Flitsscheiding

Op dagen zoals van­daag denk ik met weemoed en jaloezie terug aan Chris Stevens van radio KHBR (K-Bear). Weemoed van­wege zijn prachtige radiostem die onge­merkt alti­jd de juiste toon wist te vin­den bij het te bespreken onder­w­erp. Een stem die je als het ware aan de hand nam en dwong te gaan zit­ten. Er moest iets belan­grijks verteld wor­den en daar­voor was het nodig dat je je con­cen­treerde. Hier wer­den geen flauwe grap­jes als opvulling tussen twee lied­jes te berde gebracht. Nee, hier was tijd gesto­ken in vorm en inhoud. Chris had iets gezien of geho­ord in de gemeen­schap waar­van hij deel uit­maak­te en vond het nodig daar even bij stil te bli­jven staan.
Dat kon­den uiteen­lopende zak­en zijn, zoals een ordi­naire dorp­sruzie, een droe­vig heen­gaan of een ontluik­ende liefde. You name it. Maar wat het ook was, Chris slaagde erin om de gebeurte­nis een diepere beteke­nis mee te geven. Sym­bool te lat­en zijn voor iets grot­ers. Daar­voor moest je dan wel goed luis­teren. Naar het ver­haal dat hij vertelde. Naar het tre­f­fende citaat dat hij gevon­den had in niet alti­jd voor de hand liggende stan­daard­w­erken uit lit­er­atu­ur of weten­schap. Om te besluiten met alti­jd weer per­fect aan­vul­lende muziek. Die hyp­no­tis­erend werk­te, zodat de bood­schap kon bezinken. En daarom die jaloezie. Want ik wil dat ook kun­nen.

Vanavond zou zo’n moment zijn geweest dat Chris ogen­schi­jn­lijk zon­der moeite (maar wij allen weten welk een afzien en doorzettingsver­mo­gen ver­sc­holen zit achter een façade van uiter­ste een­voud) troost­rijke afs­lui­tende woor­den beschik­baar zou hebben. Uit­ge­spro­ken voor eenieder die het kon horen, direct bedoeld voor hen die zich aange­spro­ken voelden, van onschat­bare waarde voor diege­nen die daad­w­erke­lijk luis­ter­den. Chris had alti­jd iets te zeggen. En er waren alti­jd luis­ter­aars die de bood­schap ter harte namen.

Ik mis Chris en zijn radio­pro­gram­ma op KHBR. Hij zou het zoveel beter hebben gedaan dan ik met mijn melan­cholieke blog en een uit de toon val­lend son­net­tette (een soort halve son­net­ten over actuele nieuw­son­der­w­er­pen) van Driek van Wis­sen. Niet echt een hart onder de riem voor wie zich aange­spro­ken voelt.

Flitss­chei­d­ing

Het is wel sneu voor onze advo­caat,
Maar met z’n tweet­jes kun­nen we wel zon­der
Wan­neer na het inlei­dende gedonder
Ons huwelijk straks naar de blik­sem gaat.

Wij waren inder­ti­jd een flit­send paar
En dus gaan wij ook flit­send uit elka­ar.

Driek van Wis­sen (1943–2010)
uit: De laat­ste jaren (2011)

~ ~ ~

Voor wie Chris niet kent, hier een frag­ment uit de tv-serie North­ern Expo­sure waarin hij rol van dj ver­tolk­te:

~ ~ ~