De denker met de bas

Ik ben een hard­core fan van Roger Waters. Al veer­tien dagen luis­ter ik elke ocht­end en avond naar zijn laat­ste album Is this the live we real­ly want? in de auto naar en van mijn werk. Het is een rit­je van een half uur. Pre­cies genoeg om het hele album af te spe­len.

Het voelt pret­tig vertrouwd aan zon­der dat het als een over­bod­i­ge her­haaloe­fen­ing over komt. Vooral Ani­mals lijkt een sterke inspi­ratiebron te zijn geweest. Maar bij her­haaldelijk luis­teren ont­dek je steeds meer sub­tiele ref­er­en­ties naar zow­el tekst als muziek­pa­tro­nen uit eerder (solo alsook Pink Floyd) werk.

In de Groene Ams­ter­dammer las ik een tre­f­fende type­r­ing door Leon Ver­don­schot:

Roger Waters for­muleert ideeën, en giet die in muziek. Hij is een denker met een bas, een maatschap­pi­j­criti­cus met een micro­foon.
[Een betere god — De Groene Ams­ter­dammer 21 juni 2017 Jaar­gang 141, Nr. 25]

Hij gebruikt dit om Roger Waters te vergelijken met David ‘de man zon­der eigen­schap­pen’ Gilmour. En ik kan me daar wel in vin­den. Hoe vir­tuoos de gitaar­muziek van Gilmour wel niet is, uitein­delijk ben ik alti­jd veel meer gefasci­neerd gebleven door het uit­ge­spro­ken engage­ment van Waters.

PS. Zoals op elk album is er in een num­mer waarin het gelu­id is ver­w­erkt van een vlieg­tu­ig dat uit de lucht geschoten wordt en neer­stort. In mijn belev­ing is het een protest tegen de waanzin van de oor­log en vormt het als zodanig een eerbe­toon voor zijn vad­er die sneu­velde in WO2.

~ ~ ~