Connect the filter bubbles

Ik werk voor een Amerikaans beursgeno­teerd bedri­jf. Dagelijks heb ik veelvuldig con­tact met mijn Amerikaanse collega’s. Meestal gaat dat via email of con­fer­ence calls. Dan beperkt de con­ver­sa­tie zich gro­ten­deels tot werkgere­la­teerde zak­en. Maar daar­naast mak­en we ook volop gebruik van de chat­func­tion­aliteit die bin­nen ons bedri­jf door iedereen gebruikt kan wor­den. Omdat dit in veel gevallen 1-op-1 gesprekken zijn ligt het voor de hand dat je dan veel meer bespreekt dan alleen werk.
Het is wel­haast onver­mi­jdelijk dat het onder­w­erp ‘Trump’ voor­bij komt. En het kan niet anders dat ook onder mijn collega’s zow­el voor- als tegen­standers van de nieuwe pres­i­dent te vin­den zijn. Zelf schaar ik me onder de tegen­standers van deze in mijn ogen totaal onbek­wame man voor deze posi­tie. Liev­er stapt hij van­daag nog op dan mor­gen.
Tot nu toe heeft dat (nog) niet tot ver­sto­orde relaties gelei­dt. Spreek ik iemand waar­van ik het ver­moe­den kri­jg dat hij of zij op Trump heeft gestemd of in ieder geval geen moeite heeft met deze man als pres­i­dent, dan laat ik wel degelijk merken dat ik er heel anders over denk. Meestal bli­jft het dan daar­bij. We halen hoo­gu­it ieder voor zich wat voor­beelden aan waar­bij we willen lat­en zien hoe de ander zich ver­gist, maar verder dan dat gaat het niet.
Omdat we com­pleet andere nieuws­bron­nen vol­gen1 die de gebeurtenis­sen van de dag (en dat zijn er nogal wat) geheel anders inter­preteren (of in veel gevallen negeren) prat­en we langs elka­ar heen. Het blijkt heel moeil­ijk om toe­nader­ing tot elka­ar te vin­den. In het begin dacht ik nog (vanu­it mijn eigen gelijk (of beter: infor­matiebubbel) gere­de­neerd) dat een Trump-aan­hang­er de ogen sluit voor zak­en die wat mij betre­ft haarfi­jn aan­to­nen dat deze man com­pleet ver­keerd bezig is. Zo werkt het helaas niet. Het omge­keerde geldt namelijk ook.

There’s so many dif­fer­ent worlds
So many dif­fer­ent suns
And we have just one world
But we live in dif­fer­ent ones.
[Broth­ers in Arms — Dire Straits]

We zit­ten bei­den opges­loten in onze eigen waarheid waar­door we onbereik­baar voor elka­ar zijn gewor­den. Het gaat niet om wie er gelijk heeft. Het gaat erom dat we over bepaalde zak­en niet meer diep­gaand met elka­ar kun­nen prat­en wan­neer we niet bereid zijn uit de eigen com­fort zone te tre­den. Maar hoe doe je dat?
Van­daag las ik op nos.nl over de Poli­tieke ‘anti-Tin­der’ die mensen uit hun fil­ter­bubbel moet halen. Op de site wordt je op basis van je par­ti­jvoorkeur in con­tact gebracht met iemand aan de andere kant van het poli­tieke spec­trum.

Het gesprek wordt ingeleid met een stelling, om het ijs te breken. “Daar­na kun je uit­leggen waarom je er zo over denkt”, aldus Houben. Bevalt de dis­cussie niet, dan kun­nen ze met een druk op de knop een andere gesprekspart­ner kiezen, vergelijk­baar met sites als Cha­troulette.

Gezien de ervarin­gen met mijn Amerikaanse (maar ook met andere collega’s of wie dan ook) ben ik voor­lop­ig nog wat scep­tisch. Ik denk dat ofwel de dis­cussie aan de opper­vlak­te bli­jft, ofwel men verzandt in welles-nietes uitwisselin­gen die hopelijk niet lei­den tot al te grof taal­ge­bruik wan­neer men elka­ars stand­pun­ten niet kan waarderen. In het laat­ste geval kun je met een swipe de dis­cussie beëindi­gen en in het eerste heeft het waarschi­jn­lijk niet tot meer begrip voor elka­ar gezorgt.
Maar ik kan het mis hebben. Er is natu­urlijk een manier om erachter te komen.

[Klik op de afbeeld­ing om naar de site van Waaromkiesjij.nl te gaan.]
~ ~ ~


  1. In mijn geval is dat bijvoor­beeld de 100 dagen update die The Guardian ver­zorgt en de web­site What The Fuck Just Hap­pened Today door Matt Kiser