Maandag, 29 oktober 2018

Het bli­jft won­der­baar­lijk dat ik me voor zo’n trip­je naar Cluj alti­jd meer druk maak over welk boek ik mee­neem om tij­dens de vlucht te lezen dan de rest van de spullen. Dat laat­ste is inmid­dels rou­tinew­erk gewor­den. Ik tel het aan­tal over­nachtin­gen plus de tijd die ik eventueel niet op kan­toor door­breng om zo te bepalen hoeveel en welke kled­ing ik in moet pakken. Maar dat boek. Daar bli­jf ik tot het laat­ste moment over twi­jfe­len.

~ ~ ~

De keuze is gevallen op SPQR — A His­to­ry of Ancient Rome, door Mary Beard. Een boek waarin ik tij­dens mijn zomer­vakantie ben begonnen maar nog niet uit heb. Eerder dit jaar kocht ik het tij­dens de Boeken­week. Als ik hier­na het boek van Jeroen Brouw­ers lees dan heb ik voor de veran­der­ing eens een keer alle boeken nog het­zelfde jaar van aankoop gelezen. Een unicum.

~ ~ ~

Dom­per! Op het vliegveld in Dort­mund waren de knakworsten uitverkocht. Dus moest ik over­schake­len op de cur­ry­worst die als schi­jf­jes in een bad­je van cur­ry geserveerd wordt. Ook lekker, maar toch anders.

~ ~ ~

Naar huis

Vanocht­end stond de taxi net­jes op tijd te wacht­en. We had­den om 10 uur afge­spro­ken maar mijn col­le­ga had ik nog niet gezien bij het ont­bi­jt. Ik legde mijn kof­fer achter in de auto en ging terug naar de recep­tie om te zien of hij miss­chien nog aan het uitcheck­en was. Bij mij duurde dat ook langer dan nor­maal omdat ze een nacht te veel in reken­ing wilden bren­gen. Het bleek achter­af een telfout­je te zijn.

In de recep­tie was hij echter in geen velden of wegen te beken­nen. Nee, hij zat buiten aan de andere kant van de uit­gang een sigaret­je te roken in afwacht­ing van mijn. Daar had ik hem niet verwacht en hij had al die tijd gecon­cen­treerd op z’n mobielt­je emails zit­ten doorne­men zon­der acht te slaan op de omgev­ing.

Voor onze terugvlucht maak­te het niet uit. Bij aankomst op het vliegveld zagen we al dat er een ver­trag­ing was voor de vlucht naar Istan­bul. Meestal heeft dat dan een ket­tin­gre­ac­tie voor de andere vertrek­ti­j­den tot gevolg. En inder­daad vertrokken wij ook lat­er met een ver­trag­ing van een half uurt­je.

Waar ik dit­maal wel aan gedacht had was om een foto te mak­en van een helikopter die in mijn belev­ing al sinds de eerste keer dat ik in Cluj arriveerde ver­loren en ver­lat­en in het hoge gras is achterge­lat­en. Steev­ast ver­won­der ik me waarom dat ver­hikel er nog steeds staat wan­neer ik weer in de trans­port­bus naar de ter­mi­nal rij. Het voelt alsof ik als jour­nal­ist een oor­logs­ge­bied bezoek. Slaat natu­urlijk ner­gens op. Te veel films gekeken, vrees ik.

Toen we de grens over­stak­en naar Ned­er­land nadat we zon­der verdere ver­trag­ing in Dort­mund waren geland en met de auto op weg naar huis gin­gen, zagen we hoe de dreigende onweer­swolken zich boven Arn­hem samen­pak­ten. Er stond een con­cert van Helene Fis­ch­er gep­land deze avond in het Gelre­dome, maar of dat er iets mee te mak­en had is me niet duidelijk gewor­den.

~ ~ ~

Zonder whiskey naar Cluj

Het was rond het mid­dagu­ur. Ons vlieg­tu­ig naar Cluj-Napoca zou over een uurt­je vertrekken. Om de tijd te doden bestelden we een brood­je knakworst en wat fris­drank. Een tafelt­je verder zat­en drie man­nen onderuit­geza­kt met Achter­hoekse tong­val sterke ver­halen te vertellen. Ze had­den al enkele flesjes bier weggetikt. Een vierde kam­er­aad schoof niet veel lat­er aan met een 5 liter­fles whiskey. Die was voor op de plaats van bestem­ming. Daarmee zouden ze de week wel doorkomen was de gedachte.

Mijn col­le­ga en ik vroe­gen ons af wat ze in hemel­snaam in Roe­menië gin­gen doen. Het moest wel iets ver­schrikke­lijks zijn als je er een liter whiskey per dag voor nodig had om het ’s avonds te ver­w­erken. Of iets feestelijks. Dat kon natu­urlijk ook. Tegen de tijd dat de onboard­ing begon waren de man­nen al redelijk dronken. Gelukkig had­den ze een vlucht naar Boekarest en zouden we van hen geen last hebben. Lal­lend wron­gen ze zich naar voren met hun pri­or­i­ty tick­ets ter­wi­jl wij de andere gate opzocht­en.

Bij het vertrek zag ik iets wat me nooit eerder was opgevallen. Twee medew­erk­ers van het grond­per­son­eel liepen een heel stuk mee met het vlieg­tu­ig. Een van hen had een lijn vast die aan het vlieg­tu­ig beves­tigd was. Alsof ze een hond uitli­et. Pas toen we richt­ing de start­baan gin­gen haak­te ze de lijn los en lieten ze ons gaan. De wijde wereld in. Automa­tisch zwaaide ik nog even naar hen.

Boven Dort­mund was het voor de veran­der­ing eens niet al te bewolkt. Een mooie gele­gen­heid om wat foto’s te mak­en.

Op de plaats van bestem­ming wer­den we opge­haald door wat inmid­dels een vertrouwde taxi chauf­feur voor ons is. Het was degene die me tij­dens een vorig verbli­jf had toev­ertrouwd een zwak te hebben voor kleine hond­jes die je in Cluj her en der ver­lat­en rond ziet zwer­ven. Zelf had hij er een­t­je in huis gehaald waar zijn oud­ers voor zorgden op de uren dat hij aan het werk was. Hij woonde nog thuis, dus dat was makke­lijk.

Hij was ver­baasd dat we eerst nog naar kan­toor gin­gen. Nu nog? Het was toch bij­na einde werk­ti­jd? Gelat­en vertelden we hem dat er een test­sessie op het pro­gram­ma stond van acht uur. Waarschi­jn­lijk zouden we moeten door­w­erken tot een uurt­je of drie in de vroege ocht­end. Waar we zin in had­den, merk­te hij op. Dat vroe­gen we onszelf ook af.

~ ~ ~