Zondag, 20 januari 2019

Of er speciaal iemand op de zondag voor Don Quichot een bezoekje aan mijn blog brengt is me niet bekend (misschien kun je het laten weten middels een reactie onder deze post). Mocht het zo zijn dan bij deze mijn welgemeende excuses. Vandaag verschijnt er geen nieuw deeltje in de gestaag groeiende reeks. Niet omdat ik er weer de brui aan geef. Wees gerust, ik heb er juist de smaak weer van te pakken gekregen. Nee, de reden is dat ik vandaag naar Cluj-Napoca reis voor een weekje overdracht van het team aldaar aan de van ouderschapsverlof terugkerende manager. Dit, in combinatie met wat klussen in de ochtend lieten geen tijd over om een nieuwe bijdrage te schrijven.

Nu zou je kunnen zeggen dat ik het dan maar iets beter had moeten plannen door de blogpost gister al te schrijven. Helaas had ik toen ook geen tijd. Net als vandaag begon de dag met verschillende klussen en rond het middaguur vertrok ik richting Dordrecht voor een workshop Design Thinking by Doing, verzorgd door de onovertroffen en bijzonder sympathieke Cor Noltee. Ik had me hier niet zelf voor ingeschreven maar was volkomen tot mijn aangename verrassing uitgenodigd door de minstens zo sympathieke en hartverwarmend lieve Elja. Dus, opnieuw, geen tijd.

En ja, ik weet het. Er staat niets geschreven over deze workshop op zaterdag. Daar moet ik ook nog aan werken. Of ik die update dan met terugwerkende kracht op zaterdag ga zetten (antidateren) weet ik nog niet. Mocht ik daartoe besluiten (besloten hebben) en je leest deze blogpost pas daarna dan moet een en ander vreemd overkomen. Het zij zo.

~ ~ ~

Ik ben inmiddels in Cluj met drie kwartier vertraging en het sneeuwt hier. Niet veel in tegenstelling tot andere delen van Roemenië waar het wel met bakken uit de lucht is gekomen. Helaas was het al donker bij aankomst. Mooie plaatjes kun je daarom misschien pas vanaf morgen verwachten mocht de sneeuw blijven liggen en niet al compleet tot pap zijn gereden of weggesmolten door invallende dooi.

~ ~ ~

Design Thinking by Doing

Zomaar uit de lucht komen vallen was daar een uitnodiging voor een Design Thinking sessie. Het onverwachts in mijn mailbox verschijnende berichtje was van Elja Daae, de sessie door Cor Noltee. Hoe kon ik nee zeggen?

Dat deed ik ook niet en daarom kreeg ik al vooraf een telefoontje van Cor wat ik zoal hoopte behandeld te zien tijdens de workshop. Hij overviel me midden in een vergadering en ik kon wat tijd smokkelen om hem even in de wacht te zetten en ondertussen over de vraag na te denken. Het gesprek dat volgde op de gang nadat ik de vergaderruimte had verlaten was gezellig en nuttig. Cor wist nu waar ik naar op zoek was en hij had goed nieuws voor mij, het zou zeker weten aan bod komen. Mooi. Ik had er meteen zin in.

Vandaag was het zover en vertrok ik tegen lunchtijd richting Dordrecht. Daar volgde ik de aanwijzingen en vond daar naast Cor en Elja bij verrassing ook de mij via twitter bekende Puur plus een aantal mij verder op dat moment onbekende deelnemers. Dat laatste duurde niet lang want Cor had een setje ijsbrekers bij de hand die ons allereerst aan andere deelnemer koppelde om nader kennis te maken tijdens een wandeling en eenmaal binnen nog eens iets soortgelijks in petto had.

Toen was het tijd om te beginnen. Via een hilarische presentatie over wie hij was en wat hij zoal gedaan had en vandaag ging doen wist Cor voldoende aanknopingspunten te verzamelen voor een zeer leerzame namiddag. De tijd vloog om en voordat we het wisten hadden we met z’n allen een uiterst creatief plan bij elkaar weten te verzinnen hoe we als samenleving beter kunnen zorgen voor onze alleenstaande ouderen die dreigen in een isolement te geraken.

