Tag: Douglas Hofstadter

Dikke bladzijdes

Op de dins­dag­avond ga ik gewoon­lijk een paar uur­tjes oppas­sen bij mijn twee klein­zoons zodat hun moe­der naar dans­les kan. Ook deze avond. Omdat de les­tij­den naar later ver­scho­ven zijn, lig­gen de jon­gens gewoon­lijk al op bed wan­neer ik arri­veer. Dat vind ik ergens wel jam­mer want nu mis ik de gezel­li­ge druk­te (want ja, ik hoef dit nor­maal gespro­ken maar één keer in de week te doen en niet elke dag) van hen naar bed bren­gen en voor­le­zen. Maar soms heb ik geluk. Lees ver­der

Wie MI legt, moet MU leggen

Van­avond las ik ver­der op blad­zij­de 40 van Gödel, Escher, Bach door Dou­g­las Hof­stad­ter. Er werd van me ver­wacht dat ik een puz­zel ging oplos­sen. Maar om heel eer­lijk te zijn, puz­ze­len is zeg maar niet echt mijn ding. Hele­maal mijn ding niet eigen­lijk. Zeker omdat ik voor­af al dacht te weten dat er hoogst­waar­schijn­lijk een adder­tje onder het gras zou zit­ten en deze puz­zel onop­los­baar zou blij­ken te zijn. Toch wil­de ik geen spel­bre­ker zijn en heb ik een aan­tal pogin­gen onder­no­men de puz­zel op te los­sen. Doen jul­lie ook mee? Suc­ces voor ons alle­maal! Lees ver­der

Verloren geraakt in merkwaardige lussen

Vier dagen vakan­tie en het eerst­vol­gen­de boek voor de blog­ger­slees­club (Sabo­teur van Mar­te Kaan; blogda­tum 30 april) heb ik al uit. Tijd om iets anders tus­sen­door te lezen. Helaas heb ik niets van Gabriel Gar­cia Mar­quez staan die ons gis­ter ont­val­len is. Uit de gro­te sta­pel onge­le­zen haal ik de best­sel­ler van Dou­g­las Hof­stad­ter tevoor­schijn: Gödel, Escher, Bach — Een eeu­wi­ge gou­den band. Onlangs moest ik nog eens in de stad zijn (komt bij mij niet al te vaak voor) en dat viel samen met een van de laat­ste dagen van de leeg­ver­koop bij Pola­re (in Arn­hem geen door­start). Eer­der had ik al de eer­ste dag per toe­val mogen mee­ma­ken. Deze keer ging ik met min­der boe­ken de deur uit. Voor­al omdat er niet meer zo heel veel over was. Maar geluk­kig had­den ze nog wel een mooi eer­ste­hands exem­plaar van GEB lig­gen (jam­mer genoeg alleen nog in het Neder­lands), een boek waar ik al ver­schil­len­de keren aan ben begon­nen maar even­zo­ve­le keren in ver­strikt ben geraakt. Lees ver­der