Tag: Elja Daae

Hulpbehoevend doel gezocht

Elja schreef een blog­post. Dat doet ze iede­re dag, dus zo bij­zon­der is het niet ben je geneigd te den­ken. Tot­dat je het zelf zou moe­ten doen, iede­re dag blog­gen. Dan denk je daar wel anders over. Maar terug naar die blog­post waar ik het eigen­lijk over wil heb­ben: Over tik­fou­ten en digi­ta­le speur­toch­ten. Daar­in doet Elja een oproep om met vele blog­gers een actie op te star­ten rond­om de kerst­pe­ri­o­de:

Blijf lezen →

Amateurs

amateurs
ker­olic | pho­to­p­in

Men­sen vra­gen mij wel eens, En Peter, hoe gaat het de laat­ste tijd met je trai­ning voor de hal­ve mara­thon die je ergens eind okto­ber begin novem­ber gaat lopen?

Wel ver­do­rie, zeg ik dan, heb­ben jul­lie mijn vori­ge blog­post niet gele­zen?

Daar­om van­daag over iets anders. Ik heb nog steeds vakan­tie en zat van­och­tend een oude De Groe­ne Amster­dam­mer1 door te bla­de­ren. Op de laat­ste blad­zij­de stond de column door Ophef­fer die ik altijd met ple­zier lees. Deze was geti­teld Raad­sels, en ging onder ande­re over het wijd­ver­brei­de feno­meen dat bij nieuws­re­por­ta­ges over ram­pen er altijd hui­len­de men­sen in beeld wor­den gebracht:


  1. Het was nr 17–18 uit april van dit jaar en het was een extra dik­ke spe­ci­al over het onder­wijs 

Blijf lezen →

Niets dan de waarheid — David Baldacci

Twee afle­ve­rin­gen is het goed gegaan. Twee blog­posts waar­in ik heb gepro­beerd mijn lief­de voor het boek te delen door je aan de hand mee te nemen door mijn ver­za­me­ling boe­ken zodat je mis­schien gaat begrij­pen waar­om het mij zo zwaar valt om van som­mi­ge exem­pla­ren afstand te doen. Het had zo mooi kun­nen zijn. Maar de jacht­hon­den heb­ben al bloed gero­ken. Jan­kend staan ze aan de zij­lijn te wach­ten op de eer­ste uit­val­lers. Men wil sen­sa­tie. Acti­eeeeee! Dis­cus­sie!

Blijf lezen →

#25books

Hal­lo lie­ve lezer! Fijn dat jij ook in het nieu­we jaar mijn site weer met een bezoek­je ver­eert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag wor­den nog mooi­er dan je jezelf gewenst hebt toen je afge­lo­pen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijk­je nam in het nieu­we jaar. Zelf zie ik mijn bij­dra­ge in het stre­ven naar een lief­de- en res­pect­vol­le omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in ver­be­te­ren en zal het ook niet nala­ten om dat te doen. Ver­der wil ik pro­be­ren min­der te kla­gen en te zeu­ren. Want om heel eer­lijk te zijn, ik heb wei­nig reden om te kla­gen en te zeu­ren. In die zin ben ik een geze­gend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeg­gen dat ik groot leed en per­soon­lij­ke drama’s bij ande­ren baga­tel­li­seer. Inte­gen­deel. Door mij­zelf wat beschei­de­ner op te stel­len hoop ik dat de aan­dacht gaat naar die­ge­nen die echt reden tot kla­gen heb­ben (en het vaak niet doen). Dan gaat mis­schien tevens de hulp hun kant op.

Blijf lezen →

Gemis

Het viel me op en het viel me niet op. Van­uit mijn oog­hoek zag ik af en toe iets voor­bij­ko­men in mijn blo­groll wat niet klop­te. Maar wan­neer ik dan keek, dan zag ik meest­al de naam van Elja Daae. Niet vreemd, want zij staat daar al tij­den in. Dus ging ik weer ver­der met waar­mee ik bezig was. Tot­dat er na een tijd­je iets begon te krie­be­len. Mijn oog­lid maak­te tril­len­de bewe­gin­gen en het leek of er iemand aan zat te trek­ken. Om aan­dacht. Toch nog iets nauw­keu­ri­ger kij­ken deze keer. Het kon niet anders dan te maken heb­ben met mijn blo­groll met bete­re blog­gers. Ont­bra­ken er namen? Nee. Sor­teer­de hij niet meer goed met de meest recen­te upda­te boven­aan? Nee, ook dat scheen gewoon te wer­ken. Wat was er dan waar­door ik tel­kens afge­leid raak­te? Ik kon het niet vin­den. Tot­dat ik het ineens zag, net zoals ik afge­lo­pen zon­dag voor het eerst de ver­bor­gen pijl in het FedEx logo ont­dek­te:

Blijf lezen →

Mijn blog, mijn huis

Van­daag (wacht, even chec­ken of het echt een blog­post van van­daag was, want ik lig wat ach­ter met lezen; ja dus, 16 augus­tus staat er boven) las ik bij @Elja1op1 dat zij haar blog ver­ge­lijkt met een huis. Een onli­ne huis.

Het is een ver­ge­lij­king die mij dier­baar is. Ook ik ervaar het inlog­gen op mijn eigen domein als een soort van thuis­ko­men. Mijn oude blog­posts en jul­lie reac­ties daar­on­der zijn de stil­le getui­gen van de vele gesprek­ken die we in het ver­le­den heb­ben gevoerd. Op de deur­mat nieu­we reac­ties als teken van het door­lo­pen­de bezoek aan mijn huis waar­van de deur altijd open staat, ook wan­neer ik er zelf niet ben. Met een smaak­vol­le inrich­ting hoop ik dat jul­lie het ver­blijf in mijn huis als aan­ge­naam erva­ren net zoals ik dat zelf heb (ondanks dat ik de nei­ging heb regel­ma­tig het meu­bi­lair opnieuw te rang­schik­ken). Ten­slot­te breng ik er stie­kem heel wat uur­tjes door.

Blijf lezen →