Design Thinking in de praktijk toegepast met de mens als middelpunt. Precies waar ik naar op zoek was.

~ ~ ~

Zondag, 6 januari 2019

Vandaag rende ik hetzelfde rondje als eerder deze week op woensdag. Het ging 2 minuten sneller. Ik had daarna daartegenover ook wel zo’n 2 minuten langer nodig om op adem te komen.

Tijdens het half uurtje (inclusief warming up en cooling down) speelde de nieuwsbrief van Elja door mijn hoofd1. Het ging over het verschil tussen ‘voornemens’ en ‘plannen’. Plannen zouden minder verplichtend zijn, ook leuker. Voornemens of doelen zijn dat niet. Ze voelen meer aan als ‘moeten’.

Ik kan me daar wel bij aansluiten. Een doel zie ik zelf als een stip aan de horizon. Het plan is de weg naar dat gestelde doel. Vaak is iemand geneigd om nogal snel voor zichzelf een doel te stellen zonder een duidelijk beeld te hebben of het wel realistisch is. Of, nog belangrijker, wat er voor nodig is om dat doel te realiseren. ‘Ik ga stoppen met roken!’ ‘2019 wordt het jaar dat ik eindelijk 10 kilo ga afvallen!’ ‘Marathon van Rotterdam, Here I Come!’ Wie herkent het niet?

Maar dan?

Een plan is vervolgens nodig om ervoor te zorgen dat je je doel ook daadwerkelijk weet te halen. Zonder plan is het niet meer dan als een kip zonder kop beginnen en maar zien waar het zal eindigen. Lukt het uiteindelijk niet, dan kun je altijd nog zeggen dat je het in ieder geval geprobeerd hebt. En je gaat over tot de orde van de dag.

Hoe anders is dit wanneer je met een planning aan de slag gaat. Je wordt dan gedwongen naar het totaalplaatje te kijken waarbinnen je de ruimte moet creëeren om je doel te verwezenlijken. Een marathon lopen? Dat betekent veel kilometers maken. Hoe ga je dat combineren met werk en thuissituatie? Afvallen? Dan zul je toch echt inzicht moeten krijgen in wat je zoal vandaag de dag eet en via welke methode je denkt te gaan afvallen. Via beweging, dieet, andere manier van koken? Of een combinatie? En wat als je eenmaal je streefgewicht hebt gehaald? Hoe blijf je dan op dat gewicht?

Is plannen leuk? Dat durf ik niet te zeggen. Wel dat het je met de neus op de feiten drukt voor wat betreft een soms ondoordachte uitspraak dat je het komende jaar wel eens even dit of dat wilt gaan veranderen. Als je dan de moeite neemt om dat traject van planning serieus aan te pakken zul je merken dat het in ieder geval een stuk makkelijker is om ermee bezig te blijven. Want je hebt de consequenties beter doordacht, en misschien zelfs wel je doel voorlopig wat aangepast aan de omstandigheden. Dat motivieert.

Zelf heb ik als voornemen om dit jaar op sportief gebied minimaal één lange run op de weg (15 tot 21 km) of onverhard pad (trailrun) of met hindernissen (obstacle run, maar geen survivalrun) te lopen. Het plan is om de eerste drie maanden via de drie dagen regel mijn conditie en duurvermogen geleidelijk op te bouwen. Gaat dat goed dan ga ik vanaf april proberen de frequentie (indien nodig) te verhogen. Mocht ik op deze manier blessurevrij door de eerste helft van het jaar komen, dan pas ga ik op zoek naar een geschikte run in het najaar waar ik dan specifiek voor kan gaan trainen.

En toen zat mijn rondje rennen er alweer op. Dank voor de inspiratie Elja!

