit prob­leem al erg urgent is. Eén van de oplossin­gen die men in de lab­o­ra­to­ria reeds in een ver­gaand sta­di­um had uit­gew­erkt was het ‘kopiëren’ van mensen. Men had een toekom­stvisie waarin elk per­soon een robot­copie van zichzelf had. Mocht men op oud­ere leefti­jd beperkt wor­den in de beweg­ingsvri­jheid, dan bestond de mogelijkheid om liggend in bed of zit­tend in een rol­stoel, de robot de wijde wereld in te sturen. Men zou de robot kun­nen con­trol­eren door de eigen stem, of via lichaams­be­weg­in­gen in bed of rol­stoel. Zo was men dan nog steeds in staat om bijvoor­beeld een col­lege te kun­nen geven of andere activiteit­en die men gewend was tot die tijd te doen.

In deze doc­u­men­taire wer­den beelden uit de film ‘Sur­ro­gates’ gebruikt om het con­cept met de gek­loonde robots toe te licht­en. Het toe­val wil dat ik juist deze film eerder die dag gepro­gram­meerd had op mijn UPC medi­a­box omdat ze lat­er in de week uit­ge­zon­den zou wor­den op Film1. De korte omschri­jv­ing op IMDB.com had mijn inter­esse gewekt:

Set in a futur­is­tic world where humans live in iso­la­tion and inter­act through sur­ro­gate robots, a cop is forced to leave his home for the first time in years in order to inves­ti­gate the mur­ders of oth­ers’ sur­ro­gates.”

Kor­tom, ik werd me bewust van een hele aaneen­scha­kel­ing van zak­en ron­dom het klo­nen, repro­duc­eren en creëren van per­so­n­en. In werk­ing gezet door het zoeken naar nieuws over her­s­tel van Daniel Lanois.

En nu vraag ik me af, is dit alles toe­val? Waar­bij ik de doo­d­doen­er ‘toe­val bestaat niet’ even vergeet. Maar eerder denk aan een andere uit­ing van toe­val, namelijk ‘syn­chroniciteit’:

Wan­neer twee of meer gebeurtenis­sen min of meer tegelijk­er­ti­jd optre­den in een voor de betrokkene zin­vol ver­band, dat niet noodza­ke­lijk als causaal wordt ervaren. Een­voudig gezegd: je ervaart het als “meer dan gewoon toe­val”; omdat de twee gebeurtenis­sen voor jou met elka­ar te mak­en schi­j­nen te hebben, maar niet zo dat het ene het andere heeft voort­ge­bracht.” [Wikipedia]

Of is het een vorm van ges­tu­urde waarne­m­ing, waar­bij we alleen willen zien wat we willen zien? Een zelf aan­gelegd fil­ter tegen de anders over­weldigende hoeveel­heid infor­matie die bin­nen­stroomt en ons dreigt te over­spoe­len?

Ik weet het niet, maar eerlijk gezegd vat bij mij meer en meer het idee dat dit asso­ci­atieve denkpa­troon te mak­en heeft met onze groeiende aan­wezigheid op datzelfde inter­net. Juist daar is het gemeen­goed gewor­den om via hyper­links van het ene punt naar het andere punt te sprin­gen. Omdat de ene plek blijk­baar een rel­e­vantie bevat naar een andere plek. We lezen een blog. Zien een link. Klikken op de link. Wor­den naar een andere site gebracht. Waar we een nieuwe ver­wi­jz­ing zien. En klikken verder.
Dieper in het veel­tewi­jdeweb.
Waar­na we onszelf wijs mak­en dat enkele uren van ver­slavend gek­lik zek­er niet doel­loos was. Maar ons veel nieuwe inzicht­en heeft gebracht.
Net zoals we de log­i­ca zoeken na een dag vol van vers gecon­sumeerde infor­matie en data.
Struc­tu­ur aan­bren­gen.
Zingev­ing.

Zo stel ik mezelf gerust.

En probeer ik te ver­geten dat op mijn nachtkast­je een boek ligt te wacht­en van Cory Doc­torow, met als titel ‘Mak­ers’.

~ ~ ~