~ ~ ~

Bij toeval kwam ik vandaag bij mijn Ouderlijk huis terecht, een blogpost die ik drie jaar geleden heb geschreven. Het ging over een bezoek aan mijn ouders die toen alweer enkele jaren in hun nieuwe huisje woonden. Elke keer dat ik er op bezoek ben voel ik iets van heimwee naar het vorige huis waar ik mijn jeugd heb doorgebracht maar waar ik niet meer terecht kan. Afgesneden van mijn jeugd, zo voelt het. Onder de blogpost bij de reactie schreef ik dat op twitter iemand het volgende citaat had gedeeld naar aanleiding van deze blogpost:

‘Het treurigste gevoel dat ik ken, is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat.’ — Rudy Kousbroek

Zojuist las ik in Mooi doodliggen van A.F.Th. van der Heijden de volgende opmerking:

‘Een Nederlandse schrijver zei ooit: ‘niets treuriger dan de weg te weten in het huis van je jeugd… als het al lang afgebroken is. Het zou een argument voor Unesco moeten zijn tegen de sloop van doorleefde woonhuizen.’
‘Jawel, maar de plattegrond zit stevig in je kop verankerd. Je hoort de stemmen van de bewoners en bezoekers nog, compleet met veranderende akoestiek van kamer tot kamer… de echo van een leren bal stuiterend door de hoge gang. Het gemis maakt contouren en geluiden scherper, omdat ze niet langer afhankelijk zijn van baksteen, hout, stuckwerk.’
[p.268]

Het verschil met mijn ouderlijk huis is dat het nog wel degelijk bestaat. Alleen kan ik er niet meer bij. Het is niet meer van ons. Dus het gevoel is grotendeels gelijk. Je moet het doen met de herinneringen die je hebt die wat mij betreft nooit kunnen tippen aan hoe het echt was. Alleen besef je dat op dat moment nooit. Altijd pas achteraf.

~ ~ ~


  1. Je kunt ‘m hier in z’n geheel zelf lezen. 

Waarom je geen expert hoeft te zijn om kennis te delen

expert

‘Heb je misschien tijd om in de eerste week van maart een workshop in Roemenië bij te wonen? Ze willen een nieuwe bedrijfsunit opnemen in de fabriekssoftware.’

‘Ergens in mei willen de projectleden van een software implementatie in Duitsland op bezoek komen voor kennisuitwisseling en ‘lessons learned’. Kun je er bij zijn?’

Regelmatig krijg ik dit soort verzoeken. Men heeft mij er graag bij omdat ik gezien wordt als een expert. Wanneer het in mijn agenda past ga ik er graag op in. Delen van kennis heb ik altijd gezien als iets belangrijks binnen een bedrijf en in bijna alle gevallen steek ik er zelf ook weer een hoop van op.

Wat het expert zijn betreft, daar hecht ik minder waarde aan. Volgens mij is het meer mijn vermogen om over de verschillende functionele gebieden te kunnen/willen kijken en snel relaties te kunnen leggen, dan dat ik echt heel uitgebreide kennis op een bepaald gebied heb. Met een beetje logisch denken kom je al een heel eind. Maar ik kan me daar natuurlijk in vergissen.

Een ander aspect is het gegeven dat ik graag over mijn vakgebied vertel en dat schijnbaar doe op een manier die als prettig, verhelderend of leerzaam wordt ervaren. Daardoor denkt men al snel dat ik er dan ook wel heel veel vanaf zal weten. Wat niet altijd het geval is. Indien ik een goed basisbegrip heb van een bepaald onderwerp en het kan plaatsen in het grotere geheel, dan is dat in veel gevallen al genoeg voor mij om mensen in een stapsgewijze uitleg mee te kunnen nemen naar een beter inzicht van een specifiek probleem. Ook heb ik er geen moeite mee om een presentatie of training te verzorgen.

Het voorgaande gaat niet op wanneer ik me onzeker voel bij de materie die besproken moet worden. Liever laat ik het dan aan iemand anders over om de discussie te leiden. Ik beperk me op dat moment tot de rol van leergierige toehoorder en accepteer zonder morren dat ik geen expert ben.

Hoe anders is dat met bloggen!

Hier voel ik geen enkele schroom om over van alles en nog wat te schrijven zonder dat ik weet heb van de hoed en de rand of hoe de vork in de steel zit. Ik schrijf op gevoel en zo eerlijk mogelijk over wat ik zie, lees, hoor en meemaak. Niet met de pretentie dat ik de waarheid in pacht heb. Eigenlijk staan mijn blogposts veel meer in het teken van het leren en de ervaring zelf. Buiten kantooruren is er weinig waar ik mijzelf een expert in zou durven noemen. Maar enthousiast vertellen of delen blijf ik desondanks wel doen. Dat is het mooie van bloggen.

Ik moest hier allemaal aan denken toen ik onlangs de blogpost van Elja las met de titel ‘Waarom je geen expert hoeft te zijn om succesvol te bloggen‘. Zij schrijft hierin o.a.:

Het enige dat je nodig hebt, is nieuwsgierigheid. […]
Bloggen uit nieuwsgierigheid is kwetsbaarder maar ook weer niet, want je kunt veel makkelijker toegeven dat je iets niet weet. En je kunt veel makkelijker fouten maken. Fouten maken mag, als je iets aan het leren bent. Als je niet zeker weet hoe iets zit.
Waarom zou je niet bloggen over de reis naar het doel in plaats van alleen het doel? Er zijn genoeg mensen die al bloggende expert zijn geworden. Al bloggende komen ze meer te weten over een onderwerp.

Daar sta ik helemaal achter. En dat is niet omdat Elja in het vervolg van haar blogpost mij heeft opgenomen in een rijtje bloggers die zij vanwege het aangehaalde citaat leuk vindt om te lezen (waarvoor heel veel dank, lieve Elja). Ik onderschrijf het omdat ik vind dat juist het online bloggen (vloggen, snapchatten, etc.) uitermate geschikt is om je lezers deelgenoot te maken van jouw leerproces. Bloggen zelf is reflecteren op wat je tot dan toe geleerd hebt en daarnaast bestaat er de kans dat je ook nog eens waardevolle feedback krijgt van je lezers. Ik ervaar dit als zeer positief en stimulerend.

Om dan vandaag vanuit onverwachte hoek ineens een blijk van waardering te krijgen met betrekking tot de blogposts over mijn aarzelende schreden op het survivalrun-pad geeft me helemaal veel voldoening. Bedankt Floris!

~ ~ ~

Mijn geluksmomentjes

Zojuist las ik bij Elja het volgende:

Bloggen maakt gelukkiger.
En hoe meer je het doet, hoe beter.
Dat verklaart mijn algehele geluksgevoel.
[De makkelijke weg naar geluk]

Ik kan het alleen maar onderschrijven.

Bloggen geeft mij iedere keer weer een hoop voldoening. Het maakt inmiddels niet meer uit waarover ik blog, als ik maar blog. Of het nu een persoonlijk getinte mijmering betreft, een recensie of een stukje fictie doet er niet zoveel toe. Wat telt is het mezelf op deze wijze kunnen uiten. Dat het vervolgens gelezen wordt en er soms ook nog op gereageerd wordt is eigenlijk bijzaak. Wel heel erg plezierig, maar het is niet de reden dat ik blog.

Wat ik me regelmatig afvraag is waarom ik niet vaker blog. In het WordPress jaaroverzicht valt te lezen dat ik dit jaar tot nu toe 238 blogposts online heb gezet. Best veel. Maar bij een gemiddelde van 1 blogpost per dag, zou je ook kunnen zeggen dat ik zo’n 125 dagen de kans heb laten liggen om te bloggen. En zodoende een geluksmomentje aan me heb laten voorbij gaan.

Als de weg naar geluk zo makkelijk is, zou ik ‘m misschien wat vaker kunnen bewandelen. Het afgelopen jaar heb ik veel opgestoken over het aanleren van nieuwe gewoontes. Misschien is het tijd om die kennis te gebruiken bij een zoveelste poging het iedere dag bloggen eigen te maken.

~ ~ ~